Ontroerd door zoveel gevoelens die om voorrang strijden..

Ik heb dit boek uit gelezen, vanavond. 



Behalve dat ik diep onder de indruk ben, strijden er zoveel meer gevoelens om voorrang... 

Op de eerste plaats het slot van het boek: 



Ontroerd door woorden die aan mijn hart bonzen. Niet met harde, schelle stem... maar met zachte lieve woorden... 

Doorleefde woorden. 
Overleefde woorden. 

Het boek zet me stil bij de keuzes die ik heb, en de verantwoordelijkheden die ik kan nemen. 
Maar het zet me ook stil in het hopeloze falen er in. 

Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven... 
Ik ben daar altijd zo slecht in geweest... 

Ik voel voortdurend dat ik er in faal. 
En heb zo weinig ik-sterkte... 

Ik denk terug aan deze persoonlijke woorden (woorden uit 2012, horend bij een boek). 



‘Voor Ingeborg. Een zus op zoek naar de ultieme vrijheid die genade brengt. Een gekroonde dochter van Vader. Liefs’. 

Eenzelfde zachte stem, die mijn hart ontroerd maakte. 

Ik denk dat ik met zulke persoonlijke zinnen zo ontroerd raak, omdat ik zo diep verlang naar die vrijheid... 

Maar mijn gevangenis afbreken - steen voor steen - blijkt (mede door mijn autisme) bijna een ‘mission impossible’ te zijn. Ik maak de muren enkel dikker - steen voor steen. 

Ik ben daar zó verdrietig over... want dat WIL ik helemaal niet.... Daarom raken zinnen als in dat boek (beide) me ook zo diep... of ik dan hoop krijg... even door een venster mag loeren naar hoe vrijheid er uit ziet... 
Misschien help ik mezelf wel als ik terugga naar de één na laatste pagina in het boek ‘de keuze’: 

‘Vrijheid vinden we als we accepteren wat er is en als we onszelf vergeven’. 

Misschien moet ik mezelf vergeven dat ik niet kan voldoen aan de mezelf opgelegde eis dat ik niet meer mag falen. 
De boosheid op mezelf dat ik me maar blijf vastklampen aan wat gebeurd is en de rouw erom bijna een vlucht (en afgod) is om de werkelijke pijn te voelen. Een veilige wereld waarin ik blijf hangen. 
Een wereld die mijn eigen gevangenis bouwt. 
De boosheid in het onvermogen daar uit te kunnen breken... 
Het diepe verlangen naar vrijheid, maar het gewoon niet kúnnen... 

Dat is wat er is. 
Dat is verdrietig. Punt. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen