Een tere blog

Overal in huis - van keuken tot zolder - staat Groot Nieuws Radio hier aan.  Uitgezonderd Thomas’ kamer - die duidelijk  andere voorkeuren heeft. 

Nu hebben we al een paar jaar een vaste poetshulp, die wekelijks komt. En één keer in de maand komt er een hulp vanuit de WLZ voor Vincent (stopt als Vincent het huis uit is). 

De wekelijkse hulp is 25. De andere 55. 

Als die van 25 hier binnenkomt (maandagmiddag), ben ik vaak met andere dingen bezig. In de rust van de muziek. Zet dat niet doelbewust aan om mensen te bekeren of schofferen of zo. 

Maar zodra ik mijn hielen licht, wordt de radio van zender verzet én een tandja harder gezet, met vreselijke boem-boem muziek. Ik word daar heel opgejaagd/onrustig/overprikkeld van. Maar ik durf er niets van te zeggen en ‘zit mijn tijd uit’ tot ze weg is. 

Zolang ik er niets van zeg, weet zij niet dat haar muziek me overprikkeld. Maar ik vind het ook een beetje brutaal om niet eerst te vragen of er iets anders op de radio mag. Maar het gewoon te dóen, zodra ik even uit beeld ben. Ik vind dat respectloos... Maar mensen hebben snel door dat ze kennelijk een loopje met me kunnen nemen. (Dat was bij/met mijn moeder ook altijd... mensen namen met haar ook altijd een loopje). 

Nu doet de maandelijkse hulp al precies hetzelfde. BAM. Andere zender aan, zodra ik mijn hielen licht. Iets minder boem-boem. Maar voor mij irritant genoeg.... 

Hier in Oss liggen die dingen ook erg gevoelig... Weinigen die nog wat met geloof hebben en de oude katholieken hebben zich afgekeerd van de ‘poppenkast’ die kerk heette (de 50 plus generatie). Geloof je in God? Dan ben je minstens van de Jehova-sekte. Het verschil tussen een ‘normale’ kerk en een Jehova-sekte kennen ze niet eens meer. Dit is ook wat de nieuwe generatie hier heeft mee gekregen (50 min generatie). Geloof is niet done. Ga vooral leven en feesten (carnaval) en verpest je leven niet met dat rare geloof. Geef vooral aandacht aan je naasten in het hier en nu, in plaats van je met zoiets raars bezig te houden. ‘Je bent toch nog niet dood’, zeggen ze dan. Ze zien God vooral als iets voor de doden (iets wat met Allerheiligen en Allerzielen een beetje levend gemaakt wordt... dan gaan mensen massaal met bloemen naar de graven van hun geliefden... hoewel de jongere generatie dat ook niet meer doet). 

Maar hier schult ook wel de reden dat ik het laat gebeuren. 

Zij krijgen de kriebels als ze vanalles over God en Jezus horen. En ik wil ook niet overkomen als iemand die ze wil bekeren. Want dat is mijn doel ook helemaal niet. Ik heb die muziek vooral aan, omdat ik er rustig van word. En als ik er wat van zeg, komt het voor hun over als dat ik dat geloof door hun strot wil duwen. Iets wat nog meer afkeer oproept. Dus ik respecteer hun anders-denken en laat me er zelfs voor overprikkelen.... Maar het voelt wel een beetje als een geestelijke strijd... En zo onderga ik het ook. De Tegenstander is niet blij met wat er hier in huis klinkt. Maar het is vooral vervelend omdat ik op die dagen interessante interviews niet of maar half hoor. 

En ik ben er van overtuigd dat ik niet alleen van hun muziek onrustig en overprikkeld raak, maar niet in mindere mate door de geestelijke strijd die er gevoerd wordt. 

En ik snap dat als ze niks met geloof hebben, zij zich overspoeld voelen door deze zender. Uit respect voor hen, zeg ik er dan ook niets vsn... 

Maar dan nog... Het ongevraagd en zonder overleg verzetten van zender... Mag ik respect van hen verlangen? 

Misschien toch maar eens uitleggen dat dit erg belangrijk s voor me... En dat ik snap dat ze andere muziek willen horen en vragen of ze dat dan op hun oortjes aan willen zetten...? 

Of misschien moet ik hun muziek door het huis laten galmen  en zelf de oortjes in doen voor datgene wat belangrijk voor mij is... Een lastige situatie... die sociaal veel van me vraagt... Hoever mag/moet ik gaan in het aanpassen/respecteren in mijn eigen huis? 

Ik besef nu wel: onuitgesproken weten zij niet dat dit voor mij voelt als grensoverschrijdend gedrag. Dus als ik wil dat er iets veranderd, zal ik eerst mijn mond open moeten doen. Met alle respect voor hun anders-denken.