Als het leven... Kwetsbaar

Even een blog die extra ingaat op de grenzen-problematiek naar aanleiding van mijn blog van gisteren (kun je lezen als je deze link aanklikt:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2018/12/vol-hoofd.html ).  Het ging over niet corrigeren, maar kijken naar de behoefte die er áchter het gedrag zit.  Een antal terechte reacties: grenzen helpen wel bij autisten.  Maar ik denk dat het dan gaat over een andere vorm van grenzen. Een vorm die ik liever helpen noem. Zoals ik op 48-jarige leeftijd eindelijk geholpen ben in het leren herkennen van signalen van rood-oranje-groen en wat ik kan doen om rood te voorkomen. Omdat die intense paniek niet te dragen is (wat ik de afgelopen dagen weer ervoer). Je kunt er niet alle rood mee voorkomen, maar toch... En zelfs met het aanreiken van deze kleurenmethode had ik al een mega-tool in handen gekregen. Daarvóór had ik geen woorden om uit te leggen wat er überhaupt met me gebeurde. Wat dat betreft is meer kennis over autisme tegenwoordig ...

Ik postte het deze week al: dat mijn hoofd zo vol zat. Dat leidt tot gierende paniek.  Godzijdank heb ik een hele goede nacht gemaakt nu en lijkt het wat rustiger in die bovenkamer van me.  Ik begon mijn zaterdagochtend met Bijbellezen en opende daarna mijn mailbox.  Ik zag een mail van het vrouwenblad EVA met daarin een verhaal over ‘moederen’ met autisme:  https://eva.eo.nl/artikel/2018/11/moederen-met-autisme-ik-ging-zelf-in-therapie/?utm_campaign=week48&utm_medium=email&utm_source=nieuwsbrief .  Ik heb natuurlijk een dubbelrol in deze. Ben zelf autistisch en heb een autistisch kind.  Maar mijn eigen autisme maakt niet dat ik niet de juiste keuzes kan maken betreffende mijn autistische kind. Ik handel en denk dan weer vannuit een meer volwassen stukje Ingeborg. Net als bij dat voorbeeld van dat  collecteren  eerder deze week. Disharmonisch ontwikkeld, dus heb wel degelijk stukjes waar ik ‘gewoon’ ben.  Maar wat me trof in bovenstaa...

De uitzending van Pauw afgelopen maandag bevatte een item over een autist die een cabaret prijs gewonnen had:  https://pauw.bnnvara.nl/media/581084   Ik deel hieronder de tekst van een blog vsn mij van een paar weken terug. Want wat ik hier schrijf, hoor je deze man vertellen. Het lijkt of hij in de slachtofferrol blijft zitten, door het angstige continu te benoemen.  Zo zien mensen dat bij mij ook vaak en dan stoot je mensen af. Dan haken ze af. Omdat ze het verkeerd interpreteren.  ‘Ben je dan niet trots’, vraagt de andere man aan tafel.  ‘Ja, dat wel, maar...’.  En wat hij beschrijft over het podium, heb ik met mijn blogs.  Je creëert je eigen wereld en hoeft alleen maar te zenden.  Dat vraagt sociaal minder dan als mensen terug gaan zenden.  Het mooie, maar tevens schrijnende: wat hij op dat podium neer zet, dat is HIJ. Ongefilterd. Hij speelt geen rol, maar maakt letterlijk zichtbaar en hoorbaar hoe zijn autistische hoofd werkt. De crea...

Vandaag iets gedaan wat ik nog nooit eerder deed:  Collecteren voor een organisatie die ik een warm hart toedraag.  Een paar straten rondom ons huis.  Best een uitdaging. Aanbellen. Aankijken. Beleefd zeggen waar je voor komt. De ene geeft uit gewoonte sowieso, ongeacht wat. De ander doet niet mee aan collectes. En weer een ander reageert verrast: ‘zó dat ken ik nog van vroeger’.  Bij de één roept het nostalgische gevoelens op. Voor de ander weerzin. In iedergeval hebben de meesten al jaren geen collectant gezien voor het leger des Heils. In deze omgeving loopt het voor dit doel niet storm met collectanten.  Ik zag gezichten die ik niet kende.  Of zag geen enkel gezicht, omdat ramen en deuren dichtbleven.  Ik ga vrijdag nog een keer op pad. Heb nu directe buren en bekenden nog overgeslagen. Bewust ‘veilig’ begonnen.  Blij dat ik het volbracht hebben.  Over mijn eigen schaduw heen gestapt.  Wat niet zo moeilijk is. Want ik werk met mijn v...

Overal in huis - van keuken tot zolder - staat Groot Nieuws Radio hier aan.  Uitgezonderd Thomas’ kamer - die duidelijk  andere voorkeuren heeft.  Nu hebben we al een paar jaar een vaste poetshulp, die wekelijks komt. En één keer in de maand komt er een hulp vanuit de WLZ voor Vincent (stopt als Vincent het huis uit is).  De wekelijkse hulp is 25. De andere 55.  Als die van 25 hier binnenkomt (maandagmiddag), ben ik vaak met andere dingen bezig. In de rust van de muziek. Zet dat niet doelbewust aan om mensen te bekeren of schofferen of zo.  Maar zodra ik mijn hielen licht, wordt de radio van zender verzet én een tandja harder gezet, met vreselijke boem-boem muziek. Ik word daar heel opgejaagd/onrustig/overprikkeld van. Maar ik durf er niets van te zeggen en ‘zit mijn tijd uit’ tot ze weg is.  Zolang ik er niets van zeg, weet zij niet dat haar muziek me overprikkeld. Maar ik vind het ook een beetje brutaal om niet eerst te vragen of er iets anders op d...

Vandaag zou eigenlijk de dag van de operatie geweest zijn...  Dus rondom deze dagen weinig afspraken gepland staan....  Mijn agenda is vooral leeg.  Dat vind ik fijn en niet fijn.  Het gevoel van druk in mijn hoofd neemt iets af.  Ik vermaak me prima.  En herken de woorden van mijn moeder die zich verzet tegen dagbesteding: ‘laat mij maar gewoon in mijn eigen omgeving mijn eigen ding doen’. Ook bij haar neemt het gevoel van drukte in het hoofd toe bij veel dingen die moeten.  Maar mijn agenda is vooral leeg.  Dat is fijn en niet fijn.  Ik ben mijn eigen vriendin, mijn eigen psycholoog, mijn eigen coach, mijn eigen buddy, ik praat in mijn hoofd met ze, luister naar adviezen, ontwikkel steeds meer zelf-inzicht. Door boeken die een beetje de rol van deze mensen inneemt. Door de Geest, waarmee ik dag en nacht in verbinding sta.  Geen lastige conflicten met mensen die me niet begrijpen en ik hen niet.  Hulp bij orde scheppen in mijn eige...

Vandaag weer op bezoek geweest bij de autistische en licht verstandelijk beperkte Piet.  Piet kan niet zelfstandig wonen.  Hoewel hij graag stappen zou maken, beseft hij dat dat niet gaat. Hij zegt ‘er zijn twee pieten. Eentje die het allemaal goed weet en eentje die dat allemaal niet weet.’ Met die laatste Piet doelt hij op zijn emotioneel-/sociale ontwikkeling. Een Piet die bij hem ook achter loopt op zijn cognitieve ontwikkeling.  Het is inherent aan autisme:  En het gebeurd in mij.  Cognitief een volwassene. Hoog iq.  Sociaal, emotioneel een 8-jarige of soms nog jonger.  Niet om kunnen gaan met uitgestelde aandacht.  Mijn sociaal, emotionele ontwikkeling is de beperking due de grens is, in veel contacten.  Veelal gebeurd tussen mij en een ander wat hier beschreven staat:  De twee meest fundamentele vormen van paniek in het hart van de mens: de angst verlaten te worden en de angst door de ander verslonden te worden.  Het maakt da...