Silent treatment - een trauma waar een groot taboe op rust

Bovenstaande lijkt een grappig plaatje. 

Maar grappig is het allerminst. 

Als jij het ‘slachtoffer’ bent van iemand die met deze wijsheid ‘behept’ is. 

Ik heb ook mensen in mijn omgeving (gehad) die meenden wijs te zijn en vanuit die wijsheid de ‘silent treatment’ toepassen of toepasten. 

Want helaas heb ik hier gedurende mijn leven rijkelijk ervaring mee (gehad). 

En bij het uiten van de pijn ervan, komen steevast de reacties: ‘maar je bent toch niet afhankelijk van die en die?’. 

Laat ik je dit verklappen: het heeft NIETS met afhankelijkheid te maken om pijn te ervaren van een ‘silent treatment’. 

Het denken dat dat zo is, houdt de ‘silent treatment’ wel in stand. ‘Het feit dat je pijn ervaart, bewijst dat er afhankelijkheid is. Het wordt vergeleken met het ‘still face’- experiment. Waarbij een moeder tegenover de dreumes ineens vlak reageert: gevolg is dat de dreumes ontredderd is. 

Die ontreddering stopt als moeder weer ‘normaal’ in het contact komt. 

Dit is inderdaad een soort ontreddering die enkel optreedt in afhankelijkheidsrelaties. 

Maar op een ‘silent treatment’ reageert élk mens met pijn. 

Dat is mensen eigen. 

Ik citeer uit een artikel uit de trouw, ‘het venijn van de stilte’: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/p/het-venijn-van-de-stilte-hoed-u-voor.html?. 

Het is in deze - veelal nagespeelde - ‘silent treatments’ duidelijk hoe snel de grond onder onze voeten wegvalt. 

En dan is er echt (nog) geen sprake van een afhankelijkheidsrelatie. 

Het is juist het verlies aan controle (wat ook in dit artikel genoemd wordt), wat mij met handen en voeten bindt aan degenen die in wijsheid ooit besloten hebben mij aan de ‘silent treatment’ te onderwerpen. 

Ik las op internet ook verschillende ervaringsverhalen van mensen met autisme binnen de GGZ. Onder behandeling voor een depressie of angststoornis. 

Niet primair voor hun autisme. 

De psycholoog past de ‘silent treatment’ toe bij zijn of haar cliënten. Het idee is dat de cliënt zo ongerept zijn/haar verhaal kwijt kan, zonder gehinderd te worden door (verkeerd gekozen) reacties van de therapeut. 

Bij ‘gewone’ mensen een benadering die veelal werkt. 

Echter... als er autisme in het spel is, blijkt dit een traumatische ervaring met soms meerdere opnames tot gevolg. 

Het verlies aan controle - de onduidelijkheid (hoelang duurt het - eindigt het wel ooit), zijn allemaal stress en overprikkelingsfactoren voor mensen met autisme. 

Ondertussen loop je te doen of het je voor geen meter meer raakt. 

Want elk signaal dat het je zou raken bewijst dat je nog steeds afhankelijk bent.... 

Maar het punt is.... je loopt met een ernstig opgelopen trauma rond, waar je nergens erover kunt praten. 

Dus het leidt constant tot excessen of het popt ineens weer in het brein op. 

Want door telkens net te doen of je er helemaal los van bent, duw je constant die bal onder water.... 

Die ‘silent treatment’ - op meerdere momenten door meerdere mensen in mijn leven toegepast, heeft me ernstig getraumatiseerd. Een trauma waar geen therapie voor bestaat.... 

En nee... het is van geen van die mensen doelbewust de bedoeling geweest om mij te gaan traumatiseren... (of ik nog niet genoeg trauma’s had....), maar het is wel het directe gevolg van de beperking die de grens bleek in de omgang met mij. 

“In de stilte van jouw zwijgen 

raak ik telkenmale zoek”

En veel meer herkenbare dingen in dit artikel: https://kwetsbaarheid.blogspot.com/p/verloren-in-niemandsland-hoe-overleef.html? 

Even twee zinnen eruit: 

• het zou enorm schelen als in alle situaties een open communicatie mogelijk zou zijn.
• Een relatie, iedere relatie vraagt om wederkerigheid. Ook al zijn de problemen nog zo groot en is de relatie eindig, dan nog mag je wederzijdse emotionele volwassenheid en enige mate van conflictmanagement verwachten.

En als dat laatste ontbreekt, dan ben ik elke vorm van controle kwijt... wat me met handen en voeten blijft binden aan degenen die mij deze emotionele mishandeling (al dan niet bewust) aandeden. Ik gebruik deze term, omdat ook dit artikel deze term gebruikt. 

Ik heb wel een keuze

Niet  door met mijn pijn te schuilen bij anderen maar door het omarmen van mijn eigen pijnpunten en kwetsbaarheden waarbij ik met snot voor mijn ogen op mijn knieën door het stof ga. .

Om eruit te komen als een ander mens. Niet persé beter, wel liefdevoller naar mezelf en vooral op eigen benen. 

Dan stop ik  met het verdwalen in niemandsland (de titel van het geciteerde artikel) in het vurige verlangen naar connectie met mensen die dat niet kannen geven. Iets wat je echt niet wil!! 

Dat is sls het maken van een nieuw verhaal en opgeven te hopen op een beter verleden. De waarheid bestaat niet er is geen goed of fout. Er zijn alleen verhalen. Ik bepaal zelf welk verhaal van mij is, welk verhaal ik wil leven. Ik hebt de regie over mijn eigen leven. 

Maar een trauma is het. 

Een trauma blijft het. 

Juist voor iemand met autisme - zo blijkt ook uit verschillende onderzoeken - is het zo moeilijk om die transformatiestap naar dat eigen verhaal te maken. Je blijft hangen in dat controle verlies en daarmee hangen aan die anderen...

Ik denk dat velen van julllie gaan steigeren bij de heftige taal in dat artikel dat het emotionele mishandeling zou zijn. En ik begrijp steeds meer dat dat terecht is, want ik begrijp nu ook dat in situaties waarin de beperking de gres is, er vaak geen andere keus is. 

Maar het maakt het voor mij wel lastig daarmee om te mogen toelaten wat dan de gevolgen voor MIJ zijn... Ik voel zelf ook weerstand tegen die term, maar met die weerstand ondermijn ik mijn eigen gevoelens. En de weerstand is puur uit liefde en begrip voor die andere kant. 

Er is geen mens op de wereld die vanuit liefde voor een ander, iemand een stilte behandeling geeft. Iemand doet het puur uit zelfbehoud en honderd procent eigenbelang. En dat eigenbelang is de beperking die de grens vormt. 

Nogmaals: ‘Stiltebehandeling is een benaming voor gedrag van iemand die een ander negeert en niet meer te woord wil staan en dat ook niet laat weten. De ene persoon reikt uit voor verbinding en de ander geeft niet thuis. Je hoort niets meer, er wordt geen initiatief meer genomen en iemand wordt volkomen genegeerd. De onderliggende boodschap is: ‘jij bestaat voor mij niet meer.’ Het is hetzelfde als iemand dood wensen. Energetisch wordt dit ook zo gevoeld en daarom komt het ook altijd diep binnen bij degene die de stilte behandeling ontvangt. Existentiële angsten worden geraakt: mag ik er nog zijn? ‘

Weer heftige bewoordingen, waarbij ik ondertussen weet dat qua matching tussen mensen er gewoon geen andere keus (meer) is. Ik weet niet of ik het nog zo heftig zou verwoorden. Wie een ander negeert, heeft heus niet altijd de bedoeling om iemand dood te wensen namelijk, ook al kun je dat als ontvanger wel zo voelen. Soms heeft iemand simpelweg geen ruimte (meer) voor jou, of zijn er onbesproken grenzen overschreden. Soms is het uit liefde voor zichzelf dat contact verbroken wordt. Omdat iemand zijn/haar eigen grenzen respecteert. 

Wel las ik een advies naar mensen die vanuit de grens - gevormd door beperking - zich genoodzaakt voelen om te zwijgen: 

‘Mocht je jezelf in zo’n situatie bevinden en de neiging hebben om naar iemand te zwijgen: Blijf altijd in openheid, blijf communiceren. Pas dan ontstaat er een echte verbinding en verdieping. Durf te kijken naar je gevoel en het aan te gaan. Is dit echt de meest emotioneel volwassen manier van met een ander omgaan? Hoe moeilijk de situatie ook is? ‘ 

Mensen sluiten hun hart voor je, weigeren met je te praten of beperken zich tot een minimaal contact met jou en doen net alsof jij niet bestaat of onzichtbaar bent. 

En ik kan dan verstikken in het verlies aan controle. Waar ik altijd nog wel controle over heb, is wat ik wel en niet toelaat in mijn eigen leven. 

Wat je aandacht geeft groeit. 

Ik hoef de boosheid en frustratie die gepaard gaat met ‘the silent treatment’ gewoonweg niet toe te laten. Geef er geen aandacht aan. Ik denk bij mezelf: ‘ Ik bid voor jou en ik kijk naar jou vanuit onvoorwaardelijke liefde’.

En zonder verbittering is er ruimte voor het verwerken van die opgelopen trauma’s. 

‘Iemand die zich voor mij onzichtbaar maakt, zegt niets over mijn waarde. Het weerspiegelt hun angst om gezien te worden, om nog open communicatie aan te kunnen. Net zoveel beperking bij de ander, als bij mij’.