Ballingschap 2

Vorige week postte ik deze blog over ballingschap: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/2019/07/ballingschap.html 

Je kan het ook lezen via deze foto: 

In de Bijbel staan veel bemoedigende voorbeelden van mensen die in ballingschap leven, omdat mensen om hen heen het niet meer kúnnen opbrengen hun broeder- of zusterschap uit te leven naar hen. 

Ik denk aan Jezus. 

Ik denk aan Jozef.... letterlijk verlaten door zijn broers. 

Ik denk aan.... mensen om mij heen die het meemaken. 

Ik denk aan de jongste zoon in de gelijkenis vsn de verloren zoon. Zijn broer lukte het niet meer om broer te zijn en noemt hem ‘die zoon van u’. De vader blijft hem aanspreken op zijn positie als broer. 

Maar... geen van hen gaat alleen die ballingschap in. 

Overkomt het jezelf: God is en blijft erbij. 

Je kan er zelf voor kiezen om broer of zus te blijven van die ander, zelfs als die ander jou in ballingschap plaatst. 

Jezus deed ons het voor. 

Jozef deed ons het voor. 

Je hebt dit prachtige lied: 

Stel nou dat dit gezegd/gezongen wordt tegen degene die in ballingschap geplaatst is. 

Dan is dit lied één grote bemoediging om IN die ballingschap toch broer of zus te blijven van die ander. 

En misschien komt het niet in dit leven goed. 

Gaat een (onvrijwillig) gescheiden worden over de dood heen. Of moet je 10tallen jaren geduld hebben. 

Maar zonder die tijd of omstandigheden al naar je toe te trekken / claimen, kun je dan ook in rust en vrede dat laatste couplet zingen. 

Stel dat dit over Jozef uitgezongen werd, terwijl hij in de put zat, slaaf werd, gevangene, vertrouweling, raadgever, verlatene (dat feitelijk wel was, maar daar niet naar leefde). Het lied krijgt dan een hele andere dimensie. 

Hij hield de ballingschap vol, omdat hij zoon van God en broer van de mensen om hem heen bleef. En in gedachten zal hij vaak zoiets als dit laatste vers gezongen hebben. 

Zijn omstandigheden veranderden niet, maar de dromen die hij gehad had, droegen dit perspectief van God in zich. En het werd waar! In Zijn naam ontmoeten de broers opnieuw elkaar! 

Met dit perspectief, met deze hoop hoeft niemand als verlatene te leven. Hoezeer je dat ook bent. 

Ga met God. 

Ook in de ballingschap, ook in de verlatenheid, zal Hij zijn vleugels spreiden. 

In bange tijden, is je Broer - die het Zijn leven kostte - bij je. 

Je hoeft enkel trouw te zijn aan het hier en nu. Aan je opdracht zoon of dochter van Hem te zijn en broer of zus van de mensen om je heen. 

Tot.... je hen vernieuwd in Zijn naam mag begroeten. 

Hij maakt alle dingen wel. 

Zelfs al voelt het niet zo. 

Zelfs al gaat dat over doodsgrenzen heen. 

God zal en wil leven geven. 

Zegen geven. 

En wij mensen maken soms keuzes - ook richting onze broer of zus - die dat vertragen. 

Maar uiteindelijk zal Zijn werekrlijkheid daar toch dwars doorheen gevlochten worden. 

Zal er leven komen. 

Over al wat stuk is (gemaakt). 

Zeker wetend dat dat komt, kan ik of jij dit laatste vers in volle vrede en uit volle borst meezingen.