Als het leven... Kwetsbaar

Ik ben in verwarring. Ik neem je mee naar mijn studietijd. Het was deze periode:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/de-spiegel-van-1987-1990_4532.html . Ik had geregeld contact met een studiegenoot. Ik deed wiskunde/economie. Hij wiskunde/Duits. We hadden geen relatie, maar waren goede studie-vrienden. Hij geloofde radicaal en was daarin mijn voorbeeld. Hij lied me kennis maken met kerkelijke stromingen buiten onze vertrouwde protestantse kerk (Christengemeente in Rijswijk (NB) was zijn gemeente). We hielden allebei een dagboek bij en éénmaal per week spraken we af in een studie-hoekje waar we elkaar voorlazen uit dat dagboek. Dat dagboek noemden we 'agendaal'. Alle woorden lieten we op 'aal' eindigen. Gewoon gekkigheid. Ook gebruikte hij regelmatig het stopwoord 'hoppa, kappa, au, contact' in één adem.  Hij woonde op kamers in Waalwijk en fietste heen en weer van Waalwijk naar Tilburg, voice versa. Als we tegelijkertijd uit waren fietste hij met me mee naar...

Sommige momenten wil je vastleggen. Maar daar denk je te laat aan. Baal nu als een stekker daarvan... Een mega-gezellig etentje gehad bij mijn moeder, en mijn oudste zus en de twee kinderen van haar. Oudste zus had heerlijk gekookt. Volop genoten van elkaars aanwezigheid. Thomas genoten met neef/nicht. Dit kon zo rustig en ongedwongen plaatsvinden, omdat Vincent er niet bij was. Een lege plek. Maar daardoor was er de mogelijkheid om echt verbinding te hebben, in plaats van alleen met Vincent bezig te zijn en hem in de gaten te houden, etc.. Genoten van dit nieuwjaars-eten met familie. Kunnen ervaren dat zo'n eerste kring er echt toe doet. Autisme=ervaringsleren. Want het aanvoelen is lastig. Denk altijd dat iedereen tot mijn eerste kring behoort. Nu heb ik gevóeld wat het echt is.  En de foto? Die heb ik in mijn hoofd. Misschien was het wel de laatste keer in deze setting met mijn moeder erbij en dus in het ouderlijk huis. Het spookt door mijn hoofd. Maar terugdraaien gaat niet, d...

Ik las dit net op een FB-groep voor ouders met autistische kinderen: 'Eigenlijk is het altijd goed gegaan... Oud en nieuw... Tot vandaag... Huilbuien...ze gaat 2016 zo ontzettend missen...het eten is niet goed... Continu boos om alles, slaat haar broertje... Het vuurwerk is ineens te hard en te fel... Na een dag vol strijd ligt ze even rustig op de bank... Mede-ouders veel sterkte deze avond, we maken er allemaal wat van, allemaal op onze eigen manier... Iedereen ook een heel mooi jaar gewenst, met daarin al het beste voor onze kinderen'. Vincent lijkt hier geen last van te hebben. Het dringt niet tot hem door dat het oud-jaar is. Hoe heerlijk om zo bij het moment te leven en alles je maar te laten overkomen. Maar des te meer herken ik het van mezelf... Ook ik kan zo'n jaar niet loslaten en moet huilen. En... Ik word steeds roder van elke knal die klinkt... Trillen als een rietje van toenemende overprikkeling. Nou ja. Het gaat weer over. Voor al mijn leze...

Goed bedoeld geven mensen vaak antwoorden. En ze roeptoeteren zoals iedereen dat eigenlijk doet. En zonder oordeel: ik doe daar zelf net zo hard aan mee. Maar ik ben me vandaag van een aantal dingen diepgaand bewust geworden: Als mij zoiets overkomt als beschreven in de blog van eerder van deze dag ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/12/wat-nu.html ) en ik zeg: 'ik sta er boven', dan haal ik een ander neer. En dát wil ik nu juist niet!!! 'sta er boven' is vaak een goedbedoelde reactie van mensen als je dat deelt. Je moet er boven staan, hij/zij is je vriendschap dan niet waard. Ben ik het niet mee eens. Iedereen is het waard geliefd te zijn. Alleen matcht het niet altijd. Maar ik wil niet in meer of minder denken. Ik denk dat het vaak zó bedoeld wordt, als mensen zeggen: 'ga er boven staan': Ik denk dat ze bedoelen dat je die ánder niet de macht moet geven om jezelf neer te (laten) halen. Want dát is ook niet de bedoeling. Maar ik wil absoluut ...

Laatst ontdekte ik de zoveelste ontvriending op FB en schreef daar deze volwassen blog over:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/emotioneel-volwassen.html .  Ik kan FB bijna niet opstarten of het is weer raak.  Maar soms komt het echt uit onverwachte hoek. En niet alleen ontvriend, maar zelfs geblocked. Zodat je ook geen navraag kunt doen waarom. En bij navraag blijkt mijn man ook geblocked. Dat hebben we vaker meegemaakt. Hij wordt gewoon meegenomen daarin. Hij hoort bij mij. Dus als er iets is wat kennelijk bij mensen tot deze beslissing leidt, knikkeren ze mijn man er ook uit. Als je het doet, moet je het goed doen. Zoiets. Alle sporen uitwissen. Als mij zoiets overkomt en ik zeg: 'ik sta er boven', dan haal ik een ander neer. En dát wil ik nu juist niet!!!     Ik kan alleen maar naar de reden gissen. Dat is het vervelende. Als men eerst met mij communiceert wat er kennelijk dwars zit, dan kunnen we tot een oplossing komen. Maar dat gebeurd niet. Dat vi...

Over reallife-contacten gesproken: Het vervolg op mijn bel-angst-ellings-telefoontje wat ik beschreef in deze blog ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/12/yessss-i-fixed-it-again-and-again-and_15.html ), was een gezellig bezoekje van haar met haar 3 kids aan ons op tweede kerstdag. Kijk ik met genoegen op terug.

Ik was gisteren met iemand aan het chatten die zoveel last had van haar verleden, wat telkens naar boven kwam. Ik gaf haar het doorleefde advies om het gewoon te laten komen. Ik voel namelijk nog in mijn botten (letterlijk kan ik dat terug-voelen) wat ruim 40 jaar zwijgen/wegdrukken met je doet. Dat kun je ook lezen in Psalm 32: 1 Van David, een kunstig lied.  Gelukkig de mens van wie de ontrouw wordt vergeven,  van wie de zonden worden bedekt. 2 Gelukkig als de HEER zijn schuld niet telt,  als in zijn geest geen spoor van bedrog is. 3 Zolang ik zweeg, teerden mijn botten weg,  kreunend leed ik, de hele dag. 4 Zwaar drukte uw hand op mij, dag en nacht,  mijn kracht smolt weg als in de zomerhitte. sela 5 Toen beleed ik u mijn zonde,  ik dekte mijn schuld niet toe,  ik zei: ‘Ik beken de HEER mijn ontrouw’ – en u vergaf mij mijn zonde, mijn schuld. sela 6 Laten uw getrouwen dus tot u bidden  als zij in zichzelf een zonde vinden. ...