Verlatingsangst - het kind

De valkuilen waar ik last van heb:

· Verlatingsangst (5)

· Wantrouwen en misbruik (5)

· Afhankelijkheid (4)

· Emotionele verwaarlozing (5)

· Sociaal isolement (6)

· Minderwaardigheid (6)

· Extreme aanpassing (4)

· Extreem hoge eisen (4)

Gezien de scores zou ik sociaal isolement en minderwaardigheid eerst aan moeten pakken.

Maar ik denk dat sociaal isolement ook voor een groot deel voortkomt uit mijn autisme. De vraag is of ik het aan kan pakken, maar die uitdaging ga ik graag aan. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven.

Minderwaardigheid door dingen die ik vooral in de schoolperiode meemaakte.

Ik heb besloten ‘extreme aanpassing’ en ‘extreem hoge eisen’ even te laten voor wat het is.

Afhankelijkheid wil ik uiteindelijk wel aanpakken. Maar ik vermoed dat dat een valkuil is, die ontstaan is uit heel veel anderen.

Dan hebben we nog emotionele verwaarlozing (die denk ik – gezien mijn levensgeschiedenis – ook samenhangt met verlatingsangst), wantrouwen en misbruik (wat in heel veel kind-fases wel een rol heeft gespeeld) en verlatingsangst.

1. Omdat de verlatingsangst als allereerste valkuil in mijn leven ontstaan is en daardoor wel het diepst geworteld is, wil ik die als eerste gaan aanpakken.

Pas als ik daar een beetje doorheen ben, ga ik me richten op:

2. Minderwaardigheid

3. Sociaal isolement

4. Emotionele verwaarlozing

5. Wantrouwen en misbruik

6. Afhankelijkheid

Alles in volkomen rust en tijd ervoor nemend.

Maar het idee dat ik zelf iets kan doen aan mijn leven en geen weerloos slachtoffer hoef te zijn, geeft me best een stoer gevoel.

Verlatingsangst

Een gesprekje met de kleine Ingeborg.

Lieve Ingeborg…. Nee… in de periode dat je je zo verlaten voelde, luisterde je naar de naam Justine.

Lieve Justine, ik zie je staan wachten op je vader die never nooit meer door die deur naar binnen komt. Ik zie dat je op die leeftijd dat niet kunt bevatten. Maar je voelt je wel in de steek gelaten.

En degene die je moet troosten in dat verdriet (je moeder) had zelf troost nodig. Vluchtte weg voor haar gevoel. Kreeg een soort van angst voor het toelaten van emoties. Bij haar zelf én bij haar kinderen. Hoe kan je je laten troosten als iemand zelf troost nodig heeft en zelf niet stabiel is in het leven?

Je stopt het in je kleine lijfje weg.

Een lijfje dat op dat moment ook zorg behoeft.

Een nier is ziek.

Met de ongeuite emoties betreedt je je kleuterschool.

Je voelt jezelf anders.

De aansluiting komt niet op gang.

En gedurende de rest van je schoolperiode sta je daar verlaten op het plein.

Met knoopjes die je niet dicht krijgt.

De bal die je niet gevangen krijgt.

De vriendinnen die je niet gevonden krijgt.

Er gebeurd telkens wat je al zo vroeg in je leven moest meemaken (waar je niet eens taal voor had, zo vroegkinderlijk was het… maar des te meer opgeslagen werd in je systeem): je wordt verlaten.

Wat je bezat is weg.

Lieve Justine.

Op het moment dat jij niet eens wist wat er met je gebeurde en je het intuïtief niet meer bij je moeder neerlegde, heb je je zó eenzaam gevoeld. Er is een band doorgesneden. Een band waarvan een kind van twee het volste vertrouwen heeft dat dat eeuwig blijft bestaan.

In elk geval nog niet het vermogen heeft te bedenken dat dat ooit kan eindigen.

Lieve Justine,

Je hoeft geen verlatene te blijven.

Ik ga er voor zorgen dat we stapjes op weg naar een stabieler leven kunnen zetten.

En waar je eigenlijk je moeder voor nodig had gehad ga ik je nu een stukje proberen te geven.

Vertrouw maar, kind in me.

Vertrouw maar gewoon.

Al zegt je systeem, dat er elk moment weer iemand weg kan lopen en het ‘vertrouw maar’ wat derden tegen je zeggen duurt tot een ander het niet meer aan kan of wil, zo mag je mij echt vertrouwen.

Kinderlijk vertrouwen.

Juist op het punt waar voor jou de verlating begon.

Zo schrijvend aan het kind in me, besef ik dat ik al heel vaak met dit thema bezig ben geweest.

Maar dat mag.

Het is elke keer een laagje dieper, om zodoende steeds meer ‘heel’ te worden.

Ten diepste heb ik dit gemist:

(vanmiddag gekleurd)

Om stil te kunnen worden op de armen van mijn eigen moeder.

Dat lag niet aan haar.

Ze had er eenvoudigweg (door haar eigen verdrietige leven) niet de (emotionele) ruimte voor. En ik denk dat je dat als kind haarfijn aanvoelt.

Ik keerde me van haar af, in plaats van dat ik me overgaf.

En het zegt NIETS over houden van.

Want ze hield zielsveel van haar kinderen, van haar overleden man, van haar overleden moeder (óók als kind, dus dezelfde valkuil!!)

Er waren wel momenten van overgave.

Ze had een geel dekentje.

Daar wikkelde ze me dan in.

En begon een zelfbedacht lied te zingen: ‘mijn eigen dekkie, mijn eigen dekkie, niemand zo’n dekkie als jij’.

Het gaf me een gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Als ik bovenstaande tekst lees, dan zie ik mezelf in dat gele dekkie liggen.

Dus het was er wel.

Maar er bleven stukjes van mij.

Het was geen volledige overgave.

Vooral de emotie verdriet, kon mijn moeder weinig mee.

Ze kon niet troosten.

Verdriet voelde voor haar als een bedreiging. Als een vijand. Die je niet toelaat en troost, maar die bestreden moet worden. Mensen mochten niet zien dat zij verdrietig was en als ik verdrietig was, keek ze me met grote angst-ogen aan. ‘Gaat het dan wel goed met je’? Nou… eigenlijk wel… Op een moment dat ik ruimte voel om mijn verdriet te uiten, voel ik me goed. En dat was iets wat ze niet kon pakken…

Wel dat algemene gevoel van onveiligheid. Dan kon ze voluit moeder zijn.

Ik mocht bij haar in bed liggen (ook nog toen ik ouder werd).

Ze wikkelde me in mijn eigen gele dekkie.

Dus stukjes Justine zijn niet verlaten.

Ik denk dat dat een belangrijke sleutel is in het verder uitwerken van deze valkuil en in het me uiteindelijk getroost en gespeend voelen. Mijn ziel op rust.