Moeite of blij zijn?

De apostel Paulus schreef: God heeft juist wat voor de wereld dwaas is, uitgekozen om hen die zichzelf zo wijs vinden, terecht te wijzen. Hij heeft de zwakken van de wereld uitgekozen om de sterken te beschamen. God heeft het onaanzienlijke en verachtelijke van de wereld uitgekozen. Dat gebruikt Hij om wat in de wereld belangrijk is, buitenspel te zetten. 1 Korintiërs 1:27-28  

Deze tekst is vaak als troost gebruikt als het om jongste gaat. 

En als ik bedenk dat dit écht zo zou kunnen zijn, dan wordt de troost trots. Geen trots op ern mooie studie, een geslaagde stage, intelligentie, voorkomen. Maar trots dat hij deze functie heeft. Dat hij bij momenten behoorlijk onaanzienlijk is. Dat zelfs zijn begeleiding wegkijkt als hij zijn natuur volgt en met zichzelf gaat spelen. Of krijsen zonder gene. Ongefilterd, puur, zelfs als het ongepast is. Zo kijkt de wereld. Zo kijkt zijn broer - die op zoek is naar zijn eigen identiteit, los van zijn broer en ouders. 

Maar wat nu als die puurheid jou wat te vertellen heeft? 

Het leven in het moment. 

Het genieten in het moment. Zelfs op ongepaste wijze. 

Een masker? 

Dat kent hij niet. 

Wat nu als dit inderdaad zijn functie is om mensen bewust te maken van de vele maskers die ze dragen (om te kunnen slagen in de maatschappij). 

Dan is de troost de trots. 

Geen diploma of een hoog salaris. 

Maar gewoon hij. 

Puur en (soms letterlijk) naakt. 

Om de sterken te beschamen. 

Maar het is dubbel. 

De moeite die ik er mee heb... 

Geen vrouw die zwanger is, bidt en hoopt op een ‘zwak’ kind. Dit had je niet gewild. Maar nu het toch is wat het is, wordt het weggemasseerd met deze troost. 

Maar het is wel iets wat ik zélf ben gaan bidden: 

‘God, als het toch is wat het is, laat dit zeer gebroken leven dan van betekenis zijn voor anderen en mijzelf. Een spiegel waar ze (misschien schoorvoetend) in kijken. Dat zijn gebroken leven niet voor niets is. Zelfs als het als last ervaren wordt. De ongepaste puurheid. Het ongepaste lawaai. Het ongepaste ‘zwemmen in de rivier’. Het ongepaste spelen met zichzelf. Geen uitnodiging tot wederkerigheid. Al leert zijn leven mij en anderen maar de les dat de beperking de grens is. Laat dit niet een doelloos gebroken leven zijn’. 

En dan komt de trots als je stukjes van dat gebed verhoord ziet. Ja, ook in mijn eigen leven. 

Ik weet ook hoe het is om in de spiegel te kijken van wat verachtelijk is voor de wereld: ‘lieve Piet’. 

Een uurtje bij hem en alles wat er toe lijkt te doen verdwijnt in het contact met hem. Hij heeft de wereld niets (meer) te bieden. Maar daardoor mij heel veel.