Een hoofd dat na bezoek altijd blijft malen.

Deze week deze cake gebakken voor verschillende bezoeken.

Wie er ook op bezoek komt. 

Van schoonzus tot vriend tot vijand. 

Waar ik ook heen ga. 

Van familie tot vriend tot vijand. 

Mijn hoofd gaat naderhand ALTIJD malen. 

(Dat is ook wel de reden dat mensen er voor kiezen om met deze specifieke werking van dit systeem rekening te houden, door dit te voorkomen... want elke mogelijke interactie zet de molen van mijn hersenen aan het werk....). 

En wat er dan maalt? 

Ik kruip vooral in de huid van ‘normale Justine’ (https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/11/normale-justine.html). En beleef alles opnieuw... 

Van de spanning vóór ‘sociale meetings’ (ben achteraf dan zó boos op die spanning... want het blijkt dan totaal niet nodig! Het is enkel liefde wat ik ontmoet .... 

tot elk detail van een sociale interactie zelf... 

Normale Justine zou hier nog aan gedacht hebben. Zou dat nog gevraagd hebben en dat nog gezegd. Normale Justine reageert niet als een kleuter van 4 op ‘ogenschijnlijke afwijzing’. Normale Justine zou dit überhaupt niet overkomen, want daarvoor hoeft geen rekening gehouden te worden in hoe je met haar omgaat, omdat ‘normale Justine’ zelf evenwichtig genoeg is om allerlei soorten van sociale connecties aan te kunnen... 

En ik begrijp jullie liefdevolle reacties door te reageren met ‘wat is normaal’? 

Nou, laat ik het dan zo zeggen: je hebt een aantal gangbare besturingssystemen: Windows, Android, iOS. 

Mijn besturingssysteem heet DOS (ik blijf graag in het ‘oude’ hangen 😀 ). 

De manier waarop Windows, android en iOS draaien, is compleet verschillend van DOS. 

Apps gebouwd voor de eerste 3, kun je ook in een DOS computer stoppen... maar daar kan DOS totaal niet mee omgaan.. DOS vereist andersoortige input dan de andere 3 en verwerkt die input ook compleet anders dan die andere 3. 

Als ik ‘normale Justine’ aan het woord laat, dan is dat iemand die op Windows, android of iOS draait. 

Die die specifieke input wel begrijpt en dat ook anders uit en verwerkt. Dat gaat vanzelf. ‘Normale Justine’ hoeft ook niet zo diep te denken, op alles voorbereid te zijn, alles van te voren al beleven in het hoofd en naderhand nog een keer...

Als je in windows intypt 'cmd', dan kom je in een soort van 'oude DOS-omgeving'.

Zo zag vroeger ook DOS eruit. Op oude monitoren vaak nog met een blauw of groen scherm op de achtergrond. Maar je geeft een commando en DOS geeft output.
Geen fancy apps. Geen fancy interactieve omgeving.
Het programmeren in DOS werkt ook anders dan programmeren voor/in de andere besturingssystemen (HTML/Java).

Het vergt andere omgang. Andere vaardigheden.

Dus ja: wat is normaal. Er is ook binnen de gangbare besturingssystemen een grote verscheidenheid. Maar dat is een schil. En op het niveau van die schil herkent iedereen wel wat van het anders zijn. Daar hoef je niet autistisch voor te zijn. Maar... de machine die onder mijn hersenpan draait, is een totaal andere dan 'de meest gangbare'.
En de 'normale Justine' is ook één van die meest gangbare.
De reële Justine is niet abnormaal, maar haar hersensysteem werkt anders. Is anders aangelegd, etc.

Oh... wat zou de reële Justine gesprekken (en de aanloop daartoe) vaak graag overdoen... maar dan hoe 'normale Justine' het gedaan zou hebben.... Dan zouden heel veel dingen heel anders gelopen zijn, dan ze nu gelopen zijn.... en daar begint het verdriet. De rouw. De pijn van het gemis van nooit te kúunen leven en functioneren als die 'normale'Justine'.