Mensen snapten blog niet.

Het gaat om mijn blog van gisteren: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/10/een-man-staat-symbool-voor-alle-liefde.html

• Man/zoon/thuis is een veilige plek om gierend rood te kunnen worden 
• Ik heb veel mensen die - voor mij - mijn vijand zijn geworden. Doordat contact met mij niet langer vol te houden is om telkens dezelfde redenen. Ze kunnen de druk niet meer aan. Druk die ik niet eens bewust opleg, maar zo ervaren wordt door de ander. Ik doe wat ik altijd doe: mezelf zijn. Maar daar kunnen/willen mensen zich niet eindeloos aan verbinden. 
• Het contact stopt. Ik ben zelfs bang voor deze mensen. Durf er niets van te zeggen, hoe ik me voel. Mijn mond op slot. Ik kruip diep in mijn veilige schulp. Met mega-veel verdriet. Dat wel. 
• Er zijn een paar van die ‘vijanden’ waar ik wel tekeer durf te gaan. Die krijgen berichten van me, met alle drek, die eigenlijk ook bij anderen thuis hoort. Maar ik projecteer het op hen. Zij zijn een monster geworden. 
• Ondanks mijn geprojecteerde verzet, is er geen sprake van wederkerig contact. Het contact was immers opgehouden te bestaan. Maar toch voel ik me bij hen veilig genoeg om - al is het geprojecteerd - flink boos te kunnen worden en zo op die manier toch een stukje te kunnen verwerken. 
• Ik krijg er geen reactie op. Maar... het wordt wel toegestaan... hoe ‘gemeen’ ik ook kan zijn, er wordt niet terug geslagen (figuurlijk). Er is ruimte om - digitaal - uit te razen. 
• Deze mensen hebben zich er nooit voor aangeboden. Ze zijn ook vijand geworden, net als alle anderen die het commitment om aan mij verbonden te zijn opzeggen. Alleen bij hen zijn niet de angst-gevoelens ontstaan. 
• Bij degenen waar mijn mond op slot springt, voel ik dat boos worden niet veilig is. Ik voel me een soort van overruled door hen. Voel dat als ik me zou gaan uiten, al die wegen waarlangs ik me zou uiten onmiddellijk op slot gaan. Deze mensen zijn zelf emotioneel wankel. Zouden zich gaan verdedigen. Of me de mond snoeren door blokkades. Wat ik voel en vind.... er is geen veilige ruimte voor... 
• Die veilige ruimte voel ik wel bij die enkele anderen. Omdat ik op die manier mijn gevoelens kwijt kan en daar inderdaad geen consequenties opvolgen, dan denk ik: wow. 
• Het is natuurlijk diep verdrietig dat met deze mensen ook geen ‘normaal’ contact meer mogelijk is. Geen wederkerigheid bijvoorbeeld. Maar ik heb soms het gevoel dat deze verdrietige situatie gebruikt is, om mij plekken te geven waar al het verdriet van alle andere situaties (levenslang) kan samenkomen. Zwaar onterecht soms, op dat ene adres. Zodra ik bij zo’n ‘veilige vijand’ iets zie wat het verdriet triggert (iets wat me te binnen brengt dat het contact met mij is verworden tot niets, terwijl je dan wel normaal contact met anderen ziet; het kleedje wat ik optil, omdat ik wéét dat daaronder een vlek zit!!)), komt het verdriet eruit.... al dan niet geschreven naar deze personen. 
• Dus een warme plek is het geenszins... dit zijn evenzo verdrietig gebroken relaties, waar schade is opgetreden. Alleen voel ik me bij hen veilig genoeg om tekeer te gaan. Op al dat verschrikkelijk verdrietige onrecht in mijn leven...!!!! In die zin verdenk ik God er soms van dat de diepe gebrokenheid op deze manier door Hem gebruikt is!! 

Tot zover de extra uitleg.