Als het leven... Kwetsbaar

Op Palmpasen 2014 schreef ik deze blog in een hele serie blogs in de aanloop naar Pasen. Hieronder wat ik toen schreef.  Na deze tekst ga ik verder met de tekst van nu.  Dus onderaan de laatste foto.  Mijn fotografische geheugen en onthouden van data. In mijn vorige Blog bericht kon je iets lezen van hoe ik alles (fotografisch) opsla en onthoud. Zo ook met data. Nu is er met de kalender iets moois. Elke 28 jaar kun je de kalender van 28 jaar daarvoor weer gebruiken. Alle data vallen op precies dezelfde dag. Als het geen schrikkeljaar is, gebeurt dat in die 28 jaar nog vaker, maar altijd komt het na 28 jaar weer terug. Meer hierover kun je hier lezen:  herhaling kalender . Dit jaar (2014) is bijvoorbeeld 20 juni op een vrijdag. Dat was het 28 jaar geleden (1986) ook. Maar daar tussen ook in de jaren 1997, 2003 en 2008. (1986, 1997, 2003 en 2014 zijn compleet gelijke jaren, maar 2008 loopt pas vanaf 1 maart gelijk met genoemde jaren, omdat dat een schrikkeljaar is. Een...

Ik weet het nog goed.  In september.  Op de camping in Chaam.  Vincent was een paar dagen bij ons.  We doen vanalles met hem.  Vooral Ton.  Maar ook samen.  Helemaal aan de overkant van het veld stond een ouder echtpaar.  We hadden er geen contact mee.  Maar ze hadden ons blijkbaar wel zitten observeren.  En hun eigen conclusies getrokken.  Op de avond na dat Vincent terug was naar de Winkelsteeg komen ze bij ons praten voor de caravan.  Dat ze gezien hebben wat we allemaal deden en ze daar zoveel respect voor hadden.  Maar ze hadden niet door dat wij de ouders waren.  Ze dachten dat we dit als vrijwilligers deden of zo.  We een goede daad voor een ander verrichten.  Want ze zeiden letterlijk ‘wat moet dat voor die ouders zwaar zijn. Het zal je kind maar wezen.’  Vincent was natuurlijk opgehaald door die privé chauffeur. Waarschijnlijk dachten ze dat dat de vader was.  Uh… wij zijn de oudere! ...

We waren vandaag in het Van Abbemuseum in Eindhoven. Daar hing dit kunstwerk.  ‘Verlaat de gesteldheid van er niet bij horen’.  Ik ben (positief) jaloers op mensen die ‘kunstkenners’ zijn.  Ik kan er nooit zoveel mee.  Kan er soms geen touw aan vast knopen.  Is het de bedoeling dat je er zelf wat in ziet?  Of moet je snappen hoe de kunstenaar het bedoeld heeft? Ik loop soms wat verloren om de verschillende kunstobjecten heen.  Bij deze bleef ik hangen.  De tekst erbij raakte me.  Maar het blijft ook hangen..  omdat ik maar niet kan snappen hoe ik zit plaatje moet ‘lezen’ bij deze tekst.  Is het een spiegelbeeld?  Dat het beest dus niet alleen is.  Wie het snapt, mag het zeggen!  Ondertussen blijf ik nog mijmeren over de bijbel tekst.  Ik denk als je dat kunt: jezelf ontdoen van denken er niet bij te horen, er grote heling van jezelf heeft plaatsgevonden.  Een opdracht aan jezelf: ‘verlaat die gesteldheid’! ...

Ik werd even getriggerd en wil dat van me afschrijven voor ik ga slapen.  Ik zag op de socials dat iemand een armbandje met lieve woorden van zijn vader had gehad.  Een ontzettend lief gebaar.  Maar wat had ik mezelf gegund dat ik ook nog een vader had gehad gehad die me dat kon geven. Een papa die je bevestigd. Want wat heb ik dat gemist. Ik was pas 2 toen hij overleed.  Deze trigger deed me ook aan mijn kindertijd denken.  Ik en mijn 2 zussen hadden allemaal een poëzie album.  Maar… mijn zussen waren 7 en 9 toen onze papa doodging. Zij hadden een versje van papa in hun poëzie album! Zelfs dat had ik niet! Je papa die wat voor je schrijft. Ik was nog te jong toen!  Als hij langer had geleefd had hij dat ook bij mij gedaan.  Ik was daar als kind best jaloers op.  Zij hadden iets tastbaars. Ik niet…  Dat deed toen best pijn.  En nu?  Het doet niet meer pijn.  Maar het feit dat ons dit is overkomen blijft verdrietig.  D...

Och, de schat!  Als hij geniet, genieten wij!  Gisteren in de Efteling.  Zie deel 1 van deze blog:  https://www.alslevenkwetsbaar.com/2024/11/dagje-efteling-met-een-lach-en-een-traan.html .  Schaterlachen in de Piraña. We moesten er maar liefst 2x in.  (Foto van internet)  Maar het liefste?  Ton was met Vincent in Max & Moritz geweest. Maar wist mij daarna met geen mogelijkheid terug te vinden.  Ton is niet zo best in wegen.  Dus veel heen en weer bellen met mij.  Waarheen en waartoe de weg leidt.  Tegen Vincent zei hij: ‘ik ben mama kwijt’.  Vincent die veel tegen zijn touwtje tikt en niks lijkt op te pikken…  Dat dacht je!  Toen Ton me gevonden had, aten we een frietje.  En vanaf dat moment controleerde Vincent permanent of we nog met zijn 3en waren. Ik werd verschillende keren bij mijn arm gepakt. Of hij keek nog eens achterom of ik wel volgde.  Op zulk soort dagen wordt Vincent open en communic...

We hadden tickets via de ANWB voor de Efteling.  Daardoor was het na jaren financieel weet te doen om naar de Efteling te gaan.  Het was enorm druk.  En koud.  Maar… :  Wat geniet Vincent!  Een geweldige dag! En dan maakt mijn hart ook een sprongetje.  Tegelijkertijd voel je verdriet.  Als wij het niet meer kunnen, of er niet meer zijn… dan zal hij dit niet meer meemaken.  Het besef dat zijn wereld op een gegeven moment niet groter is dan de instelling, vliegt je op zulk soort momenten het meeste aan.  Maar niet te lang aan denken… dat kan mijn hart niet aan.  Nu vooral nog nagenieten. 

Ik had met Thomas een discussie.  Hoewel discussie… eigenlijk heeft hij gelijk.  Hij had het met vrienden over wat Vincent eigenlijk gelooft.  Ik zeg altijd vroom ‘hij ervaart geloof’.  Dat is wat ik wil geloven.  Maar Thomas vroeg terecht: ‘is dat geloof wat hij ervaart?’  Hij ervaart de muziek, de rituelen. De religie. De uiterlijke vertoningen.  En dat vindt hij wel mooi! En het hoort bij zijn structuur. Maar het is géén geloof. Hij is zich niet bewust van God, Jezus, Geest. Gaat niet uit zichzelf bidden.  Als er van kinds af aan daar house-muziek had geklonken, had hij dat gekoppeld aan kerk.  Hij vertrouwt óns. Geloof = vertrouwen. Hij gelooft ons. En andere belangrijke volwassenen. Hij vertrouwt dat hij vandaag te eten krijgt en morgen weer. Als de oorlog uitbreekt, gaat hij niet bidden. Hij blijft vertrouwen dat er elke dag voor hem gezorgd wordt. Het feit dat dat niet zou gebeuren, bestaat in zijn wereld niet eens. Het begrip geld, k...