Oorlogsgebied!!!!!!!!!!

Ik was vannacht in een oorlogsgebied!!!!! 

Niet letterlijk.... hoewel..... 

Na maar een halve verzorging vsn Vincent (ongedoucht) snelt Ton zich naar dijn bed in de avond.... Niet lekker... 

En daar komt mijn overprikkeling weer... 

Doodsbang.... voor de zieke..... maar ook omdat ik totaal niet overzie hoe we dan de maandag door moeten komen.... 

Ik moet nog vanalles regelen voor Vincents vertrek. 

Hij moet nog gedoucht. 

En.... er moet voor hem gezorgd worden terwijl ik die praktische zaken doe.... 

Totale controle en overzicht kwijt. 

Ton ligt op zolder. Ik in de grote slaapkamer. 

Met oren op stokjees, voor elk afwijkend geluid, val ik af en toe 5 minuten in slaap.... 

Maar ik ben vooral wakker.... 

Voor elke aanval van kotsen... 

Thomas: ‘mam, je vent dan alleen in paniek om hè eigen controleverlies en niet uit meeleven met de zieke’. Zo ziet het er voor hen uit.... 

Maar niets is minder waar.... 

De pijn die de ander heeft overwhelmed me dusdanig dat ik trillend als een rietje op/ in bed doorbreng.... 

Ik ben in oorlogsgebied.... 

Om 14.30 moet éën vsn ons kunnen rijden naar Nijmegen.... 

We zijn allemaal op en kapot en er liggen voor die tijd nog zoveel taken dat de kanonnen nog wel even blijven schieten.... 

Het is oorlog!!!!!

En grkotstt is ervondertussen... 

Mijn lichaam in zware allertstand.... 

Alleet op vreselijk overprikkelend gevaar.... 

De wapens op me gericht... 

Slapen? 

Zal wel niet meer gebeuren...