Wat ging er nou mis?

Ja! Ik heb weer woorden! 

Knetterende kortsluiting in mijn kop gisteren. 

Wat leidde tot heftige excessen. 

Maar ik ben er weet. 

Ik ben er nog. 

Ik stond heel ontspannen op. 

Genietend van de kerstsfeer in huis, nuttigde ik mijn ontbijt. 

Ondertussen chattend met mijn vriendin die de puntjes op de i zette van mijn ingewikkelde IKEA bestelling - die mij een dag eerder zo rood maakte. 

Dankbaar dat ervhulp kwam en ik verder kon! 

Niets stond mij in de weg voor de start van een mooie dag. 

We hadden een tijdje terug een invalide-passagiers kaart aangevraagd voor zowel Vincent als mijn moeder. 

Nou ja.... tijdje terug... in september al... 

Na een paar keer bellen met de gemeente bleek dat er daar wat mis gegaan was in de procedure. 

Maar afgelopen donderdag was het zover: ern afspraak bij de keuringsarts met zowel Vincent als mijn moeder. 

Omdat ik ‘s middags ook al met mijn moeder naar de geriater moest, zou het teveel voor me worden. Dus mijn man ging die ochtend met beiden naar de arts. 

Hij zag al snel hoe de toestand was. 

Mijn moeder kwam stapje voor stapje met een stok binnen. 

Vincent was op de onderzoektafel geklommen en at het papier op dat daar op lag. 

Arts zou een positief advies uitbrengen. 

Maandag lag er een brief in de bus: we kunnen de parkeerkaarten - op vertoon van een id - ophalen. 

Dus na dat ontbijt van gisteren besloot ik op de fiets te stappen en via het huis van mijn moeder (waar haar id lag - zijzelf was naar de dagbesteding) naar het gemeentehuis te gaan. 

Maar het liep anders... 

Op de vaste plek in moeders huis, lag géén id. 

Ik snel terug denken wanneer die het laatst gebruikt was: afgelopen donderdag had man hem meegehad naar die arts. 

Ik besloot mijn man te bellen, wat hij er van wist. 

Maar.... 20x bellen verder... geen man aan de lijn. 

Ik besluit het centrale nummer van de gemeente Best te bellen. Eerst kwartier in de wacht. Dan spreek ik iemand. Zij probeert intern door te verbinden, maar komt even ver als ik: geen man. Ik besluit een mail te sturen naar man: 

20 minuten op antwoord gewacht. Geen reactie. 

Ik besluit weer naar het centrale nummer van de gemeente Best te bellen. Weer een kwartier in de wacht, maar dan spreek ik dezelfde medewerkster. 

Omdat ze ook wel hoort dat ik ondertussen al aaardig in paniek was, loopt ze naar man’s afdeling. 

En ja hoor: man belt me. Wat bleek? Hij zat in een vergadering. Hoe kon ik dat weten? Voor mij was het één grote onduidelijke situatie en ik kon niets anders doen, want het was nog steeds in het huis van mijn moeder. 

Daar nam ik mezelf op, terwijl ik voor de tweede keer in de wacht stond voor de gemeente Best. Dan kon ik aan mijn man mijn paniek laten zien. Want ik snäp het dan gewoon niet meer... en dat heeft dan niets meer met iq te maken... 

Resultaat: mijn man bleek haar id nog in zijn jaszak te hebben... 

Nog steeds in paniek fiets ik dan weer naar huis... voor één parkeerkaart naar het gemeentehuis en later in de week nog een keer, zag ik niet zo zitten. 

Dat ik zo snel in paniek raakte / rood werd, komt natuurlijk ook nog door de Ikea-rood-spanning van de dag ervoor. 

Dan spring ik sneller van groen naar rood. Zonder oranje ertussen... die fase lijk ik dan helemaal over te slaan... 

Eenmaal thuis wachtte de was. 

Oh nee, nog even die mail op de laptop checken. 

Wat bleek: mijn hele laptop over de zeik, niks deed het meer... allemaal virussen... 

De hele middag zwaar in het rood proberen het te fixen. Waar ik in het groen heel goed ben in zulke dingen, vlieg ik in het rood van het ene in het andere computerprobleem. En ondertussen steeds roder... 

Einde van de middag hangt de waa ee nog en komt oudste thuis. Hij ziet maar één oplossing: Windows opnieuw installeren. Schone laptop. Ik weer rood: want mijn laptop is mijn archief van de afgelopen 20 jaar. Bij elke nieuwe laptop, neem ik oude data en mailbestsnden weer mee nar de nieuwe. 

Oudste heel droog: als je afscheid neemt vsn hè archief, kan je autistische hoofd ook eens resetten... 

Terwijl de laptop bezig was zichzelf weer in nieuwstaat te brengen, ben ik nog behoorlijk rood en is er van een nieuwstaat bij mij nog lang geen sprake. Kortsluiting in mijn hoofd. Onverstandige dingen. 

Na een kwaaie nacht, bleek de laptop een goede nacht gehad te hebben: een schone windowsinstallatie. 

En ik? Ik dook in mijn bubbel (niet meer zo rood) om alles te herinstalleren.... en.. mijn archieven boven tafel te krijgen en terug te plaatsen... (geeft me toch het meeste rust!!!).

De hele dag in mijn eigen bubbel bezig zijn, heeft me wel geholpen. 

Mijn laptop werkt weer. 

En ik ook. 

De dag afgesloten met kleuren: 

En wat een prachtige Psalm is dit. 

Hij mag in mijn tempel komen. 

Rood of groen: de poorten van mijn tempel (hart) staan wijd open. En als Hij - machtige Koning - in mijn woont, dan ben ik rechtvaardig verklaard en kan ik gewoon in en uit lopen in Zijn hart. Vrije toegang. Dan voldoe ik automatisch aan de voorwaarden die links beschreven staan. Ik ben niet rechtvaardig, eerlijk, etc., maar Hij ziet me wel zo. Hij verklaart me rechtvaardig, goed, eerlijk, trouw. Omdat Hij op mijn troon in mijn tempel komt en ik op de Zijne mag zitten in Zijn tempel (hart). Dan bekleed Hij me ook met Zijn heilige eigenschappen en trekt Hij mijn onwaardige pakkie aan. 

Rood en rechtvaardig. 

Groen en rechtvaardig. 

Mijn emotionele heen en weer geflip, verandert daar niets aan. 

In mijn beperkte emotionele vaardigheden wil ik dood. 

Maar niet omdat ik niet weet wie ik ben. 

Dat is de beperking. 

De beperking in het omgaan met prikkels en informatie. 

Maar dat punt is voorbij. 

Morgen maar weer uit mijn bubbel komen en wat in huis gaan doen... Loop nu twee dagen achter en met een mega drukke tijd op komst, niet fijn... (voor iedereen die op kerstkaarten wacht: die kunnen dit jaar wel ná de kerst komen...). 

En als ik een gaatje heb: dan stap ik op de fiets naar het gemeentehuis... om eindelijk die invalidenparkeerkaarten op te gaan halen...