Mijn man heeft me een beetje geholpen

Mijn man heeft me een beetje geholpen. 

Naar ik hoop niet van de regen in de drup. 

Dat is wel een beetje mijn angst nu. 

Vertrouwen moet nog groeien. 

Want zijn hulp aan mij is louter omdat ik zo vasthoudend ben. Dus ook bij hem de twijfel: ‘doe ik er wel goed aan’. 

Want het is dat er bij mij zoveel onrust over de situatie is, maar anders is zijn motto wat hij me dikwijls adviseert en ook vandaag weer i.p.v. deze weg te kiezen: 

“Laat het los.

De ander kan er niet mee om gaan.

Ieder gaat zijn eigen weg wij de onze en de ander de zijne.

Leven en laten leven.” 

Zo simpel zou hij het willen. 

Ware het niet dat me dat gewoon niet lukt... 

Dus is er een andere weg ingeslagen. 

Een weg waar ik hopelijk geen spijt van krijg. 

Over dat niet los kunnen laten, had ik vandaag opeens een beeldend voorbeeld: 

Al een jaar ligt dit kleedje er. Op advies van oudste. Ik had wat op de vloer laten vallen, wat een aantal tegels zwaar beschadigd heeft. Het is niet te maken, behalve een compleet nieuwe vloer. Dat is geen optie. Dus oudstes plan om het dan maar af te dekken, was zo gek nog niet... 

Maar het heeft maar voor kortstondige rust gezorgd... 

Ik wéét wat zich onder dat kleedje bevindt.... 

Er gaat dan ook geen week voorbij of ik doe een verwoede poging om wat stuk is te helen. 

Om vermoeid een aantal uren later te ontdekken dat het niets geholpen heeft. Hop kleedje er weer op.... 

Maar het wéten wat zich onder dat kleedje bevindt, maakt me dagelijks onrustig. 

WoW. Dit verbeeldt precies mijn problematiek tot bepaalde personen in mijn leven. 

Ik kan wel besluiten om een figuurlijk kleedje te leggen, over iets wat stuk is (personen niet volgen op social media bijvoorbeeld), maar ik wéét wat zich onder dat afgeschermde bevindt. 

Er gaat geen week voorbij of ik licht dat figuurlijke kleedje en zie dan met eigen ogen wat ik al lang weet. Namelijk dat de beperking de grens is. Maar dat móet ik dan als een soort bevestiging voor mezelf zien, om zeker te weten dat wat ik vermoed waar is. Anders blijf ik zo aan mezelf twijfelen...  Om vermoeid een aantal uren later te ontdekken dat het niets geholpen heeft. Dat er naar kijken niet hielp. Dat trachten op te poetsen niet hielp. Dat er boos op worden niet hielp. Hop het kleedje er weer op. 

Maar het wéten wat zich onder dat kleedje bevindt, maakt me dagelijks onrustig. 

Zo maf werkt mijn hoofd. 

Maar het zorgt voor veel problemen... 

Zowel voor mezelf als voor anderen...