Als het leven... Kwetsbaar

Wat is het fijn (en ontroerend) als bij het weinig wat ik van mijn vader weet, zich nog iets tastbaars voegt.  Even wat context voor wat ik hieronder ga schrijven.  Op vrijdag 11 september 1970 kwam mijn vader thuis met hoofdpijn. Op maandag 14 september was hij overleden. Hersenvliesontsteking. Net 42 jaar oud (op 4 september). Wij waren 9, 7 en 2.  Wij woonden in Medemblik - aanvankelijk voor het werk van mijn vader Al kort nadat we daar woonden, stopte zijn werk daar. Hij vond werk bij Homburg in Cuijk. Heen en weer reizen was geen optie en aangezien een woning daar ook nog niet in zicht was, verbleef hij door de weeks bij een hospita en in het weekend bij ons gezin. Ze hadden wel een huis in Cuijk op het oog, maar die moesten nog gebouwd worden.  Ik had al vanaf mijn geboorte last van chronische blaasontstekingen: In het ziekenhuis in Hoorn ben ik meermaals onderzocht en opgenomen geweest. Pas op mijn vierde (na papa’s dood), toen we weer in Oss woonden, is in he...

Zaterdag a.s. is het zo ver. Dan krijgt Thomas de sleutel van zijn studio.  Ik ben er vooral in mijn hoofd heel druk mee.  Wil continu vanalles regelen.  Maar word daar niet in toe gelaten.  Hij moet nog veel aanschaffen.  En gaat dat met vrienden doen, het uitzoeken van spullen. En wil er zaterdag ook al wonen. En viert nu nog carnaval. En hij gaat donderdag naar de sauna.  Ik zie leeuwen en beren…  2 dagen voor zaterdag…  Nog niks van zijn kamer uitgezocht hier thuis (kleren).  Nog niks aangeschaft.  Maar hij schijnt te weten wat hij doet en moet doen.  Het liefst wil ik dat allemaal doen.  Omdat ik onrustig wordt van het overzicht dat er niet is. En…  We zijn zo gewend dat we voor Vincent alles moeten doen en regelen. Toen hij het huis uit ging, regelden wij alles. De meubels. De spullen. En dat moest ook. Hij kon en kan het niet.  Maar nu blijken die taken helemaal niet bij ons te liggen…  En waar ik gewend b...

In het woord rechtop zit het woord ECHT.  Ik ben zo vaak niet echt.  Als ik wel echt ben… dan komt mijn moeizame manier van communiceren naar boven.  Bij mijn geliefden - waar ik echt ben - kan het enorm mis gaan. Als ik echt ben - vooral in stress-situaties - komt mijn niet-kunnen omgaan met die stress naar buiten. Ik heb niet meer door waar de grens ligt, de rem is weg (zoals oudste zoon dat dan zegt).  Sociaal-emotioneel ben ik dan geen 55, maar 5.  In het echte volwassen leven zit niemand te wachten op iemand die in stress reageert als een 5-jarige.  Alleen lezers van deze blog die dat aan den lijve ondervonden hebben, weten dat het dan echt geen kleinigheidje is om mee om te gaan.  Daar wil ik mezelf in het echte volwassen leven tegen beschermen. Want als ik in stress-situaties kom en als een 5-jarige ga reageren (dwingen, doorgaan, geen grenzen voelen), dan is dat zowel voor de ander die dat meemaakt als voor mezelf ongezond en schadelijk. De con...

Vanochtend deelde ik dit op fb:  ‘ -Naar psalm 8-  Kindertaal Verborgen achter uw naam komt u in de taal van een kind voor de dag.  U schuilt in mama en tata.  Dit loflied kan iedereen horen en zelfs ongehoord bent u aanwezig.  U bent het inzicht dat u er bent in het gras en de kwijlende koe,  een steen op de landweg, in water,  zand, wind. U ademt tussen de woorden en zingt in de taal van een kind.  Anton Ent uit: Man van twee wegen - gedichten geënt op de psalmen’  En eigenlijk moest ik hierbij ook een beetje aan Vincent denken. Hij is ook grotendeels in de klanken blijven hangen.  Maar ik weet zeker dat Hij ook in dit non-verbale aanwezig is.  Heel af en toe kun je uit die klanken een woord onderscheiden. Een geoefend luisteraar. Het is vooral zogenoemde emotie spraak. Als er echt iets ‘bevochten’ moet worden wat hij absoluut (niet) wil.  Toen hij klein was, zei hij wel eens ‘niet die’ als er iets op zijn bord dreigde te bel...

Dit is een korte blog.  Had het op mijn hart - nu nog voor het einde van de dag.  Vandaag (20 januari) is het 27 jaar geleden dat ik mijn ouderlijk huis verliet om samen met Ton te gaan wonen (na onze verloving op 6 januari van dat jaar).  We wonen nu niet meer in het huis waar we toen samen begonnen.  Maar wel een mooie herinnering.  Een belangrijke voor mij ook.  Voor het eerst op eigen benen.  En nu nog steeds samen…  De slaapkamer in het huis waar ik met mijn moeder woonde.  Ons eerste gezamenlijke huis. (Twee jaar hierna naar ons huidige huis verhuist). 

We naderen het einde van 2022.  Eigenlijk ben ik niet zo van het terugblikken.  Maar vanochtend werd ik wakker en ik wist het: ik doe het nu wel.  Aan het begin van het jaar zag ik op social media voorbij komen dat mensen een woord kozen om het aankomende jaar mee door te gaan. Het mee te nemen op de reis, de dagen die nog vers waren.  Daar deed ik niet aan mee.  Terugkijkend heb ik wel een woord: BEWOGEN.  Dat was het jaar letterlijk.  Het kende chaos, verdriet, onzekerheid, maar ook diepe dankbaarheid en verwondering.  Het kende verbondenheid en warmte en meeleven.  Het kende rauwe rouw, waar je eenzaam doorheen moet.  Ik ga het jaar proberen hieronder in 23 foto’s te vangen, onder elke foto een korte uitleg.  Het jaar begon rustig. We zaten nog in een Lockdown.  Maar in februari kwam de eerste storm.  Ik beleefde dat weekend samen met een vriendin in Egmond aan Zee. Het was de voorbode van vele stormen die dit jaar nog ...

Op fb krijg je dagelijks leuke (en soms minder leuke) herinneringen van deze dag, maar dan 1,2,3,4, zoveel jaar geleden.  Zo zag ik vandaag een herinnering van het vriendinnenweekend in Zandvoort, 7 jaar geleden.  Het thema was 'vrijmoedig ontvangen'.  Ik zat na te denken hoe het thema vandaag de dag (nog) bij me leeft.  Er is wel iets waar ik de laatste tijd zeer dankbaar voor ben en mijn leven echt beter maakt.  Ik las van de week dit in een boek van iemand met autisme:  En het is zo waar.  Hulp van GGZ heb ik al heel lang niet meer.  Gelukkig maar.  Maar de pieken en dalen blijven.  Tot een jaar of anderhalf terug was ik snel geneigd op elke piek en elk dal in een impuls op fb te zetten.  En vooral bij die dalen gaat het dan mis.  Mensen begrijpen en/of waarderen dat niet (geen onwil... maar gewoon mensen-eigen en op fb moet het vooral niet te heftig zijn :) ). En vooral de reacties die dan kwamen, maakten het dal alleen maa...