Nee

Er zijn mensen die het zo gemakkelijk kunnen: ‘nee’ zeggen. 

Jij gaat over mijn grens, dus vanaf nu is het ‘nee’. 

Ik zit in een proces waarin ik daar dingen over leer en verken. 

Afgelopen vrijdag wilde mijn man iets van me. 

Ik wilde dat niet. 

Mijn hoofd te vol. 

Mijn lijf te moe. 

Mijn man voelde zich afgewezen/teleurgesteld. 

En uitte dat ook. 

Dat gaf mij de druk om terwille van hem ja te gaan zeggen. 

Ik heb het niet gedaan. 

Op luide toon (want als iets me raakt, ga ik luider spreken - vaak ook aanvallender), vertel ik dat ik bij mijn nee wil blijven en dat het mij ook wat doet dat hij zijn afwijzing uit: namelijk het gevoel dat mijn nee er niet toe doet. 

Blijkbaar kun je daar dus zó overheen walsen. 

Ik werd daar erg rood van. 

Mijn man bleef doorgaan met proberen mij te bereiken door te blijven vertellen wat ZIJN gevoel was. Maar hoe meer je aan taal en prikkels toevoegt, hoe minder je me juist bereikt. 

Uiteindelijk lukte het ons beiden afstand te nemen en uit de situatie te gaan. 

‘S avonds in de auto richting Nijmegen kwamen we er op terug. Zonder rood te worden dit keer. 

Ergens halverwege dit boek ben ik. 

En ik begreep nu dat deze ruzie helemaal niet ging om wat mijn man wilde, maar om hechtingsbehoeften. 

Blijkbaar had ik de behoefte (zonder dat ik dat ooit eerde wist, maar voelde doordat het me zo raakte) dat er geluisterd werd naar mijn grens. 

Mijn man voelde afwijzing en was bang me kwijt te zijn. 

Ik legde mijn man uit dat mijn nee eigenlijk het tegenovergestelde van afwijzing is. Maar dat ik hem júist nodig heb in de erkenning van mijn onrustige hoofd en vermoeide lichaam op dat moment. Mijn nee is een vraag van zie en erken de oorzaak van die nee. Kom dicht bij me en steun me. 

En zijn gevoel van afwijzing vraagt ook om erkenning. 

Zo konden we erover praten. 

En de volgende ochtend werd mijn nee een ja, omdat IK het wilde en genoten we er dubbel van. 

Maar diezelfde dag stond ineens in het teken van kampeermiddelen. 

Onze vouwwagen is na 15 jaar trouwe dienst zo goed als afgeschreven. 

Ik deed een oproep op fb of mensen caravans wisten. 

Dat hebben we geweten. 

Ik schreef er vanochtend op fb dit over: 

Overweldigd door de vele mensen die caravans weten of hebben. 

Mensen die meedenken. 

Mensen die aanbieden. 

Mijn hoofd gevuld met caravan. 

Vandaag is het zondag. 

En hoop ik dat mijn hoofd weer gaatjes ruimte krijgt, om even met andere dingen te vullen. 

We gaan alles eens rustig bekijken, 

Bezinnen, 

Besnuffelen 

En... de komende tijd zal ook een les worden in nee zeggen, zonder het gevoel te hebben anderen tekort te doen.... 

Een les in dicht bij onszelf blijven. 

Wat willen WIJ? 

Dat maakt mijn koppie net zo druk als alle caravans die er nu al in rond rijden.

Want dit is waar het om gaat! 

Nee zeggen verwijst dat 

• Je weet wat je wilt 
• Je weet wie je bent 
• Over de angst heen stappen dat het ten koste van de relatie kan gaan (als de ander, of in dit geval de caravanverkoper zich afgewezen voelt, net als mijn man). 

Want van nature zou ik geneigd zijn vage ja’s en vage nee’s te communiceren, waardoor we straks aan 20 koopcontracten vast zitten. 

Misschien wel omdat ze zien dat er een persoon met weinig ik-sterkte tegenover hen staat. Want krachtig communiceren wie je bent en wat je wilt en dicht bij jezelf blijven daarin, oogst over het algemeen meer respect. 

En omdat het zo moeilijk voor me is: luisteren naar me/onszelf: ‘wat willen WIJ? ‘, vind ik het ook zo moeilijk als iemand anders wél dicht bij zichzelf blijft en een nee naar  mij/ons communiceert. Omdat dat een wereld is waarmee ik verre van vertrouwd ben. Ik ben gewend mezelf te verloochenen en verwacht dat anderen dat ook zullen doen. 

Naar mijn man verloochende ik mezelf niet (blijkbaar is hij daar veilig en vertrouwd genoeg voor). Voelde ik de hechtingsbehoefte om te mogen staan voor mezelf. 

Pas toen die erkend werd, had ik de ruimte om ja te zeggen. 

Er gaat een nieuwe wereld voor me open. 

Wish me and us good luck om dit ook toe te kunnen passen op het zakelijke domein. Anders bestaat het gevaar dat we dadelijk 4 caravans rijker zijn en 30.000 euro armer.