Ik ben er verdrietig om

Ik merk het meteen aan het soort fb-Posts... 

Als mensen - vaak uit nood - zogenaamd voor zichzelf beginnen... ‘eigen baas’ zijn, maar in werkelijkheid een product van een firma moeten verkopen . Afgerekend worden op het aantal verkopen. Op het aantal aangebrachte collega-consulenten dat ze binnenhalen. Bijeenkomsten waar ze gebrainwasht worden. Alle trucjes leren. 

Minimaal 80% van hun Posts gaat over hoe geweldig hun eigen huis geworden is, sinds het tovermiddel of hoe geweldig ze afgevallen zijn door shakes en capsules. 

Ik voel tot in het diepst van mijn vezels de gevangenis waar deze mensen in zitten... 

Ik heb een enorm sterke intuïtie. 

Als iemand dan ook stopt met dit ‘werk’, zie je dat Posts weee spontaan worden, er weer ONVOORWAARDELIJKE interactie komt. 

Want zolang zij in die slavernij zitten, is het contact niet onvoorwaardelijk. 

‘Oh, ik gun je een avondje uit.... je hebt het al zo zwaar... kom gezellig naar een avondje gezichtsverxorging bij mij thuis’. 

Het is inmiddels 5 jaar geleden. 

Maar de kamer zat vol met vrouwen die ik niet kende. Met holle gesprekken. En uiteraard.... kon je na afloop alle producten kopen.... 

Hoe zeer ik ook te doen had met de liefdevolle vrouw in slavernij... ik hen NIKS gekocht... 

Heb daar ook het geld niet voor. Want je moet niet denken dat je met goedkope producten te maken hebt.... 

Gisteren postte ik een foto op fb wat ging over mijn lengte en te zwaar zijn. 

Onmiddellijk kreeg ik van mevrouw X - die heel veel Post over hoe geweldig ze wel niet in haar vel zit, met een shake in haar hand - een bericht: ‘zou je willen afvallen? ‘ 

Ik: ‘ja tuurlijk.... maar ik legde haar ook de oorzaak uit vsn mijn dik-zijn (medicatie) en dat is niet “zomaar” te verhelpen’. 

Eigenlijk zonder echt te ‘luisteren’, vraagt ze of ik dan wil proberen mee te doen aan de ‘refreshweek’. Je wordt dan in een messenger-groep gezet en krijgt dan elke dag recepten voor ontbijt-lunch-diner. 

Ik: ‘als er niets aan vast zit, okay’ 

Binnen een minuut zat ik in de virtuele huiskamer van deze vrouw.... (die groep op messenger). Een kamer vol met vrouwen die ik niet ken. Vol met holle gesprekken. 

Het ene na het andere berichtje stroomde over mijn beeldscherm binnen. Over lift-drankjes die koffie moeten vervangen en welke capsule je daarbij moet nemen. 

Ik heb een uur later mevrouw een berichtje gestuurd dat ik uit de groep ga, omdat ik er overprikkeld van raak. Was ook echt zo. 

Zij: ‘oh jammer.... maar zou je dan goedje X willen kopen?’. Ik: ‘nee, daar heb ik geen geld voor’... 

En toen was het klaar.. 

Zo voorwaardelijk was het contact. Er zat wel degelijk wat aan vast.... 

En daar ligt mijn grens.... 

Maar ik voel vooral verdriet... 

voor al die mensen die vastzitten in zulk ‘werk’. 

En ik prik er gelijk doorheen op hun fb-profielen..