Rust??!!??

De vraag is: voel ik me rustig? 

Vanwege een aantal felicitaties mijn fb account sinds twee dagen weer open. 

Maar zie dan plots oude posts voorbij komen, met voor mij waarschijnlijk levenslang dingen die ik niet begrijp. En daar baal ik zo van... want dan ga ik me weer gedragen als een kind van 9.... En dat doe ik niet omdat ik die anderen haat... maar omdat mijn koppie het niet gerijmd krijgt... Mensen die me dierbaar zijn!!!! (En tevens mensen die mij dierbaar vinden....). 

En zelf weer dingen posten, heb ik nog weinig trek in. Deze blog vraag ik aan mijn man om te posten. Zal waarschijnlijk morgen iets posten. Heeft een reden dan. 

En rustig? Nou nee... 

Om dat kind van 9 zijn, veroordeel ik mezelf genadeloos. 

Want ik ben het dan toch ook niet waard om van gehouden te worden.... laat staan volwassen met me om te gaan... Ik snap het ook wel dat mensen dan bepaalde keuzes gaan maken... 

Dat is het moeilijke... 

Maar heb mezelf op dat moment niet in de hand.... 

Afgelopen zondag ernstig overprikkeld. Oudste moest me tot kalmte manen: ‘stop met schreeuwen en gillen, als een kind van 3!’. Gelukkig kon ik - weer rustiger - wel mijn man volwassen in de armen vallen. Hij was ook de wanhoop nabij....  Wat een verdriet.... wat een gebrokenheid... 

Maar godzijdank heeft hij de moed me dan ook weer te zien als tegelijk 3, 9, 15, 18, 25 en 52 jaar. 

Ik heb nog geen behoefte (diepere) dingen te posten... 

Wil geen afwijzing meer... 

Misschien wel nooit meer... 

Ik worstel nog steeds met de vraag ‘wie ben ik’. 

Enerzijds ben ik teveel waard om mezelf met (diepere) posts afhankelijk te maken van allerlei mensen die er wat van gaan vinden. 

Tegelijkertijd kan ik misschien wel vrede hebben dat ik - ook online - vaak 9 ben. Maar de consequenties die dat heeft en heeft gehad (ook uit liefde voor mij), zijn tergend verdrietig.... vandaar dat zelfoordeel hierboven.... 

Dat is dat dubbele... ik kan mezelf gewoon maar niet los zien, van hoe anderen met mijn gebrokenheid omgaan... of er helemaal niet meer mee omgaan... 

P.s. Dit is niet mijn sterkste blog... maar mijn hoofd wordt nog steeds alle kanten uitgetrokken...