Geluk

Geluk is dat je op zondagavond over de snelweg rijdt (naar mans werk om een stoel op te halen) en je diep tot rust komt van het uitzicht van prachtige hoge bomen langs die snelweg (en die rust kon ik gisteren wel gebruiken... En misschien is dat instinctief wel waarom ik in rood vaak ga autorijden; als ik rijd kan ik me volledig focussen op mijn taak. Ben ik in het hier in nu. Ben ik weg uit wat me in paniek bracht. En in dat hier en nu worden me langs verschillende snelwegen schitterende uitzichten gepresenteerd. Mijn hoofd heeft niet meer de kans om te dwalen. Ik moet me focussen, fixeren op één ding. Rijden als mindfulness-oefening. Het is dus niet zo dat ik door mijn rood-zijn niet meer oplet. Ik fixeer me juist enorm en de rest vervaagd. Meestal werkt dat zo, bedenk ik me.)

Geluk is dat je lekker op je blote voeten door het huis struint. De vloer voelt. Voelt dat je leeft. Dat je überhaupt een dak boven je hoofd hebt. 

Geluk is met oudste zoon samen in de tuin zitten (hij studerend voor een tentamen en ik aan het lezen).

Én geluk is dat je lekker anderhalf uur aan het kleuren bent, je de tijd de tijd laat en je in een diepe staat van ontspanning komt.

Jawel. Gelukkig ben ik dat ik ook geregeld mag ervaren én beseffen wat geluk is.