Wat ik vandaag doe?

Ik lig 
In bed 
In mijn eigen wereld 
Te denken 
Te verwerken 



Maar op de vragen zal geen antwoord komen. 
De beperking is de grens. 
Maar ik ben mijn draai kwijt en sluit me op. 
Alleen. 

Wat helpt? 
Te weten dat de verbinding blijft. 



Ik moet hier doorheen. 
En Ton ook. 
Waarschijnlijk loopt dat niet parallel. 
Dat hoeft ook niet. 

‘Om de volle vereniging met God te vinden, moet je neerdalen tot op de bodem van de afgrond, om er levenskrachtiger uit op te klimmen’. #JeanVanier

En weet je wie ik op die bodem vind? 
Jezus! 

In het Nieuwe Liedboek staat een lied over de doop van Jezus (lied 524). 
 
Vers 2 is magistraal veelzeggend: 




Ons volgekladderde leven staat op Zijn lijf geschreven. 

Onze geschiedenis, hoop, verlangen, wat we meemaken en meemaakten. 

Hij gaat mee de diepte in. 

Hij gaat mee deze diepte in. 


Met dat volgekladderde leven gaan mijn gedachten ook automatisch terug naar de middelbare schooltijd. Een tijd waarin het heel gewoon was om boekentassen, agenda’s en etuis vol te kladderen met namen en teksten. 

Het enige bewijs hieraan wat ik nog kon vinden was deze etui, die op zolder ligt te verstoffen. 






Gedeeltelijk echte namen. Maar de eerlijkheid gebied dat ik er zelf namen bij schreef om te doen of ik net zo geliefd was als de rest van de klas. Over een volgekladderd leven gesproken.... 

Niet alles is meer leesbaar, maar in de bovenste foto’s zijn de namen Roelof, Karel en David verzonnen. 

Hoewel verzonnen.... 

Het was ooit leiding van een kamp waar ik in de zomervakanties aan deelnam. Een week waarin ik me even geliefd voelde... hoewel ik ook daar de tandpasta in mijn ogen gesmeerd kreeg... Maar ik was úit het strafkamp dat school heette... waar ik jaar in jaar uit, dag in dag uit met buikpijn heen moest en ook ging. 

Dit was een plek waar ik even uit dát systeem was... 

En als ik iets ervaar dat goed voelt, dan worden de mensen die daaraan bijdragen cq dat facaliciteren een soort redders voor me. Idolen waar ik gefixeerd op raak. Over een volgekladderd leven gesproken.... 


Maar het mijne is het Zijne. Tot in de dood aan toe neemt Hij mijn getekende leven mee. Om op te staan en te weten dat Hij geliefd is. En ik mag dat telkens weer met Hem doen. 


In Hem blijf ik verbonden met Vincent. 

Omdat Hij zich aan Vincent verbonden heeft. 

Hij ziet het. 

Hij weet het. 

En gaat met me mee deze doodsrivier in. 

In mijn eigen wereld of niet. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn weekend en meer

Afbeelding
​ Afgelopen vrijdag met Thomas uit eten geweest voor sinterklaas.  Dat is mooi dat dat kan en iets om dankbaar voor te zijn.  Naast ons zat ook een gezinnetje.  Vader, moeder en tegenover hen 2 volwassen dochters.  Mooi.  En confronterend.  Met verdriet en rouw - en in ons geval levend verlies - gaat het altijd van herstelgericht naar verliesgericht en andersom.  Vaak ook in het zelfde moment.  Het besef dat wij daar ook met 2 volwassen zonen tegenover ons hadden kunnen zitten.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe probeer mee te luisteren waar ‘gewone’ gezinnen met zijn vieren over keuvelen. Het is toch een andere dynamiek dan 2 ouders met één zoon.  Het gaat me niet om het afluisteren.  Maar omdat ik wil weten wat we missen in onze situatie. Omdat ik dat gemis voel. Van hoe het is… en hoe het had kunnen zijn…  Alleen vind ik dat in het moment lastig om te voelen en uit het zich in spanning.  Op zaterdag kwam Vincent th...
Meer lezen

Als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken ook

Afbeelding
Het is al een tijdje geleden dat ik hier ‘in de pen’ geklommen ben. Vandaag doe ik het weer.  Ik deel (bewust) minder over onze rouw. Dat wil niet zeggen dat die er niet voortdurend is.  We zijn al geruime tijd bezig om de zolder op te ruimen. In kleine overzichtelijke stapjes.  Gisteravond bevonden we tussen een stapel papieren deze foto.  Thomas is hier 5 en een half jaar en Vincent twee, schat ik.  Op het oog een schattige foto.  Wat zie je hier nu aan Vincent?  Een leuk vrolijk jochie met een rode pet.  Maar ik kan niet naar deze foto kijken zonder touw en gemis te voelen. Juist omdát je toen nog niet wist dat je kind (ernstig) gehandicapt was, was de schok zo groot toen de wekelijkheid ons steeds meer ging inhalen (maar ik het nog niet kon toe laten in mijn bewustzijn. Ontkende het, omdat ik het niet kón en wilde geloven). Want romantiseer deze foto niet. In onze beleving waren we in de peuter puberteit beland. Maar het was geen gewone peuter...
Meer lezen

Mijn vader heeft nog steeds zijn plek

Afbeelding
Aankomende zondag is het weer vaderdag.  Elk jaar rond vaderdag sta ik wel stil bij mijn eigen vader.  Of liever het gemis ervan.  Ik was twee jaar toen hij plotseling overleed.  Veel te jong...  Mijn zussen waren 7 en 9.  Ik heb - in tegenstelling tot hen - geen bewuste herinneringen aan mijn vader.  Alleen van verhalen die mama over hem vertelde.  Maar er werd niet veel overgesproken. En zeker niet over het verdriet.  Zo ging dat in de jaren '70.  Kinderen werden bij de dood weggehouden.  Levenslang blijft er een gemis, een verlangen, een gat in mijn hart.  Ik heb gelukkig wel - op volwassen leeftijd - leren rouwen om mijn vader.  Verlaat verdriet noemen ze dat.  Dat neemt het gemis niet weg.  Maar de omgang ermee is milder.  Dit weekend waren Ton en ik even naar het graf van zijn ouders geweest.  Ton heeft ook een broer en een (tweeling)zus.  Ze waren dus met 3 kinderen.  Net als wij vroege...
Meer lezen