Altijd maar het ergste denken

Ik kwam net dit plaatje tegen:

Ik kan heel goed tegen bloed. Het is eerder of ik dan alle emoties uitschakel. En ik met mijn hoofd dingen ga beredeneren. Is dit net zo rood als dat andere bloed? Hoe ontstaat een bloeding, etc. Kortom. Voelen is uitgeschakeld en bloed doet me niets.

Maar wat me wel raakt in het plaatje en wat ik van mezelf zéér herken... : Ik kan ook niet relativeren en denk ook altijd het ergste...
Nu kan dat met mijn autisme te maken hebben.
Het kan ook genetisch zijn.
Het kan ook overgegeven zijn in de opvoeding.
Ik herken het namelijk niet alleen bij mezelf, maar ook zeer extreem bij mijn moeder (nog véél erger dan ik het heb... achter elke boom zit een verkrachter... ) en ook bij mijn oudste zus.
Altijd maar die doemscenario's.

Ik denk dat het wel te maken heeft met mijn 'autistische genen'. Want autisme komt meestal ook niet uit het niets en de familie is ook doordrongen met trekken ervan. En wellicht zouden sommigen  in deze tijd ook wel de diagnose gekregen hebben.

Altijd maar het ergste denken...
Doordat je niet kunt relativeren...

Wat extreme voorbeelden:

• Krijg ik geen reacties op mijn posts... dan ben ik verlaten door ál mijn vrienden en doe ik er niet meer toe...
• Als mijn man onverhoopt later thuis komt en ik het overzicht kwijt ben (door dat er niets meer klopt van hoe het in mijn hoofd zat om te doen), denk ik bij voorbaat dat ik daarin zal mislukken.
• Ik heb gedurende mijn hele leven al bel-angst. Als ik dan iemand bel, en er wordt niet gelijk opgenomen, dan raak ik ook in paniek. Ik denk dan dat ze bewust mij negeren. (en die angsten hieromtrent zijn toegenomen helaas. Door al dan niet legitieme redenen (dat doet er niet toe, want het maakt het effect voor mij niet anders) zijn mijn telefoontjes structureel een tijdje niet opgenomen. Ik had met diegene de afspraak om niet te bellen in die periode, maar dat hield ik met mijn grote nood absoluut niet vol. Maar het werd niet beantwoord. In mijn paniek... (omdat ik dan ook niet kan relativeren), ging ik op een privé nummer bellen. Dat maakte deze cirkel alleen maar erger. Uren - dagenlang genegeerde telefoontjes. Telefoonterreur van mijn kant. Omdat de paniek er alleen maar gierend erger door werd...  Ja. De reactie was rustig. Omdat er helemaal geen reactie was. Waar ik naar snakte was natuurlijk ook hierin geruststelling. Of het vertrouwen dat er terug gebeld zou worden. Of het vertrouwen dat ik op een ander moment gehoord zou worden. Helaas door vergeven onkunde, is dat een beetje mis gegaan.
  Maar dit blijft een blauwe plek... Mijn bel-angst (die ik sowieso al had), is er groter door geworden. 
• Als ik niet gelijk in slaap val, raak ik in paniek, want dan denk ik dat mijn hele nacht verloren is. 
• Als ik naar de tandarts moet, enorme angst, omdat álles wat er in en met die mond gebeurd, als enorme prikkels binnen komen... en het feit dat ik een zeer slecht gebit heb, 12 kronen heb, heeft het niet minder gemaakt... Gelukkig heb ik wel een tandarts die elke handeling vermeld.

En zo kan ik nog een heel rijtje opsommen.

Het niet kunnen relativeren komt voor veel mensen óók over als negatief denken.

Maar het komt eerder dat het hoofd dusdanig werkt dat als je iets meemaakt, er razendsnel allerlei scenario's in je hoofd zich afpelen. Allemaal dingen die zouden kunnen gebeuren. Alsof al die radertjes als vanzelf gaan lopen. Niet te stoppen radertjes. De eerste dominosteen is omgegaan en daarbij volgt vanzelf de rest. 

Toen ik dit plaatje zag, moest ik er even van huilen. 

Compassie met mezelf.

Geen oordeel dat ik niet kan relativeren.

Maar verdriet.

Ook om alle gebroken situaties die daardoor in mijn leven ontstaan zijn.

Ik wil helemaal niet zo'n fobie voor de tandarts hebben. 

Ik wil niet in paniek raken als mijn man later is... (dat geeft hem het gevoel dat ik hem geen vrijheid gun). 

Ik wil niet denken dat er vanalles met mij of jou aan de hand is, als je niet gelijk de telefoon oppakt. 

Ik wil geen telefoonterreur plegen en gillend/rood over straat gaan, omdat ik in paniek ben en niet kan zién wat de oorzaak is. 

Ik wil niet denken dat ik doodga, als ik een half uur korter geslapen heb. 

Tuurlijk wil ik kunnen relativeren. Geen onwil, maar onmacht. 

En plannen helpen me erbij om met die onmacht om te gaan.