De laatste dag - Brain blocks

De hele laatste week hebben we met Brain Blocks gewerkt, om een en ander wat zich in mijn hoofd afspeelt, duidelijk te krijgen. Vooral voor mezelf. Maar ook om het anderen te kunnen uitleggen. 

We hebben wat er met Thomas mis ging (en zo vaak mis gaat) en wat Ton dan controledwang noemt (net je moeder, zegt hij dan) en wat jij in soortgelijke situaties ook als bedreiging van je vrijheid ervaart, met Brain Blocks besproken. 

'Wat gebeurd er en wat is mijn behoefte', was telkens de centrale vraag. 

Daarbij is ook dit schrijven van mij aan bod geweest: controledwang (het is goed om dat schrijven naast deze uitleg te houden, aldus het advies van mijn therapeute). Dus misschien dat schrijven even in een apart tabblad openen, of uitprinten en erbij houden, als je dit leest. 

Links is het brein van iemand zonder autisme. Dat is het zogenaamde flexibele brein. 

Rechts is het brein van iemand met autisme. Dat is het zogenaamde blokjes brein. 

Hieronder zie je dat blokjesbrein in ontspannen toestand. 

Als er een onverwachte situatie is, of er doet zich iets voor, dan gaan de blokjes schuiven, komen ze door de war of gaan er zelfs blokjes ontbreken. 

Waar het flexibele brein bij iets onverwachts snel nieuwe verbindingen kan maken en zich kan aanpassen aan de nieuwe - onverwachte situatie - , is dat voor iemand met een blokjesbrein veel lastiger. Er is meer verwerkingstijd nodig. 

Als al die blokjes zo door de war komen, door (onverwachte) gebeurtenissen, dan wil het blokjesbrein weer kunnen ordenen. Je wil weer terug naar die nette situatie. Dié gaf rust! Ordenen. Dat heeft (schakel)tijd nodig! 

Maar dan, het geval dat Thomas (of Arie, of wie ook) niet reageert of niet leest.... 

Dan ontbreekt er een blokje en is er onrust. 

Wat wil je dan?

Duidelijkheid!

99 van de honderd keer is de behoefte die iemand met autisme heeft, behoefte aan duidelijkheid. 

Vaak heb je daar al de mismatch, met het flexibele brein. Want zij hebben 99 van de honderd keer behoefte aan vrijheid. 

Zoals in het andere schrijven (dat je er hopelijk bij open hebt staan, als je dit leest), komen bij de open blokjes de vragen.... of de vraagtekens na dat het lang stil blijft in een app... (met lezen kan ik dat nu niet meer zien, maar net als bij Thomas, verwacht ik nog reactie... maar kan niet meer zien of het gelezen is!!!)... Dat is wat in dat andere schrijven van mij die partner als 'gashlighting' ervoer!!

Die continue vragen, is de onrust van dat open blokje... 

Dat was bij mama ook zo.... die had dan ook een open blokje... waarna ze na een uur ging bellen om te vragen of we nog niet thuis waren, want ze had nog niks gehoord.... 

(ik schrijf verder onder een andere afbeelding hieronder)




Als er dan - zoals bij de afbeelding hieronder - van Thomas een reactie zou komen 'nu niet', zou mij dat al voldoende duidelijkheid geven. Het blokje is met een antwoord vanuit het flexibele brein gevuld en ik kan stoppen met de vragen. Het interesseert me niet of hij niet kan antwoorden, omdat hij in Den Haag loopt of in Timboekwoe. .Er is duidelijkheid..... 

Om nog terug te komen op het plaatje hierboven. 

Jij zorgt voor constante chaos in mijn blokjes....

Daarom is niet reageren heel goed, zoals ik ook in het andere document schreef!!! 

Maar als er dan ook nog een open blokje is (in de tijd dat ik mijn leesbevestigingen nog aan had was dat het niet snappen wanneer iets gelezen wordt)..... , is de chaos helemaal compleet!!! 

Daarom ging ik zo naarstig zoeken naar oplossingen.... 

Wat jij nóg meer als dwang ervoer .... 

Maar als ik een open blokje opgevuld wil hebben (duidelijkheid!) is dat geen controledwang van de ánder... máár... controledwang van mijn eigen hoofd!!! 

Leven met blokjes door elkaar of een ontbrekend blokje er in is de hel!!! 

Ik wil ordenen!!! Die chaos weg hebben!! Alle vakjes gevuld!!!! 

Rust!!! Alles letterlijk op een rijtje!!! Niet die paniek!!! Niemand wil paniek!!! 

Niemand wil permanent in een toestand van paniek leven!!! 

Maar flexibele breinen kunnen niks met al die vragen vanuit het blokjesbrein. 

Dat wordt als lastig en ingewikkeld ervaren. 

Als niet vrijgelaten worden. 

Als beklemmend.... 

Terwijl de enige die niet vrij is, degene met het blokjesbrein is. Je wil met alle macht dat brein willen controleren!!! Het moet netjes!!! Alles op een rijtje én compleet! 

Het is dus geen controle van de ánder, maar van het eigen brein. 

Dáár zit het wezenlijke verschil!!!!

Omdat er in de praktijk blokjes open blijven.... omdat er echt flexibele breinen zijn, die echt een mismatch zijn en daar niet in kúnnen en willen voorzien - in het geven van duidelijkheid - moet ik in de praktijk leven met verliezen.... flexibele breinen die bij me weggaan (alleen Ton en Thomas kunnen dat niet...)... Flexibele breinen die bij me weggaan en die het liefste hebben dat ik dan ook bij hen wegga!!!.... maar dat wil ik niet!!!!!....  

Maar die vakjes zullen open blijven (zoals in het geval met Arie)... En dat betekent rouw... Daar moet ik doorheen... Net als angst moet je daar niet voor weglopen, maar het aankijken. 

Flexibele breinen zijn eigenlijk altijd een mismatch met blokjesbreinen. Blokjesbreinen onderling vaak ook, maar dat is een ander onderwerp. Er zijn maar enkele flexibele breinen die snappen hoe dit werkt en het niet 'als een gedwongen worden' ervaren en in die behoefte aan duidelijkheid kúnnen en willen voorzien. Dus in de praktijd is en blijft er heel veel open.... wat ik moet doorstaan.... En dat doet verdriet en pijn!!! En dat mag er ten volle zijn! En dat wegdrukken maakt ziek!!!! 

Daarom vandaag van mijn therapeute onderstaand boek als afscheidscadeau gehad.