Telefoon-terreur

Ik wil iets kwetsbaars vertellen.

Een voorbeeld van vandaag.

Maar eigenlijk zoveel voorbeelden…

Omdat we allebei zo onhandig zijn, zijn we afhankelijk van een klusjesman.

Afgelopen zomer heeft een klusjesman ons enorm geholpen met de keuken.

Nu zijn er problemen met de riolering. Die waren er eerder en had betreffende klusjesman opgelost. Maar het probleem is opnieuw ontstaan. Als de vaatwasser afspoelt staat ons gootsteenkastje blank. De riolering kan het niet aan. Ik vandaag bellen. Al 6 keer gebeld. Continu geen gehoor. En dan ontstaat er grote onrust/paniek bij mij van binnen. Er is een probleem. Ik onderneem actie. Maar door het niet beschikbaar (willen?/kunnen?) zijn van de ander, kan ik niet een stap verder in dat probleem. Ik kan niet iets afvinken. Het probleem blijft. En de onrust stijgt. Er ligt een groot los eind (zoals bij de telefoon op bovenstaande foto).

Andere voorbeelden van een tijdje terug.

Manlief met de auto naar de garage geweest. De autoradio was kapot. Monteur heeft er een ‘nieuwe’ ingezet.

Nu kwamen we er achter dat de radio niet meer uit kan, als het contact van de auto niet aan is. Best irritant, want dat kon in het verleden wel. Even googelen op internet leerde mij al snel dat dat ligt aan de manier waarop de radio aangesloten is.

Ik belde daarom dus naar die monteur om te vragen of hij ons kan helpen dat op te lossen, want dát kunnen wij niet. Ik belde lopend op de parkeerplaats van de ggz, waar ik een afspraak had bij de psychiater. Hij nam net op. 5 minuten later zat ik in de wachtkamer en belde hij me terug. Ik zat daar in serene rust met meerdere mensen, dus vond het niet gepast op te nemen. Terwijl ik wachtte stuurde ik een app dat ik niet in staat was de telefoon op te nemen, maar ik legde in die app uit waar het over ging.

Na de afspraak bij de psychiater zag ik dat hij dat gelezen had en belde hem er nogmaals over. Hij nam de telefoon niet op.

Kan. Misschien bezig met een auto? Maar ondertussen zit dit probleem wel in mijn hoofd en wil ik het op zijn minst met een ‘deskundige’ besproken hebben. 

Door mijn autisme is dit iets dat mijn hoofd niet kan verlaten, voor het onderwerp bij de betreffende persoon ter sprake is geweest. Maar te vaak achter elkaar bellen, wil ik ook niet. Dus heb ik voor mezelf een systeempje bedacht: na elk heel uur probeer ik het weer. Hij is immers toch niet de hele dag aan een auto bezig? Zo gezegd zo gedaan. 12.00u, 13.00u, 14.00u en net na 15.00u. Hij belt me ook niet terug. En ondertussen voel ik de druk in mijn keel toenemen. ‘hij heeft het bericht gelezen en beseft dat hij de draden fout heeft aangesloten, dus negeert ons gemakshalve maar’, etc., etc.  Hoe verder de tijd voortschrijdt, hoe meer ik het gevoel heb dat hij me echt niet wil spreken.

Ik merk dat als zoiets in mijn hoofd blijft hangen het me letterlijk belemmert in andere taken uitvoeren hier in huis. Alsof eerst het ene uit mijn hoofd moet zijn, wil er plek zijn voor het volgende. 

Ik zette in de eerste alinea tussen haakjes 'willen/kunnen'. Want mijn ervaring is helaas ook dat sommige mensen niet wíllen opnemen. Die ervaren (en benoemen het als) het herhaaldelijk bellen van mij als telefoon terreur. Terwijl het ontstaat vanuit de onrust/paniek, omdat er een probleem/een los eindje is en de ander niet op dát moment beschikbaar is om me te helpen met dat losse eindje (zoals vandaag die riolering).

Ik snap eenvoudig niet waarom iemand niet opneemt en vind mezelf al heel gedisciplineerd door me aan de hele uren te houden. Maar met het verstrijken van de tijd, heb ik de neiging vaker te bellen… Ik moet gewoon huilen, dat dat zo in mijn hoofd hangt….

Manlief heeft het omgekeerde…

Een voorbeeld uit het verleden met diezelfde klusjesman.

Toen die klus van de keuken zo goed als klaar was, vertrok hij. Er lagen nog wat kleine klusjes, die hij zeker een keer zou komen afmaken! O.a. de reparatie van onze buitenlamp in de achtertuin. Hij zou dat vóór de winter doen, vertelde hij begin september aan ons. In oktober heb ik manlief echt moeten pushen om die man te bellen, om te vragen wanneer hij zou komen. Want het werd best al vroeg donker… Manlief: ‘moi…. Hij komt echt nog wel’. Ik: ‘bel nou!, dan komt het weer in zijn herinnering!’. Dus manlief belde en de klusjesman zei toe er binnen enkele weken te zijn. Ik heb manlief verplicht om toen de klusjesman weer te bellen. Want we waren 4 weken verder en nog geen klusjesman aan de deur. manlief: ‘Ach, hij komt echt nog wel’. Ik: ‘bel nou! Hij vergeet ons gewoon’. Manlief heeft weer gebeld en nu is weer de belofte dat hij binnen enkele weken zal komen. Wanneer kan dit uit mijn hoofd???? Ik pleeg telefoonterreur en manlief belt te weinig. En beiden voelt het niet lekker.

Nog een voorbeeld: De opvang van zoon. We hebben uitgebreidere indicaties nu. Mondeling is door de clustermanager van zorginstelling A gezegd dat zoonlief in de vakanties via onderaannemerschap naar instelling B kan. Het contract zouden ze onderling afsluiten.

Maar voordat dit rond was... Ik heb heel wat 'telefoonterreur' naar deze clustermanager moeten plegen... Onbereikbaar... via telefoon... via mail... Dus blij toen dit eindelijk rond was. Nu kreeg ik onlangs van de clustermanager van instelling B de vraag of ik het email adres had van de clustermanager van instelling A. Want er was nog steeds geen contract en zij kreeg hem óók maar niet te pakken... Dus het ligt niet alleen aan mij...

Waarom kan ik nooit dingen gewoon afsluiten? Waarom laat zo'n klusjesman niets horen? Waarom laat zo’n automonteur geen zak horen? Er ontstaat dan lichte paniek bij me. Ook omdat ik niet het vertrouwen heb, dat ik er over teruggebeld wordt. Net zoals ik bij genoemde voorbeelden dat vertrouwen niet meer heb. Telefoneren is voor mij al zó verrekte moeilijk. En dan doe je het en wordt je bijna gedwongen tot telefoonterreur om überhaupt nog contact te kunnen krijgen. En niks doen is geen optie. Want dan gebeurt er zeker niets. Dan kunnen we structureel handdoeken en theedoeken in de keuken op de grond leggen, om het overtollige water op te vangen.

Dan blijft de radio zoals hij is, de buitenlamp ook, en geen enkele therapie wordt nog gestart. Dan verdwijnen wij gewoon uit de agenda van die andere mensen.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Maar dit lijkt wel iets wat we structureel meemaken. En wat steeds erger lijkt te worden in de hedendaagse maatschappij. Of mensen ook niet meer de beleefdheid hebben om iemand terug te bellen. Je kan voicemails inspreken wat je wil, maar die kunnen ze net zo goed verwijderen. Want de belofte om terug te bellen wordt nooit ingelost. En ondertussen stapelen de onafgemaakte zaken en losse eindjes in mijn hoofd zich op.

En misschien is dat ook wel de reden dat ik blijf bellen en bellen en bellen, als ik eens bel om iets te zeggen/vragen. Want wat de reden ook is, het is het zoveelste contact waar dingen in mijn hoofd moeten blijven hangen. Het is net of ik daar steeds allergischer en panischer op reageer.  Mijn lontje steeds korter wordt. Want wat doe ik/wij fout dat dit met zoveel dingen gebeurd. Er ontstaat paniek in mijn hoofd, omdat wat er inzit er niet uit kan. En hier is echt die klusjesman voor nodig. 

Ik heb het proces beschreven, en de oplossing heb ik niet. Eén keer per uur bellen, valt toch best mee??? 

Mijn ziel snapt er niets van dat mensen ons niet te woord willen staan, c.q. ons willen helpen in wat voor nood dan ook…  Of het nu een riolering is, een radio, een lamp, een opvangplek, een therapie of een antwoord op een vraag van iemand. Waarom snapt mijn ziel dat niet??? Omdat ik denk dat anderen wel snappen dat zoiets in mijn hoofd blijft hangen. Maar dat snappen anderen niet, want ze zijn zelf niet autistisch. En zelfs al leg ik dat uit (bij de instanties van zoonlief weten ze dat, de klusjesman weet het enigszins, omdat hij hier veel over de vloer kwam), wordt er botweg geen rekening mee gehouden. Omdat rekening houden met wat ik nodig hebt voor de ander kennelijk voelt als in een behoefte moeten voorzien waarin ze niet kunnen voorzien. En dat is eerder regel dan uitzondering. Wat heeft zichtbaarheid dan voor zin????? Geen hol…. De telefoons blijven op de haak…. Zolang het hun hoofd niet is, zijn ze er ook niet verantwoordelijk voor…. Mensen die een beetje rekening houden met een ander bestaan nauwelijks. Eigenbelang gaat altijd voor. Zucht….