Als het leven... Kwetsbaar

Psalm 69 (Bijbel in gewone taal) 69 1 Een lied van David. Voor de zangleider. Op de wijs van het lied ‘De lelies’. Red mij, God 2-3 Red mij, God, want ik krijg bijna geen adem meer. Het is alsof ik verdrink, alsof ik wegzak in de modder. Nergens vind ik meer steun! Het is alsof ik meegetrokken word door de stroom van een rivier, in water dat te diep is. 4 Ik bleef steeds om u roepen, maar nu kan ik niet meer, er komt geen geluid meer uit mijn keel. Ik bleef kijken of ik u zag, maar nu zijn mijn ogen te moe. 5 Ik heb heel veel vijanden, meer dan ik kan tellen. Ze haten mij zonder reden. Ze willen me kwaad doen en ze vertellen leugens over mij. Ze willen dingen van mij terug die ik nooit heb gestolen. Niemand heeft respect voor mij 6 God, u weet dat ik verkeerd geleefd heb, u weet dat ik schuldig ben. 7 Heer, machtige God, zorg dat mensen die op u vertrouwen, zich niet voor mij hoeven te schamen. God van Israël, laat mensen die u zoeken, niet lijden door mijn fouten. 8 Ik ben ongelukkig ...

Waar ik in het begin van de Corona crisis zo rustig over alles was, vind ik het nu een verwarrende tijd.  Je mag kritisch op alles zijn.  En ik ben ook (licht) kritisch.  Ik volg zowel de pro- als anti-mensen.  Verbaas me over de onrust bij de anti-mensen en evenzo over de naïviteit van de pro-mensen (want de ‘anti’s’ hebben niet altijd ongelijk.  Er gaan dingen niet goed.  De communicatie vaak eenzijdig.  Als je gaat kijken door ogen van anti-mensen, kijk je heel anders naar de gebrachte berichten over Corona.  Je denken is zo makkelijk te vernieuwen (om er een Bijbelse term tegenaan te gooien), dat toen ik deze week hoorde dat er nu ook een virus onder paarden rondgaat, ik mezelf betrapte op de gedachte ‘zie je wel: die paarden zitten ook al in het complot! Mens én dier moet bezwijken onder de macht die ons overheerst.’  En dat er gegoocheld wordt met data is voor mij ook wel duidelijk. Dat gebeurd altijd. En overal.  Als je een keer ...

Vaak ben ik tot last voor anderen.  Vanavond tot last voor mezelf.  De grootste last voor mezelf?  Als ik de hele avond gefixeerd bezig ben en ik niks meer merk van de wereld en tijd om mij heen.  Doodmoe aan het eind van de avond van het zijn in een totaal andere wereld.  De grip op tijd en omgeving verloren.  Voelt minstens zo verdrietig als het tot last zijn voor anderen...  omdat ik het zo jammer van mijn tijd vindt.  Had kunnen lezen.  Kunnen verbinden.  Kunnen tv kijken of muziek luisteren.  Kunnen kleuren.  Ik begin aan iets en word er in mee gezogen en heb ook geen rem meer.  Tot dat ik uit die wereld ontwaak.  En me heel bagger en vooral verdrietig voel...  en het hier van me afschrijf... 

Ik had hier met iemand een gesprekje.  Het ging erover dat als ik iets wil zeggen, ik dat heel uitgebreid ga doen. De ander kan met één woord al begrepen hebben wat ik wil zeggen. Maar ik voel dat niet aan en kan dat niet ‘lezen’ aan iemand. Dus mijn hele relaas gaat door - inclusief vele details - tot het bittere eind.  Dat móet voor mezelf. Omdat ik in de veronderstelling leef dat een ander het niet begrepen heeft. Want nogmaals: dat zie ik niet en voel ik niet aan. Dus ik blijf doorgaan met mezelf uitleggen, zelfs als de ander het alláng begrepen heeft...  Thuis zegt mijn man dan vaak: ‘daar gáán we weer...’ en hij wendt zich bijna letterlijk af van het gesprek. Terwijl hij het allang begrepen heeft, roept dat afwenden bij mij grote gevoelens van eenzaamheid, niet gehoord worden en miskenning op...  Want ik leef in de overtuiging (omdat ik het signaal van het begrepen hebben niet oppik) dat ik het hele verhaal moet vertellen wil ik begrepen zijn.  En voel me ...