Kleding

Vanmiddag naar Nijmegen gegaan om kleding van Vincent in de linnenkamer te zoeken. 

Om een beeld te geven van de wasstroom aldaar heb ik dit plaatje gemaakt: 

Kleding (en beddengoed) die door de linnenkamer (op de locatie in Nijmegen) reeds voorzien is van een unieke streepjescode, gaat rechtstreeks van de woning naar de wasserij in Lent. En dat komt ook rechtstreeks terug. Dit proces neemt ongeveer 2 tot 3 weken in beslag. 

Kleding die nog niet gelabeld is, gaat eerst langs de linnenkamer en via hen naar de wasserij. En dan komt het uiteindelijk gewassen én gelabeld terug in de woning (na 3 weken).

Maar er wordt dis ook per ongeluk ongelabelde kleding rechtstreeks naar de wasserij gestuurd. 

Wat daar dan achterblijft, weet niemand. Maar als zij een vermoeden hebben dat het vsn de Winckelsteeg af komt,  wordt de ongelabelde kleding naar de linnenkamer terug gestuurd. 

En daar was ik vandaag. Tussen de teruggestuurde was. 

Hele stapels kleding van allerlei cliënten. Maar niemand weet vsn wie. 

Ik was er op tijd. Want eenmaal per maand gaat niet opgehaalde kleding naar de kledingbsnk. 

Ik trof splinternieuwe vesten van Vincent. Slechts één broek. Een pyamajasje, maar niet de briek. Kussensloop, dekbedhoes, nog een kusssensloop, ondergoed en sokken. 

Maar nog steeds miste eet veel. (Delen van) pyjama’s en dekbedhoezen (waar wel de slopen van aanwezig waren), broeken en t-shirts due qua kleur en motief bij die mooie vesten hoorden. 

Kan ik wel een schadevergoeding indienen, maar voor hetzelfde geld zit het nog in één van die andere wasstromrn. 

Dat heb ik geen zicht op én het personeel niet. 

Continu denk je ‘het komt nog wel’. 

Maar het doet pijn. Diep pijn. Dat er zo wordt omgesprongen met persoonlijke spullen. Met dingen die je met liefde en zorg hebt uitgezocht en waar ik altijd heel precies op was. Iets wat aan mij wel besteed is met mijn detailgerichte denken en waarnemen. 

Het doet pijjn. 

Ik voel het in mijn kip.