Troost in ook mijn eigen lijden (onder onrecht... ook van anderen...)

Genade voor alle mensen die me pijn gedaan hebben. Als je op de teksten klikt, kun je lezen wie. Voor hen deze heerlijke genadeboodschap. 

Ik smul van deze genade boodschap. 

Geen lievigheid, geen tederheid, maar snoeihard. Als een mokerslag. 

In schrijnend leed. 

Op fb zette ik er dit boven: 

‘Genade, genade en nog eens genade. 

(Uit ‘vrijspraak voor losers’ van Nadia Bolz-Weber) 

(Bruce is een bisschop die met een glas teveel op iemand dood gereden heeft)’ 

Het raakt me, omdat ik - al dan niet door schuld - mijn geschiedenis soms opnieuw zou willen schrijven. 

Maar dat gáát niet. De schade is er. 

Maar aannemen dat ik een Paasmens ben is een grote overgave. 

Maar tegelijkertijd een intense troost. 

En wat me daarin ook troost? 

Dat diezelfde genade er ook is voor al die mensen die mij onrecht doen - niet bewust. Wel doordat de beperking de grens is. Omdat het wijsheid is in hun ogen naar die grens te luisteren (wijsheid voor wie? En kan wijsheid ook veranderen? Is wijsheid niet subjectief?). 

Zij zijn afhankelijk van deze zelfde genade. 

Dat troost me.