Durf durf durf en nog eens durf

De grens tussen zichtbaar dingen vragen en bedelend wat vragen is dun. In het eerste geval is het assertief. In het tweede geval sub-assertief. Ik stel me dan onderdanig op. Afhankelijk. Als een kind. 

In deze blog schreef ik over de pijnlijke grens. 

Ik schreef hier over degene die mij op een restricted (verboden) lijst gezet had, waardoor ik geen enkele post meer kon zien. 

Ik heb al zoveel meegemaaakt in mijn leven waarin de beperking (ook achteraf gezien) vaak de (pijnlijke) grens was. 

En dat was hier ook mijn invulling. 

En ik durfde niet weer het afhankelijke kind te zijn dat smeekt weer geliefd te mogen zijn. 

Dus ik besloot de pijnlijke grens te respecteren. 

Dit was namelijk ook iemand die aanwezig was op een dag waar het gruwelijk mis ging met me. En ik dacht dat dat meespeelde... dat dat geleidt had tot veranderd gedrag.... omdat ook hier gaandeweg duidelijk werd hoe groot mijn beperking is en hoe beperkt de ander is ermee om te gaan. 

En zeker gezien mijn inzichten, respecteer ik dat. 

Maar gisteren brn ik het toch voorzichtig gaan vragen. 

Hoe het toch kwam dat ik niets van diens tijdlijn zag. 

Diegene was zich van geen kwaad bewust en vroeg zich af, waarom ik nooit op diens Posts reageerde.  

Na wat uitleg van mij, bleek ik inderdaad op haar restricted/ verboden lijst te staan. 

Maar blijkbaar niet bewust. 

Niks geen beperking die de grens is. 

Maar ja.... uit angst om subassertief, claimend, afhankelijk te zijn, droeg ik de grens. Ik had me erbij neergelegd. Mensen mogen beperkt zijn. 

Nu toch wel blij dat ik het gevraagd heb. 

Want het klakkeloos dingen aanvaarden, leidt ook tot veel invullen bij mij. Invullen van dingen die achteraf niet blijken te kloppen... want ik dúrf dingen gewoon niet meer te vragen uit angst dat ik over grenzen ga bij mensen.... 

Want als ik over grenzen ga met het stellen van vragen, vormt helemaal de beperking de grens. Dat is in het verleden wel gebleken. Maar omdat ik er geen hout van snapte, bleef ik over die grens gaan. Een grens gevormd door wederzijdse beperking... En de beperking om met mijn gedrag dat voortkwam uit niet-snappen om te gaan, werd vanzelfsprekend steeds zichtbaarder. 

Mijn vragen niet beantwoord. 

Waardoor ik óók weer dingen ging invullen. 

Wat weer leidde tot onacceptabele situaties. 

Want ik dacht dat het waar was. 

Want antwoorden had ik vanuit de beperking nooit gekregen, dus moest zelf een waarheid bedenken. Dan zal het wel zus. Dan zal het wel zo. 

Als ik niet vraag - denkend dat ik de grens moet respecteren - ga ik zelf invullen... 

Als ik wel vraag - en omdat ik slecht kan aanvoelen waar de grens ligt (wat in het verleden dus bleek) - kan dat ook leiden tot zelf invullen. 

Niet vragen uit respect. 

Maar ook: Niet vragen, omdat ik bang ben bij wel vragen dezelfde fouten te maken als in het verleden. 

Het is dus beiden: respect én grote angst. 

Want wat er gebeurd is heeft me zó bang gemaakt.... 

Wsnt zo heeft niemand het gewild.... ik niet. Niemand!!! 

Maar de consequenties van niet opzettelijk aangerichte schade heb ik te respecteren. 

Het maakt dat ik grenzen ga respecteren die er uiteindelijk helemaal niet blijken te zijn. 

Maar doods- doods- doodsbang dezelfde fout te maken als in het verleden. Waardoor ik evenzo moet gaan invullen, omdat de grens dusdanig is, dat ik naar alles moe(s)t raden. En dat invullen leidde tot totaal verkeerde gedachtensprongen. 

Volwassen grenzen respecteren. 

Maar tegelijkertijd bang zijn de grenzen te verifiëren. 

Blij dat ik het nagevraagd heb. 

Verdrietig dat ik zulke angsten heb. 

Angsten ontstaan door het totaal nog niet begrijpen dat de beperking de grens was. Dus maar over en over grenzen gaan. Niet omdat ik ze niet respecteerde, maar niet snapte. 

De consequenties die ik ervan moet dragen, hebben me vreselijk bang gemaakt. Zó bang om dezelfde fouten te maken... dat ik grenzen respecteer die er achteraf helemaal niet blijken te zijn.... Maar te bang geworden om het na te vragen.... 

😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥