Even dichtbij papa

14 september… is het 54 jaar geleden dat mijn lieve vader in 1970 - op 42 jarige leeftijd - overleed. 

Ik moest nog 3 worden. 

Tijdens het opruimen van mijn moeders huis, vonden we ook agenda-aantekeningen van papa waarin hij noteerde wat ze in de vakanties in verschillende jaren gedaan hebben. 

In 1961 was mijn oudste zus nog een baby. 

Ze reisden met trein en bus, want ze hadden geen rijbewijs en geen auto. 

In 1962 was het vlak voor de tweede verjaardag van mijn oudste zus en was mijn moeder zwanger van de zus boven mij. 

In die vakantie in 1963 naar zijn broer was de zus boven mij inmidddels geboren. 

Ik kwam 13-10-1967 ter wereld. 

Toen we deze aantekeningen vonden, hadden wij onze vakantie naar de Flaasbloem van dit jaar al geboekt. 

Niet wetende dat papa hier ooit geweest is. 

Alles wat ik van papa weet zijn flarden van verhalen die mij verteld zijn. En een enkele foto. Ik was nog veel te jong om hem echt gekend te hebben. 

En het klinkt gek…. Maar het idee dat papa op hetzelfde park rondliep als wij nu - 62 jaar later - is ook weer een puzzelstukje van papa erbij. Even voelt hij dichtbij. 

Wat had ik hem - en ons - een langer leven gegund. 

Vandaag - 54 jaar geleden - kwam daar abrupt een einde aan. 

Vandaag herdenk ik zijn veel te korte leven. 

En voel me dichtbij hem, op de Flaasbloem nu. 

Bizar hoe je je vastklampt aan elk puzzelstukje papa, als je zo weinig van je vader gekend hebt. 

Het zal nooit een compleet plaatje worden - dit abrupt afgebroken leven. 

Het ineens vaderloze leven. 

Tot ons wederzien in de hemel, puzzel ik stukjes papa in elkaar. Tot dan, lieve papa!