Als het leven... Kwetsbaar

Ik plaatste vanmiddag deze kleurplaat op fb met deze begeleidende tekst: 'Met wasco gekleurd. Dan moet je 'het perfect willen zijn' helemaal loslaten, want of ik had geen goede wascokrijtjes, of mijn motoriek is er niet geschikt voor. Waar de kleur moest komen kwam hij niet en waar hij niet moest komen kwam hij wel. Maar hij is prachtig zoals hij is, juist met de imperfectie. Net als ikzelf. En jij. Prachtig zoals je bent, mét je imperfectie. Deze kleurplaat draag ik dan ook op aan al mijn vrienden die worstelen men hun persoonlijke imperfectie, die het weg willen hebben, of er tegen vechten. Je bent goed zoals je bent. Falen mag. Imperfect zijn mag. <3 ' Ik heb deze kleurplaat gemaakt, toen mijn man even lag te slapen. Ik liep met deze fb- post naar hem toe en hij zei: 'Mooi gedaan! Het is een leeuwenkop.' Huh? Ik goed kijken. Je, verrek. Het is een leeuwenkop. Laat ik dat toch niet gezien hebben! Als ik zo'n kleurplaat ga kleuren, zie ik de vakjes...

Op sommige momenten in je leven is het goed jezelf die vraag te stellen: 'waar wil ik eigenlijk naar toe met mijn leven?' Zo stelde ik vandaag ook die vraag aan mezelf. Ik pakte pen en papier om die vraag te beantwoorden.  En ik was snel klaar. Mijn droom/behoefte voor de toekomst bestaat uit deze twee punten:  Het behouden van innerlijke rust en veiligheid ondanks de zware omstandigheden die op ons pad zullen blijven komen.  Dat de innerlijke rust en veiligheid steeds minder zal afhangen van de omstandigheden (als die ongewortelde boom, die alle kanten op waait) of de verschillende soorten en mensen en reacties om me heen.  Meer dan dit droom ik niet. Als dit mijn eindbestemming is én de reis er naar toe, dan ben ik een gelukkig mens.  Ik heb een lange weg afgelegd om te leren mijn onrust te herkennen én er op een dusdanige manier mee om te gaan dat ik de controle heb over mijn eigen leven. Dat ik het groen-oranje-rood proces herken én adequaat op mijn eigen ge...

In de blog die ik eerder vandaag postte ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/07/mijn-inner-wereld.html ), schreef ik over het verblijven in mijn inner-wereld. Één van de symptomen daarvan is dat ik bijvoorbeeld social media open en blijf haken in mijn hoofd bij wat anderen posten. Het trekt 300 laatjes open aan (fotografische) afbeeldingen in mijn hoofd. Zo zag ik net een post van een FB-vriendin welke boeken ze meeneemt op vakantie. Één boek heeft de titel 'let go'. En dat is iets wat wel mensen je proberen te leren: 'laat los!' 'Dat is allang voorbij of het boeit überhaupt niet, en jij klampt je er nog aan vast', wordt dan tegen me gezegd. Of liever nog: 'laat het gaan in de handen van God'. 'Geef het over'. Zulke wijsheden zitten in mijn ziel geprent.    Ik luister veel naar Groot Nieuws Radio. Daar komt de laatste weken veel dit lied voorbij:  En ook op Groot nieuws radio, barst het van de liederen waar gezongen wordt over 'loslaten...

Op het moment dat ik dit schrijf, verblijf ik behoorlijk in mijn inner-wereld. Ondanks het feit dat er mensen om me heen zijn, zwerf ik rond in mijn eigen ziel. In mijn eigen hoofd. Met mijn eigen stemmen. Met mijn eigen theorieën. Met mijn eigen vragen. Met mijn eigen boeken, waarmee ik mezelf kan bevragen. Met mijn eigen twijfels. Met mijn eigen wanhoop. Met mijn eigen pijn.  In de kerk vanochtend ging het over de film Cast Away. Voor degenen die de film niet kennen, hier meer info:  https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Cast_Away .  Die Chuck maakt op dat eiland waar hij neergestort is - en probeert te overleven - één van de pakketjes open. Daar zit een bal in van het merk Wilson. En zo noemt hij de bal ook, die zijn vriend wordt.    Hij praat ook met deze 'vriend' om de eenzaamheid te verdrijven. En het werkt. Voor een tijdje. Tot Wilson hem ontnomen wordt in een heftige storm. Radeloos.  Mijn innerwereld voelt als een Wilson. Zoals ik met en in mijn inner-we...

Gisteren waren we een dagje weg. Met het gezin. Een vakantiedag nog vóór onze vakantie. Mijn man moet aankomende week nog werken. Ik postte er tegen 22.00u 's avonds - onderweg in de auto naar huis -  dit van op FB: Onderweg vanuit het Vechtdal na een gezellig dagje uit met het gezin. Enorm genoten. (Oudste wil nog met vrienden naar de 4daagse feesten in Nijmegen van 23.30-1.30. Je moet er maar zin in hebben  ). Zie deze post voor reacites:  https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1486768158035417&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater . Goed lezen - of goed schrijven - is ook een vak. Want er werd  gedacht dat dit eten de afsluiting van de dag was. Zou een tikkeltje laat geweest zijn om nog te eten... ;-). Het enige wat ik schreef was 'nu onderweg' na een leuke dag. En deze foto was een onderdeel van die dag. Meer foto's hebben we ook niet gemaakt. We hebben vooral genoten. Met de telefoon niet eens bij de hand...

Afgelopen zondag zongen we lied 833 uit het nieuwe liedboek. Een lied uit de traditie van Iona. We zongen het tijdens de viering van het Avondmaal.   Gezongen afgelopen zondag in de Paaskerk tijdens het avondmaal:  Ik was onder de indruk van de woorden. En door de herhaling dringt het dieper door.  Ik moest denken aan dit stukje uit het boek 'de onbegrepen God':    Hij hoopt niet dat ik beter wordt dan ik nu al ben. Ik mag gewoon steeds meer mezelf worden wie Hij bedoeld heeft die ik zijn zal.  Hij ziet mij nu al - als volmaakt én af - in de toekomst en met de naam die daarbij past.  God kijkt naar mij/jou en zegt: 'Ik ben er zo blij om dat je steeds meer jezelf en jouw unieke eigen persoonlijkheid wordt'.  Neem mij aan zoal ik ben. Dat doet Hij!  Wek in mij wie ik zal zijn. Hij wekt mij - dat wil zeggen dat Hij me steeds meer het besef geeft dat ik steeds meer de Ingeborg Justine wordt zoals ze bedoeld ...

Er is een tijdje terug een lied uitgekomen van Reni en Elisa Krijgsman met de titel 'laat me je stem zijn'. Het gaat over het onrecht van kinderen in armoede. Hier kun je het zien/horen: https://cip.nl/61962-luister-naar-de-prachtige-nieuwe-single-van-reni-elisa-over-onrecht . Onze jongste is niet in armoede geboren. Gelukkig niet. Maar toch moet ik met dit lied geregeld aan hem denken. Hij heeft geen stem. Letterlijk niet. Kan niet voor zich zelf opkomen. Hoewel hij gelukkig een sterke wil heeft en wel duidelijk laat merken als hij iets NIET wil. (Zelfs niet als het voor zijn heil is, want dat beseft hij niet). En als je hem een beetje kent, weet je ook wat hij WEL wil. Hij neemt je aan de hand mee, om te wijzen/commanderen wat zijn wens is. Maar in de samenleving heeft hij geen stem. Hij zal niet kunnen vertellen waar hij later wil wonen. Hij kan nauwelijks overbrengen hoe hij zich voelt, anders dan te gaan gillen... of (ondeugend) lachen. Andere mensen zullen altijd z...