Ontbrekend puzzelstukje

Ik ben een beetje rustig op fb. Bewust. 

Ik ben erg moe, waarschijnlijk doordat ik veel in mijn hoofd haal. Ik begrijp veel dingen niet (op sociaal gebied), en dan ga ik het voor mezelf begrijpbaar/kloppend maken. Mijn man zegt dat ik ontbrekende puzzelstukjes aanvul met eigen gecreëerde puzzelstukjes, om de puzzel toch compleet te krijgen. 

Dat kan misschien wel kloppen... 

Misschien ook niet.... 

Een voorbeeld van zo’n incomplete puzzel: 

Ik zat wat op de laptop te zoeken. 

Zocht iets anders, maar kwam door verkeerde (= niet de meest handige) zoekterm in de verkenner hier bij uit. 

Man, ik en jongste waren even op het strand van Zandvoort, nadat we oudste naar scoutingkamp hadden gebracht. Het was 29 juni 2013. 

Ik stuurde een toenmalige vriend van me twee foto’s. En ik vroeg hoe de bijeenkomst van die vriend was geweest - ik had er voor gebeden namelijk. 

Hele normale, spontane conversatie. 

Zo op het oog: 

Ik: ‘Hoe was het bij de Huppeldepup? Heb voor je gebeden.

Antwoord: ‘Leuke foto's!! Strand vinden X en ik ook heerlijk. Je gebed heeft waarschijnlijk geholpen. Dank daarvoor. Ik voelde me geïnspireerd en de boodschap maakte grote indruk. God geeft de wasdom, dus ik laat het weer los.’ 

Hoe gewoon kan het zijn. 

De puzzel nog compleet. 

Maar ergens onderweg verdween er ern puzzelstuk. 

Net als bij een altijd goed bewaarde puzzel die op Vincents nieuwe woonplek ook incompleet is. 

Veel raakt daar kwijt. Stukken van puzzels, vsn speelgoed, kledingstukken. 

Altijd hier zuinig opgeweest... 

Ergens verlies je de grip... 

Hoe vaak ik personeel ook gevraagd heb op zoek te gaan naar het ene ontbrekende stukje... omdat ik de kriebels krijg vsn incomplete dingen.... je zult moeten constateren dat het puzzelstuk er niet is. Met eigen verbeeldingskracht, vul ik het vakje van de ontbrekende theepot weer in. Het wordt een obsessie. Een dwangneurose. 

En zo is het ook met bovenstaande. 

Ergens na dit spontane werd het spontane niet meer ervaren als spontaan. Om er toch aan vast te houden, werd het bijna afgedwongen. 

Terug naar de complete toestand. 

Maar daar kon vriend niet meer in voorzien en vriend was gaandeweg geen vriend meer. 

Ergens is dit puzzelstukje zoekgeraakt. 

Kapot gegaan. 

Gebroken. 

Ik blijf niet alleen zoeken naar het stukje, maar ben ook bezig te ontleden hóe het dan wegraakte. Waarom. 

Wie er dan bij betrokken konden zijn. 

Omdat het zo ontzettend pijnlijk is dat iets dat goed, compleet en gaaf leek, zo verruniëerd is. Voor een groot deel door eigen toedoen (mijn beperking) en toedoen van vriend(in): de beperking in het omgaan met de beperking. 

Ik kleur het ontbrekende vakje in met het idee dat wellicht anderen invloed hebben gehad op het verdwijnen van een puzzelstuk. En zie die invloed van anderen nog in het niet/nooit meer terug willen naar een completere toestand. 

Dat voelt als onverteerbaar voor me. 

Ik wil begrijpen wat er gebeurd is. Hoe en wanneee het stuk verdween en waarom er zo’n last kwam van wederzijdse beperkingen. 

Waarom de beperking aanwezig bleef boven de bereidheid verder te kijken dan de wederzijdse beperkingen en misschien aan te vullen met een nieuw stukje. 

Ergens is er iets gigantisch stuk gegaan. 

En ja, mijn rol moet verschrikkelijk geweest zijn. 

Óver de grens. 

Téveel gebeurd. 

Vrien(in) té beperkt om ermee om te gaan. 

Maar is het alleen mijn foute rol? 

Of ik was echt een vreselijk monster. 

Alles kapot trappend. 

Puzzelstuk voorgoed gebroken. 

Of 

Er veranderde iets bij vriend(in). In de spankracht. 

Steeds meer beperkt dus. 

Ik denk een combinatie van beiden. 

Het té ver over de grens, was niet omdat ik daadwerkelijk verder over grenzen ging, maar ook omdat de beperking van vriend(in) groter werd. 

Daarmee praat ik mijn rol niet goed. 

Heb dat na het incompleet worden van deze puzzel dat al meermaals aangegeven. 

Spijt betuigd. 

Mijn eigen gedrag dat niet goed was - veroorzaakt door mijn beperking - benoemd. 

Maar er is teveelen stuk om ook maar te dénken aan iets van vervanging van dat puzzelstuk. 

En mijn hoofd gaat door met puzzelen: wat is er dan toch gebeurd dat is is zoals het is? 

Van oorsprong was vriend(in) niet zó .... letterlijk af-wijzend.... 

Is er beïnvloeding geweest? 

Via die gedachte probeer ik te begrijpen hoe die puzzel toch uit elkaar viel. (Wat ik vanuit mijn gedrag en het oorspronkelijke karakter van vriend(in) niet kan verklaren). Ik blijf door puzzelen. Denk aanwijzingen te zien voor beïnvloeding (hoe kan ik het kapot gaan van de puzzel anders verklaren??!!). En op die manier wat grip te krijgen. 

Wie is diegene dan die als derde in het spel is? 

Waarom doet diegene ff dat? 

Zonder diegene was de puzzel misschien niet onherstelbaar beschadigd!!! Want gezien de feiten die er liggen, kan ik gen aanwijzingen vinden voor die onherstelbaarheid. Voor de VOLLEDIGE onbereidheid tot enig herstelwerk aan de puzzel. 

Ik begrijp ondertussen van beperkingen en grenzen. 

Houd die ook in ere. 

Uit diep respect en diepe liefde voor mezelf, mijn medemensen én ex-vriend(in). 

Maar als het onverklaarbaar is, wil ik het verklaren met een derde. 

Zo komt er orde in het niet kunnen aanzien van die incomplete puzzel. Er is een zondebok en dan dus ook een antwoord op de vraag hóe het zover kon komen. 

De puzzel is er niet mee hersteld, maar ik heb een zondebok nodig om niet met de onbeantwoorde vraag van het hoe en wat te hoeven rondlopen. En daarmee kleur ik mijn eigen puzzel in. Het vakje blijft leeg. 

Hoe heeft het ooit zover moeten komen? 

Wat is er dan toch gebeurd???? 

Niet meer dan ik in vele blogs al uitgelegd en beleden heb. 

Of het moet iets heel erg onbewusts geweest zijn... 

Want klaarblijkelijk had ik ook schade berokkend aan een derde (godzijdank niet blijvend!!!!). Maar ik ken derde niet eens en ik mocht ook niet weten wät ik gedaan heb. Dat maakt ook dat ik maar op zoek blijf... Voor mijn gevoel heeft dit (wat is ‘dit’? Wist ik dát maar!!!!) tot het definitief breken van de puzzel geleid. 

Op zoek naar het ontbrekende puzzelstuk. 

En hier ligt de sleutel. 

Daarom komt die derde in het gapende gat van de puzzel te liggen. 

En puzzel ik met mijn eigen theorieën de puzzel compleet. 

Er speelt meer dan beperkingen en grenzen. 

Iets heeft de beperking vergroot en de grens verstevigd. 

Wat dat iets is? 

Een puzzel op zich. 

Een puzzel die ik met eigen theorieën in elkaar puzzel. 

Om het kloppend te maken. 

Oh, wat is leven met puzzels die nooit meer verenigd worden met een ontbrekend stuk toch zwaar.... 

Ik kan dat beeld niet verdragen. 

Voor Vincents puzzel, heb ik vandaag op marktplaats een zelfde exemplaar gevonden (nieuw allang niet meer te krijgen). Daarmee heb ik dan weer rust. 

Het móest weer kloppen? 

En mijn verbroken vriendschappen??

Ik zal moeten leven met grote gaten. 

Door gebrokenheid.

Door beperkingen en grenzen. 

Die respecteer ik. 

Maar dat ik (denk ik) in en door mijn gebrokenheid iets gedaan heb wat tot nog meer gebrokenheid geleid heeft en ik zelfs niet mag weten wát dan, maakt het tot een rusteloze puzzel. Die ik op mijn eigen manier in elkaar puzzel. Om enigszins rust te kunnen vinden. 

Want deze puzzel is niet te vervangen door een ander exemplaar. 

Mijn hoofd wordt er door beheerst. 

En het gebeurd vanzelf. 

Omdat mijn ziel onrustig blijft van inclompete, onopgeloste puzzels. 

Ik blijf dat gat zien. 

En puzzelen hoe het gat gekomen is. 

En man vermoeien met mijn puzzels. 

En mijn eigen gecreëerde puzzelstukken.