Als het leven... Kwetsbaar

Ik kon vroeger (en nu?) nogal gefixeerd zijn op de meest vreemde personen. Vooral mensen die ik bewonderde. Of was het als ik dacht veiligheid te voelen bij die mensen? Ik denk dat laatste vooral.  In notime wist ik op de havo waar leraren woonden. En als ik dan bij mijn zus in Nijmegen logeerde, moesten we al die huizen af. Van Beuningen tot Wijchen tot Heesch.  Het fungeerde voor mij zoals een tiktouw voor Vincent functioneert. Het gaf rust.  En mijn zus fietste braaf met me mee. Omdat ze begreep/aanvoelde dat ik zulke fixaties nodig had. Ze vond het wel wat hebben.  Vandaag zijn we ook wezen fietsen. In het Groninger land. We maakten de route zó dat we langs Dorkwerd kwamen… ik wilde even gedag zeggen bij columniste Annemarie van Heijningen (ze woonde in de pastorie van Dorkwerd). Letterlijk gedag zeggen, want morgen verhuist ze met haar gezin naar Alblasserdam. Daar was ze al duidelijk over geweest en dat begreep ik uiteraard. Toen ik het mijn zus vertelde dat ik...

 Het is alweer 5 jaar geleden dat ik deze blog deelde:  https://www.alslevenkwetsbaar.com/2016/08/samen.html .  Mocht je niet zo'n fotografisch geheugen hebben als ik (ik ga er op de één of andere manier altijd van uit dat mensen net zo veel onthouden als ik dat doe), dan zou ik eerst even die blog van 5 jaar geleden lezen, voor je hier verder leest.  Deze blog is namelijk een vervolg er op.  Alweer 5 jaar terug van die vakantie, slapen we nog steeds apart.  Ook onze vakanties in de caravan, slapen we apart.  Ton in het stapelbed. Ik in het andere bed.  Geen (zo min mogelijk) prikkels van elkaar.  Ik wordt ook nogal vaak getriggerd op fb door mensen die foto's posten van gezellige avonden (binnen of buiten).  Zo zien avonden er bij ons niet uit. 9 van de 10 keer lig ik al op bed. Onder een verzwaringsdeken. Slaap wat. Lees wat. Kijk wat tv. Breng zo prikkelvrij mogelijk de avond door. Ton werkt in de tuin. Maakt het pleintje onkruidvrij ...

En weer trap ik er in…  En toch… is er een verschil….  Het gebeurd me weer.  Ik stuur een bericht (privé) op Instagram.  En…  Het bericht blijft ongezien…  Mijn hoofd tolt van onrust.  Een ander is vrij óf en wanneer hij/zij kijkt.  Dus ik ga en wil dat niet meer claimen.  Maar omdat dit voor mij onduidelijke situaties zijn, voel ik letterlijk de spanning in hoofd en lijf toenemen.  En ga ik vanalles zelf invullen.  ‘Er is wat aan de hand.  De ander doet dit bewust! ‘ Een oud patroon.  Hoewel… oud… dit is precies hoe mijn hoofd werkt.  En zal blijven werken.  Hoe graag ik het ook anders wil.  Dus de zin ‘en toch trap ik er weer in’ is incorrect. Het suggereert alsof het iets moet zijn, wat ik overwonnen had moeten hebben. Een verslaving. En toch pak ik weer die sigaret.  Maar dat is net zo dom als dat je aandrang voelt om te plassen en je gáát plassen. Dan zeg je ook niet ‘en weer trap ik er in’. Het is...

Het is maar goed dat we de verzekering hadden ingeschakeld voor de lekkage beneden in de gang.  Lekdetectie kwam er achter dat het toch onder het bad lekte.  Aangezien dat niet de riolering is, werd het gewoon verzekeringswerk.  Geen hele badkamer open, maar slechts een paar tegeltjes, die er na afloop vakkundig weer ongelijmd zijn.  Nul zorgen. Een bedrijf ingeschakeld door de verzekeraar. En keurig netjes geholpen.  Ja ‘mijn Charles’ in mij had gelijk dat het ernstiger was dan vermoed werd.  Maar Sophie heeft me nog niet genoeg gerust kunnen stellen.  Want we hebben niets hoeven regelen. Volledig ontzorgd door de verzekering (bravo ASR!). Een prima bedrijf daarvoor gestuurd (Polygon).  Nu komt er binnenkort nog iemand voor de vervolgschade: het stucwerk in de gang.  Wat ben ik blij!  En dankbaar! 

Hoog in de stress sinds thuiskomst.  Veel niet overzien.  Veel gekissebis.  Moet ik altijd even doorheen. Is het schakelen.  En ook een tante overleden. De laatste jaren niet meer gezien en gesproken.  Alles bij elkaar: 

Kunstwerk in Zierikzee  Gisteren zijn - tegelijkertijd met Vincent - schuin tegenover ons campingplekje ook nieuwe mensen gearriveerd.  Een jong gezin uit Amstelveen.  Vol bewondering kijken ze naar ons en onze situatie.  Ze hebben al 10tallen keren hun waardering, erkenning en begrip uitgesproken.  En dat we ons nergens voor hoeven te schamen en een diepe buiging hoe we met Vincent omgaan en voor hem zorgen en dingen ondernemen.  Geen idee of ze Christelijk zijn. Maar hun bemoediging draagt ons door deze (tot nu toe) mooie week heen.  Ik verdenk onze Vader ervan dat hij hen gestuurd heeft, om ons te laten weten: ‘ik zie je’. 

(Citaat uit ‘van binnenuit’ van Larry Crabb) Het verdriet om het smachten in de woestijn van een gevallen wereld - om de gebrokenheid in de communicatie door mijn autisme. Het is dagelijkse kost in mijn leven. Ook op vakantie.  Ik kan dingen nogal vaak herhalen. Zeker als ik wat roder ben.  En het geduld van manlief raakt dan ook op.  ‘Nu begint het irritant te worden’.  Dat klinkt dan ook niet heel liefdevol en steunend.  Ik voel dan eigenlijk vooral verdriet opkomen, omdat ik het gevoel heb dat we beiden op totaal verschillende golflengten zitten. Dat voelt onbegrepen. En eenzaam.  Maar ook al die verschillende gevoelens overspoelen me dan weer en er gebeurt van alles, maar gezond uiten lukt me niet.  Ton heeft vaak van die vaak veel dezelfde afgedraaide riedeltjes op sociaal vlak richting vreemden (of ons).  Gisteren liep er een vrouw met de fiets van een stijl duinpad af. Ze had wat hulp nodig bij de fiets in bedwang houden. Ton hielp even en ...