Als het leven... Kwetsbaar

We hebben vorige week de sheets gehad van de echtparendag over communicatie.  Die zet ik hieronder en onder elke sheet, zal ik commentaaar geven indien nodig.  Aan het einde zal je duidelijk zijn hoe onbegrip - wederzijds - ontstaat. En daarmee ook vaak breuken in relaties.  Onrecht voor mij 😥.  Al is ook hierin de beperking de grens.  Het vóelt voor mij als onrecht.  Heel veel informatie wordt dus gemist!!! (Vandaar ook mijn voorkeur voor schrijven).  Met ‘partner’ wordt de communicatiepartner bedoeld. Dus ook jullie.  Vaak het misverstand dat ik het nu wel ‘begrijp’, omdat het al tig keer naar me gezegd of geschreven is. ‘Dat heb ik toch al uitgelegd’, heb ik érg vaak gehoord.  Maar blijkbaar begreep ik het toch niet en heb je dat gemist. En met mijn puzzrltijd is het misschien wel nodig om iets 600x te herhalen. Want gezegd hebben, wil niet zeggen dat het correct in mijn koppie geland is...  En nee, dan is het nog NIET duidelijk voor...

Genade voor alle mensen die me pijn gedaan hebben. Als je op de teksten klikt, kun je lezen wie. Voor hen deze heerlijke genadeboodschap.  Ik smul van deze genade boodschap.  Geen lievigheid, geen tederheid, maar snoeihard. Als een mokerslag.  In schrijnend leed.  Op fb zette ik er dit boven:  ‘Genade, genade en nog eens genade.  (Uit ‘vrijspraak voor losers’ van Nadia Bolz-Weber)  (Bruce is een bisschop die met een glas teveel op iemand dood gereden heeft)’  Het raakt me, omdat ik - al dan niet door schuld - mijn geschiedenis soms opnieuw zou willen schrijven.  Maar dat gáát niet. De schade is er.  Maar aannemen dat ik een Paasmens ben is een grote overgave.  Maar tegelijkertijd een intense troost.  En wat me daarin ook troost?  Dat diezelfde genade er ook is voor al die mensen die mij onrecht doen - niet bewust. Wel doordat de beperking de grens is. Omdat het wijsheid is in hun ogen naar die grens te luisteren (wijsheid ...

Gisteren moesten we om 10.30 in Bunschoten zijn - voor een echtparendag. 9 echtparen waarbij één van de partners autisme heeft. Thema: communicatie binnen je relatie., Zoals altijd als we ergens op tijd moeten zijn (dat ging 22 jaar geleden al constant mis tijdens onze huwelijksreis), wil ik ern kwartier eerder zijn.  Dan heb ik tijd om de ruimte in me op te nemen.  En de mensen.  De omgeving.  De plekken om te zitten.  Manlief niet.  ‘Moi, we hoeven toch niet om 9.30 al in de kerk te zijn’ - op zondagochtend. Nee.... maar er zit iets tussen 9.30 en 10.00u  Altijd en overal waar ik met Ton heen ga, komen we te laat of net op het nippertje. Zo misten we tijdens onze huwelijksreis bussen.  Zo kwamen we gisteren om 10.25 aan. Voor mij te laat... Ton moest nog naar de wc. Ik wilde niet alleen naar binnen. Vond het in deze setting gepast om als echtpaar binnen te komen. In een ruimte waar al 8 paren zitten in mijn eentje binnenkomen, vond ik gênant. Ma...

Ik bezoek al geruime tijd ‘lieve Piet’. En behalve dat ik hem wat geef - in de vorm van aandacht -, geeft hij mij ook wat. Ik ben er vaak op maandag, in de middag. Het personeel maakt dan - in de woonkamer waar we zitten - een beginnetje met de voorbereiding vsn het avondeten.  Het geeft Piet rust, als hij tevoren weet wat de pot schaft. Dus vertellen ze hem dst. Maar hij is ook wat dovig. Al een aantal keren verstond hij ‘hete bliksem’.  Wat hij me gegeven heeft was een heerlijke maaktijdsuggestie. Eigenlijk denk ik er nooit aan.  Nu toch maar eens gedaan.  Mmmm... dankjewel ‘lieve Piet’ voor het in mijn visualiserende brein brengen van deze maaltijd, waardoor ik de daad bij het woord gevoegd heb.  Plaatje van internet. 

Afgelopen vrijdag belde ik de huisarts, voor een afspraak voor vandaag.  Ik wilde naar de arts die ik kort geleden ook had toen ik er was. Dat had ik aangegeven.  Vanochtend was ik er.  Ik werd uit de wachtkamer gehaald door dr logfunctie-assistente, waar ik in december nog geweest was. Maar dat had ik zo snel niet door.  Ik dacht dat de arts waarbij ik afgesproken had, vervangen werd door haar. Gebeurd helaas wel vaker.  Ik begon mijn verhaal af te steken.  Degene die tegenover me zat onderbrak me, omdat dit niet over de longen ging.  Bleek dat ze bij de verkeerde een afspraak hadden ingepland...  Ik kon alsnog een deur doorschuiven. Want degene waar ik een afspraak mee wilde, had gelukkig tijd. Maar onzeker voelde ik me ondertussen wel.  Zij zei bij het de deur van eerste spreekkamer uitlopen: ‘sorry voor de verwarring’.  Ondanks mijn onzekere gevoelens, floep ik er binnen een micro-seconde uit: ‘oh, geeft niet hoor, ik ben flexibel’....

Een stukje uit Psalm 103:8  ‘Hij blijft geduldig en groot is zijn trouw’.  Het is één vsn de vele Bijbelteksten die me overtuigen dat er een God (voor mij) bestaat.  Hij blijft geduldig.... en groot is zijn trouw...  Als ik kijk naar mijn eigen leven, kan ik het me bijna niet voorstellen....  Hoeveel geduld .... en trouw moet Hij dan wel niet hebben???  Hij wist toch toen Hij me schiep dat ik geen gemiddeld mens zou zijn. Dus dat er een bovenmatige portie geduld en trouw voor nodig is.  Misschien heeft Hij dit bord wel in gedachten gehad, toen Hij me vormde:  Pas op!!  Daar komt zij op de wereld!  Maar toch waagde Hij het erop met mij.  Het feit dat ik hier op deze aardkloot rondloop is een bewijs dat Hij het aangedurfd heeft.  En Hij blijft geduldig...  en trouw....  Hoeveel daarvoor nodig is, besef ik als ik naar mijn levensloop kijk. Hoeveel mensen houden het vol om samen met mij van A naar B te gaan?  Die nie...

Gisteren al dit:  https://www.facebook.com/100001067424046/posts/2282004975178394/ .  Nog steeds niet van hersteld.....  Vandaag na 2 jaar - voor de tweede keert in mijn leven naar hey ‘borstkankernderzoek’ geweest.  Nu van te voren veel rustiger dan 2 jaar geleden.  Maar het pletten van de borsten - het gevoel van pijn - gijzelde me toch weer terug naar het zwemhokje.  Daarvkomt nog bij.... Met de zij-foto’s komt de plaat ook dik strak op sleutelbeen/schouder.  De mensen die me kennen, weten dat ik in mijn jeugd mijn sleutelbeen gebroken heb (zit nog steeds een knobbeltje op) en in 1998 en 2012 schouder uit de kom. Allebei rechts....  Ondanks vele oefeningen sindsdien, is het rechts blijvend stijver. En als het dan ook nog fijngeperst wordt.... 😥😥😥😥.  En toen moesten beide zij-foto’s over. Teveel bewogen/ geademd.... niet ontspannen genoeg gestaan....  Daarna gelukkig goede foto’s!!!!  Nu nog 2 weken wachten op de uitslag.... w...