EIGEN groeiKRACHT

Woorden

Aandacht

In mijn grootste nood

Ik had ze eigenlijk niet moeten krijgen

Want ik ontving ze niet als een volwassen vrouw - die daardoor stappen kan zetten in volwassen groei,

Maar als een sociaal-emotioneel kind.

Had die kennis vooraf bestaan, dan was er net gedaan of ze mij niet zagen staan.

Ik weet zo goed wat er fout ging….

Maar tegelijkertijd snap ik er geen zak van….

Degenen die wel / nog de aandacht krijgen, komen toch óók in hun nood? Dat is toch waarom je beroep doet op iemand die je zou kunnen helpen?

Ik denk dat het verschil zit in het feit dat ik - door mijn sociale-emotionele achterstand - zo moeilijk op eigen benen beslissingen nemen kon.

Er is nood.

Ik ben rood.,

Help nú.

Neem nú op. 

Lees nú mijn app.

Want ik heb nood.

Dus jij laat alles vallen.

Anderen zijn in staat om evenzo hun nood zichtbaar te maken, maar dat niet als een claim bij die ander neer te leggen.

Die ander te zien als een maatje om samen verder te groeien.

Hun eigenwaarde hangt niet af van het wel/niet voorzien in die nood.

Je mag wel je nood zichtbaar maken, maar niet als een claim te voorzien in nep-verbanden.

Je kunt samen zitten bij je pijn, zonder dat je afhankelijk bent van een zorgende hand erin.

En ik weet het allemaal….

Heb zoooo het verlangen om het op die volwassen manier te mógen proberen….

Om daarin te mógen oefenen….

En ik besef dat ik dat al maanden doe.

Sinds mijn leven naar het inzicht dat de beperking de grens is…

Letterlijk was mijn beperking dat ik sociaal-emotioneel niet in een relatie kon staan als ieder ander mens (in nood).

Letterlijk waren anderen te beperkt om deze kennis van meet af aan te hebben….

Maar of dan de oplossing was om niet te reageren op kind- uitingen…. (waar dus achteraf spijt is ontstaan dat het wel is gedaan), weet ik ook niet…

Jean Vanier schrijft in zijn boek ‘in elk mens schrijft God geschiedenis’ dat élk mens de mogelijkheid in zich draagt te groeien - hoe beperkt die mens ook is. Hoe beschadigd en gebroken ook.

Ik denk dat - al reageer in denk ik te veel als een kind - er dezelfde behoeften bestaan als bij mijn lotgenoten, die hun nood (eindelijk) blootleggen: erkenning van die nood.

Ik weet hoe beschadigend mijn manier van contact claimen was. En vanuit een toen zelf ook nog niet doorhebben véél te ver ging.

Verschil tussen toen en nu:

Ik begrijp nu zóveel beter wat mijn valkuil daarin is.

Hier wat afbeeldingen voor uitleg: 

Ik denk dat ik inderdaad opgekeken heb naar anderen, omdat ik niet kon vertrouwen op eigen volwassen grond om op te staan. Ik meende anderen nodig te hebben als die grond... 

Ik weet nu veel beter dat juist die grond er is, door de kracht die ik zëlf in me heb! Ik kan zoveel meer dan ik ooit dacht dat ik kon! Ik denk dat ik opkeek naar anderen, omdat ik mijn eigen kunnen zwaar onderschatte!!! 

Maar nooit had iemand mij in mijn leven laten zien dat ik die stevige grond zelf in me heb... 

Omdat ik totaal niet wist wie ik was - een volwassen mens met eigen grond - bleef ik grondjes van anderen betreden. Ongemerkt gaf ik de regie over mezelf over aan anderen. 

Zij moesten het oplossen. 

Ik kon nog wel geloven dat ik eigen grond had, maar dacht niet de gaven te bezitten mijn eigen grond te bewerken. Ik had niet het vertrouwen dat wat ik ook kies aan plantjes, het goed ik, omdat het MIJN keuze is. Als een klein onderdanig kind, liet ik anderen de plantjes uitzoeken, bewerken, begieten. Wist ik veel dat ik dis vaardigheden ook zelf kon bezitten. 


Ik verwarde ruimte innemen denk ik teveel met eisen dat anderen beschikbaar zijn voor mijn tuin. 

Ik dacht dat dat het opkomen voor mezelf was. 

En ja, daar is misbruik van gemaakt in mijn leven. 

Misschien deed ik dat bij N ook wel. 

Hij kwam in mijn tuin en zou mij eens leren hoe ik naar mezelf moest leren kijken, inclusief mijn borsten.... 

Totdat.... ik iemand ontmoette die niet die reddersrol op zich nam en totaal niet meer reageerde op elk verzoek om wat aan mijn tuin te doen... 

Geen misbruik, maar afwijzing! 

Help! Wat nu? 

 Aangezien autisme ook een soort van hooggevorligheid is, kun je gerust stellen dat je ook met autisme meer gevoelig bent voor het ontstaan van een afhankelijkheidsrelatie. 

Grotendeels door het sociaal-emotioneel achterlopen.... 

Máár: het hóeft zo niét te blijven!!!! 

Elk mens is in staat tot groei, hoe beperkt je ook bent. 

En ondertussen genoeg éigen groeikracht omarmd (die bezat ik al, maar was er nooit bewust van, doordat ik het bij anderen zocht) om daar inderdaad stappen in te maken. 

Ik denk dat de grootste oorzaak bij mij was: 

• Gebrek aan autonomie en persoonlijk leiderschap (me niet bewust zijn van EIGEN groeiKRACHT). En dat is misschien wel grotendeels ontstaan door de overbezorgdheid van mijn moeder.... 

Ik dacht ook altijd teveel dat exclusieve aandacht van anderen voor mij een teken is dat die ander om me geeft. 

Dat om mij geven ook kan zónder (constant) die aandacht te geven, dat besefte ik niet... 

Had ik niet geleerd... 

Dat (zelf)vertrouwen had ik gewoon niet.... 

Wat pijn blijft doen? 

Het wéten dat anderen dus van meet af aan niet deze valkuil hebben.... waardoor er gezond contact is én blijft... 

Het doet pijn te wéten én zien dat die beperkingen er bij anderen veel minder zijn... 

Want dat blijft mijn verlangen: met alle opgedane groei en alertheid op waar het mogelijk fout kan gaan (en vanuit eigen groeikracht daar met elkaar ook open over mogen communiceren), contact hebben....in plaats van geen contact.... 

Gewoon: omdat elke mens in staat is te groeien. 

Ik heb dat vertrouwen in mezelf. 

En dat voelt stevig, fijn en goed. 

En of een ander dat vertrouwen ook heeft? Misschien vanuit de beschadiging wel niet - sterker nog: ik was van mening dat mijn gangen in de gaten werden gehouden om te kijken of ik niet betrapt kon worden op wéér een afhankelijkheidspoging. Dat maakte me angstig. Dat maakte dat ik juist die persoon in de gaten ging houden. En dan denk je overal bewijzen te zien... 

Maar weetje. 

Een ander hoeft niet te vertrouwen in mijn EIGEN groeiKRACHT. Een kenmerk van eigen kracht is dat je dáár juist niet meer afhankelijk van bent, wat anderen denken en vinden. Belangrijk is wat IK vind. Ik vind dat ik wel degelijk groei, stappen maak, en vandaaruit ook een gezondere relatie aankan. Dat bewijs ik ook al in andere relaties. En ja, ik maak nog steeds wel eens de fout om als een kind in paniek te raken op geen reacties, of verkeerde reacties. Maar ik weet het nu. Er wordt in een open sfeer over gecommuniceerd. Ik sta op. En ga in eigen kracht weer verder om het anders te doen. 

Dus het vertrouwen in mezelf - op basis van andere relaties - is volkomen terecht. 

En ik ga niet wachten tot een ander dat ook vind. 

Ik heb die ander daar niet in nodig. 

Ik kan wel verdrietig zijn, dat een ander dat vertrouwen in mij niet (meer) heeft (en zichtbaar in anderen wel!!). 

En als ik me dan even het overgeslagen kind voel, erken ik dat, geef ik ruimte aan het verdriet, en ben IK verantwoordelijk daarmee te dealen. Niet die ander. 

Ik hoef namelijk niet dat overgeslagen kind te blijven, afhankelijk van de schouderklopjes van anderen. 

Dit kind bezit groeikracht en kan ten alle tijde uit die rol komen. 

Ik begrijp ook heel goed - op basis van de periode dat ik me nog niet bewust was van eigen groeikracht en ik als een kind bij ieder ander bleef zemelen, er diepe schade ontstaan is.... 

Vanuit het ontstane vertrouwen in mijn EIGEN groeiKRACHT blijft het verlangen dat er iets gezonds mag groeien. Heel voorzichtig. Wetende hoe kwetsbaar het was en misschien wel is. 

En zo niet: de pijn mag er zijn. Maar het neemt het vertrouwen in mezelf nooit meer weg. 

Die macht geef ik nooit meer uit handen.... want men.... wat ben je dan kwetsbaar voor beschadigingen jou aangedaan (zelfs onbewust). Je levert letterlijk je ziel uit aan een ander, als je afhankelijk blijft. 

Ze kunnen je maken en breken. 

En ik dacht gebroken te worden, omdat een ander niet langer mijn tuin wilde aanleggen. 

Het is MIJN tuin... 

Het is MIJN ziel. 

En die is eigendom van God. 

Hij is de enige die mij mag helpen in mijn EIGEN groei. 

Dan hóeven anderen dat ook niet meer te doen. 

Ik heb vertrouwen in mezelf en Hij in mij. 

En of een ander - die zich ernstig beschadigt vóelt - dat ook kan: boeien. 

Ik kan er enkel - samen met Hem - naar verlangen. 

Ik vertrouw in Zijn kracht om de ander daarin ook te laten groeien. Dan ligt de bal bij Hem en ben ik los van ieder ander, die zich ernstig beschadigt voelt in dat vertrouwen. 

Ik leef vanuit EIGEN groeiKRACHT en dat is meer dan genoeg. En elke dag dat ik dat doe, krijg ik ONGEVRAAGD EN ONGECLAIMD van mijn Vader een grote glimlach. Ik kan mijn Vader niet blijer maken dan steeds steviger op EIGEN grond te staan. 

Mijn moeder hield me vast. Mijn Vader laat me los. En laat me steeds meer ontdekken wat het is om EIGEN grond te hebben. Een ontdekking die ik als puber al had moeten doen. 

Een ontdekking die ik nu pas doe, misschien wel omdát het zo fout is gegaan..... 

Anders had ik deze inzichten in mezelf nooit gekregen. 

Niet ingezien dat het om EIGEN groeiKRACHT gaat. 

Was ik blijven verwachten dat anderen mijn tuin onderhielden. 

Misschien is dat wel het geschenk van het ernstige fout gaan. 

Dit móest gebeuren - net als dat Jezus door Samaria móest (wat logischerwijs niet de kortste weg was) om de vrouw bij de Bron te ontmoeten. 

Dit móest gebeuren om te ontdekken dat ik EIGEN grond heb. Hoe pijnlijk het ook was en is. 

Maar al schrijvende denk ik: die anderen - die in mijn vergelijkende ogen - wel normaal contacten hebben, waarbij het lossnijden niet nodig is en zichtbaar in verbinding blijven -  due hebben hun eigen processen (waar ik weer geen weet van heb). Dit is/was mijn proces. 

Een proces dat misschien wel levenslang doorgaat. 

Een proces waarin ik mooier en mooier wordt, maar niet afhankelijk ben van anderen die dat ook zien en bevestigen, maar omdat ik dat zelf vind. Ik wordt mooi rn ik en mijn Vader genieten daarvan. 

Dus pijn - vanuit vergelijken - is helemaal niet nodig. 

Ik krijg precies op maat wat voor MIJ nodig was en is om mijn EIGEN grond en groeiKRACHT te ontdekken. 

Dat besef noopt mij tot diepe dankbaarheid. 

Nog éën ding. 

Het besef vsn deze valkuil had ik al mijn leven lang. 

Maar ik had niet genoeg eigen grond er gezond mee om te gaan. 

Letterlijk al in de EERSTE ontmoeting met een ander gaf en geef ik het aan.... 

Dat dat onvoldoende serieus wordt genomen door een ander, ben ik niet verantwoordelijk voor. Ik ben daar uiteindelijk wel het verdrietige slachtoffer van... 

Ik dacht... zoals een ander met me omgaat, zal wel goed zijn. Ik heb gewaarschuwd (met zelfs een reactie erop als ‘ik zie datgedrag niet zo, ik kijk naar wat erachter zit’). Dus je denkt dat de manier waarop er daarna met je omgegaan wordt, goed is. Die ander zal wel weten wat goed is... zelf nog onvoldoende eigen grond hebbend.... 

Maar die ander wist niet wat goed was... terwijl ik m er volledig aan vast klampte... 

Met de kennis van nu, spijt bij de ander. 

Met mijn EIGEN grond en EIGEN roeiKRACHT, kan ik enkel bidden om voldoende groeiKRACHT bij de ander, om de spijt om te zetten in niet dan maar alles als ‘fout zijde’ overboord te gooien, maar gezond contact te ontwikkelen. 

Het vertrouwen hebbende dat niet elke reactie bij mij weer afhankelijke verwachtingen schept. Maar rekening houdende met wederzijdse beperkingen en grenzen in alle vrijheid geven, maar ook niet mogen reageren. Er is EIGEN grond. 

En als ik maar blijf zorgen voor mezelf, voor mijn eigen mooie grond, zullen er vast mooie vruchten uit voortkomen. 

1 Kor. 3:7 

Dan is het geen (vals) verlangen of verwachten, maar vertrouwen op de Schepper van al die mooie tuintjes. 

Ieder zijn of haar eigen tuintje. Eigen grond. 

En de vrucht van de groei ligt in Zijn hand. 

Ook de vrucht van deze groei. 

Ik geloof én vertrouw Hem én mijn EIGEN groeiKRACHT voldoende om te verlangen naar het mogen eten van deze mooie vruchten. Samen met mensen die me nog steeds lef zijn. Niet vanuit afhankelijkheid. Maar als zelfstandig schepsel met eigen vrijheden, grenzen en beperkingen. 

En wat het mooie is van die groei? Dat ik steeds meer MIJN leven leidt. En dat ik mezelf niet tot een soort verlengstuk maak van Jantje, Pietje, Klaasje. 

Niet meer wetend wie ik was... 

Mijn identiteit viel samen met al die mensen vsn wie ik me afhankelijk maakte. 

En ik kreeg precies op maat wat nodig was om in te zien dat ik EIGEN grond heb. 

Over aandacht gesproken. 

Een waar geschenk.