Niet te reguleren gevoelens.

Wij benaderen jongste zoveel mogelijk als méns. 

Ondanks de zeer beperkte leermogelijkheden (niet meer voldoende om aan de minimale eisen van de inspectie te voldoen, waardoor hij van school moet), blijven wij - merendeels uitgevoerd door mijn man - ontwikkeling stimuleren. 

Neem zijn zindelijkheid. 

Nee, volledige zindelijkheid lijkt een utopie, zeker betreffende ontlasting. 

Maar als mijn man ‘s avonds gaat wandelen, heeft hij geen luier aan. Als jongste onrustig wordt, is dit vaak een signaal dat hij moet plassen. Mijn man zoekt een afgeschermd hoekje en laat hem een brandweerplas doen! (Staand plassen). 

En neem het spelen met zichzelf. 

Het is bijna niet te reguleren. 

Maar we proberen het toch. 

Hij mag in zijn eigen bed/kamer ‘spelen’ zoveel hij wil. 

Het zijn menselijke behoeften, horend bij zijn fysieke leeftijd. 

Als een mentale dreumes gaat hij er mee om: ontdekking van zijn eigen lijf. Dit voelt fijn! 

Hij heeft ook ontdekt dat de wc zich naast zijn slaapkamer bevindt. Soms (niet altijd, maar soms is al een hele stap), loopt hij zelf naar het toilet. Gaat zitten en.... plast... ! 

Passend bij zijn ontwikkelingsmogelijkheden, benaderen we hem als mens. 

Maar op school (en straks waarschijnlijk ook op de Winckelsteegh) is de insteek vooral zo weinig mogelijk last hebben vsn storend gedrag. 

Neem het spelen met zichzelf. 

Hij kwam thuis met het busje. 

Bleek hij onder zijn kleren een soort van grote romper te hebben. In de gehandicaptenwereld genaamd: body. 

Het is een romper met de ritssluiting op de rug. 

Op deze foto van internet ziet het er nog vriendelijk uit. 

Maar dat vond ik in werkelijkheid toch anders: 

Het voorkomt dat hij zich uitkleedt en aan de gang gaat. 

Omdat er niet één op één tijd voor hem is, wordt - logischerwijs - gekozen voor oplossingen om alles zo minimaal storend als mogelijk te maken. 

Ik snap dat wel... 

maar ook weer niet. 

Daaronder zat zijn dikke luier. 

Elk stukje mens-zijn dat wij hem leren (hoe klein ook), is gevangen gezet in zo’n pak. 

Niet in overleg met ons. 

Maar navraag leert dat hulpmiddelen nodig zijn om de overlast (niet voor hem!) te beperken. 

Om dezelfde reden mag hij al maanden niet meer zwemmen. Hij poept in het water. Allemaal begrijpelijk. 

Begrijpelijk vanuit de overlast. 

Allemaal plausibele motieven - van hun uit. 

Gaat mijn man met hem zwemmen, dan pikt hij de signalen op. En is hij het poepen voor. 

De beperking is de grens. 

En de zorgverlening is zeer beperkt qua mensen en middelen. Je kan daar - vanuit het verdriet dat zoonlief gevangen gezet wordt in ‘body’s’ en niet mogen zwemmen -tegen in verweer kunnen gaan. Maar het verandert niets aan hun beperking. Die valt helaas ook niet te ontkennen...

Ondertussen ben ik ook in dit boek begonnen: 

Man, man, man. 

Ik ben nog slechts op pagina 20... 

Jesn Vanier is de oprichter vsn de ‘Ark-gemeenschappen’. 

Maar de tegenstelling tussen mensen zonder en met mentale handicap worden pijnlijk duidelijk gemaakt. 

Hoe dit ménsen zijn, maar vaak zo niet behandeld worden. 

Een opgeworpen muur tussen ‘normale’ mensen en mensen met een mentale handicap. 

Een muur van de beperkingen van school of zorginstituut. 

Een muur in mij als ik niet kan accepteren dat hij dusdanig erg beperkt is dat anderen zijn gedrag echt als storend ervaren (en onmenselijke maatregelen moeten nemen...). Dat wíl ik helemaal niet zien.. Ik wil de mens Vincent zien. 

Maar het geconfronteerd worden met de maatregelen die nodig zijn om hem binnen de beperkte structuren van school/zorginstelling te laten passen, dwingen mij ook die andere kant te zien. En dan ben ik ook de aansluiting kwijt met de méns Vincent. Is het een muur binnenin mij. 

Dan wil ik ook dat dát weg is.. ik wíl dat niet zien. Ik kán dat niet zien. 

Of zoiets: 

Er blijven rafelranden die je om die reden maar niet aanvaard krijgt... 

Het zal een innerlijke tweescheuring blijven. 

Hem als mooi mens zien. Als méns bovenal dat net als ieder ander geliefd wil worden, gemeenschap wil. 

Maar ook zijn beperkingen zien, die vooral botst met de beperkingen van de omgevingen waarin hij verblijft. 

Dat stukje is niet mooi. 

Dat is rauwe rouw.