De pijnlijke grens...

De beperking is de grens. 

Ik snap het. 

Maar mag het ook pijn doen? 

Er zijn mensen die ontvrienden als ze tegen mijn beperking aanlopen. 

Of eigenlijk is het hun beperking in het omgaan met mijn beperking. 

Zondet ook maar iets te zeggen, ben je ze kwijt. 

Sommigen gaan nog een stapje verder: die blocken je. 

(Ook op twitter....)

Elk contact is daarmee verbroken, afgekapt, weg. Blocken beschermt hen tegen contact opnemen van mij. 

Begrijpelijk als hun beperking hun grens is. 

Maar soms gaat het subtieler... 

Ik ben nog bevriend met iemand. 

Al jaren.. 

Persoon las jaren geleden mijn blogs, omdat persoon zoveel herkende in diens dochter.  Maar plots stopte persoon daarmee. Op berichtjes van mij reageerde persoon niet meer. Maar ‘de vriendschap’ bleef. 

Mijn man is ook bevriend met persoon. 

Persoon had een paar maanden terug iets feestelijks gedeeld. Mijn man vroeg of ik dst gezien had. Ik ging kijken bij persoon en zag de post niet. 

Kennelijk bewust onzichtbaar gemaakt voor mij? 

Sommige andere Posts van persoon zag ik wel.... 

Nu wilde mijn man me dit weekend weer op een post wijzen van persoon. 

Ga ik naar diens tijdlijn... ja, nog steeds vrienden... maar zie nul Posts.... 

Je hebt in fb een ‘restricties list’ waar je vrienden aan toe kunt voegen. Degenen die op die lijst staan, zien alleen de dingen die je openbaar deelt. 

Alles wat met ‘alleen vrienden’ gedeeld is, is dan onzichtbaar. Je blijft dan wel vrienden. 

Sterker nog: ik heb ook sterk het vermoeden dat persoon me op unfollow gezet heeft. Dan zie ik niet alleen niets van persoon, maar persoon ook niets van mij. Gezien het feit dat persoon op geen enkele post meer reageert (vroeger wel), vermoed ik dat sterk... 

Ik durf dit alles niet te vragen, want ben bang dat de volgende stap dan is dat ik er echt uitgeknikkerd wordt... 

Maar alles wijst er op... en ik krijg er pijn van in mijn buik... 

Wat stelt vriendschap dan nog voor?.... 

En in plaats van het te vragen, zal ik weer moeten respecteren dat de beperking de grens is. Die van mij. Die van de ander. Waardoor het niet matcht met elkaar (wederom in de ogen van de ander... want dat is altijd het geval...). 

En ja: het doet pijn. 

Mag dat? Ja. Dat mag ik best voelen. 

Want dat ik zulke dingen altijd mee moet maken in het leven, is zooooo verdrietig.... 

Waarom God? Waarom?