Oh wat haat ik mezelf als ik mezelf weer weer laat verleiden tot gedrag wat gedrag wat ik eigenlijk niet wil...

Ik poste op fb gisteren een blog van een collega-autiste: https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/2537829489595940

Jezelf zijn.... het schild dat je autistische zelf verbergt laten zakken.... 

Op fb doe ik dat meestal wel....(met helaas heel veel consequenties tot gevolg... mensen die afhaken in het contact...),  maar in het echie.... 

Hoe minder ik mensen ken (en me daarmee automatisch onveilig vóel bij hen), hoe minder ik laat zien wat er achter mijn aangepaste gedrag zit. 

Zo had ik app contact met een christelijke vrouw uit Uden. Ze stuurde me wat over Tass Saada. Een man met een goede boodschap. Toevallig die ochtend ook in een interview gehoord op Groot Nieuws Radio. Dat schreef ik haar ook. Vervolgens kwam ze met 2 boektitels die ze had van die man. 

Of ik die wilde lenen. 

En daar kwam het. 

Door mijn beperking niet zo vrij kunnen zijn, als ik zou willen. 

Heel snel schakelen. 

Een gewenst antwoord geven: ‘ja’. 

De werkelijkheid is dat ik met mijn trage leestempo nog leesvoer heb liggen voor 2 jaar. En hoe goed de boodschap ook: deze boeken hebben niet mijn prioriteit. 

Gisteravond kreeg ik een app van haar. 

Ze zou vandaag om 11.00 in Oss zijn, op dat en dat adres, waar ik de boeken kon halen. 

Omdat ik niet meer terug durfde te komen op mijn toezegging het te willen lenen, zei ik weer: ‘ja’. 

Zo gezegd, zo gedaan, zat ik vanochtend om 10 voor 11 op de fiets. Terwijl ik eigenlijk hele andere dingen te doen had... 

Dit is dan nog een relatief kleinigheidje. Maar door mijn snelle ‘ja’s’ kan ik mezelf aardig in de nesten werken... 

Een permanente strijd in mijn hoofd en leven: niet mezelf dúrven zijn. 

En mezelf heel veel en heel vaak inhouden. 

Zoals bijvoorbeeld in de situatie waar ik deze week ook in kwam: iemand die het niet langer op kan brengen om mij te volgen. 

En op de één of andere manier voel ik me bij deze persoon niet veilig genoeg om te gaan rebelleren ertegen. 

Ik heb 1x gezegd dat het me verdriet doet (en dat is zachtjes uitgedrukt!!!!), maar verder durf ik niet te gaan.... 

Toch heb ik het wel nodig om wat me zo pijn doet te kunnen uiten. De pijn van mezelf niet durven zijn en me meer dan eens in de nesten werken. De pijn als ik wel mezelf ben en dat weer deze consequenties heeft.... 

Er zijn enkele mensen die wel veilig genoeg voor me voelen om dan desnoods maar deze pijn op te projecteren... 

Op de fiets naar de afspraak die ik eigenlijk niet gewild had, bedacht ik me dat ik deze mensen als overleving echt nodig heb.... ik houd het enkel vol, omdat ik mensen heb, die als een soort vijand voor me fungeren. Terwijl de werkelijke vijand mijn autisme is. Maar wil het niet volledig naar binnen slaan (want dan ga ik vluchten of richt ik het op mezelf), helpen zulke veilige vijanden om mijn boosheid kwijt te raken. Om ermee om te kunnen gaan. Boosheid die eigenlijk helemaal niet voor hem zijn... maar deze mensen voelen zó veilig dat ik volledig mezelf ben!!!! En daar horen deze buien bij.... 

Na mijn ‘ja’ van gisteravond, was ik ook in zo’n bui. Ik was het kwaad weer aan het zoeken in veilige anderen.... 

Want de strijd met mijzelf is door dat verdomde autisme bij voorbaat al verloren. Ik durf tegen de mensen waar ik uit onveiligheid mijn schild ophoud, niet te vechten. 

Mijn autisme die dat veroorzaakt, is een monster. 

Woedend ben ik dan... en oh wat ben ik dankbaar dat er mensen zijn die veilig genoeg zijn om als boksbal te fungeren. Al weten ze het zelf misschien niet. Ze zijn wel mijn behoud.