Als het leven... Kwetsbaar

Er is een tijd geweest dat ik helemaal van de kaart was, als ik weer een ontvriending op FB ontdekte. Nu niet meer. Ik voel wel even verdriet. Verdriet om gebrokenheid. Vanmorgen weer één bij me weg. Ik voel verdriet en kan het bij die ander laten. Een paar jaar geleden dacht ik nog dat 'echte vrienden op FB' echte vrienden waren, als ze reageerden op mijn posts en ik op de hunne. Daar ben ik in mijn eigen groeiproces anders over gaan denken. Ik heb aardig wat vrienden die wel 'vriend' met me zijn, maar nooit reageren.  Dat houd niet in dat ze niet betrokken zijn. Ze blijven in ieder geval. En dat zegt ook iets over emotionele volwassenheid. Niet iedereen kan tegen mijn ongefilterdheid op FB. Tegen mijn ongenuanceerd rood-oranje-groen zijn. Tegen mijn paniek en mijn vrede. Tegen mijn geloof of mijn twijfel. Dat zegt iets over hén. Over het proces waar zij in zitten. En die rugzak hoef ik niet op te pakken. Ik heb mijn eigen rug...

Vrede is niet de afwezigheid van oorlog, maar in de oorlog rustig zijn. Die uitspraak hoorde ik vandaag. Poeh... is dat zo? Ik heb de laatste weken 3 blogs geplaatst, waarin ik in mijn/onze oorlog helemaal niet rustig was en/of bleef ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/naar-de-kerk.html ,  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/niet-naar-de-kerk-gaan-gaat-niet-vanzelf.html  en  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/het-totaal-niet-meer-overzien.html ).  Poeh.... doe ik het dan niet goed? Geloof ik niet goed genoeg, omdat ik zoveel onrust dan ervaar? Waar is God dan? Een dooddoener als ik met die onrust bij mensen ga klampen. Nou. Gelukkig laat ik me niet meer uit het veld slaan door zulke interne en externe vragen. Het werkt in mijn koppie gewoon anders. Van 'oorlog' (in mijn hoofd of in een relatie) raak ik dusdanig overprikkeld dat dat een garantie is voor nog meer oorlog (imploderend of exploderend). Knetterrood dus.  Pas als ik weer toen kan wor...

Deze blog is een uiting van dingen even niet meer kunnen overzien... Een aantal weken terug postte ik op fb dat we flinke financiële tegenslagen hebben. Of mensen uitkomst weten. Het ene vergelijken na het andere kwam voorbij. Ik had óók autistische kinderen. Zóveel zelfs. Wij gaan alleen kamperen. Niet zeuren. Nee ik zeur niet. Maar elke weg is een eigen weg. Vergelijken heeft geen zin. En mijn weg is een weg die ik even niet overzie. Wat overzie ik nu niet? We gaan in de kerstvakantie met zijn 3en naar Berlijn. Jongste is dan een week naar de opvang. Dat zóuden we in de herfstvakantie gedaan hebben, maar omdat oudste plots geen herfstvakantie bleek te hebben, hebben we het om moeten boeken naar de kerstvakantie. Waardoor het toch wel flink duurder werd dan begroot. Au... Dat was eigenlijk niet de bedoeling. In oktober 2017 hoop ik 50 jaar te worden. Dat hoop ik eigenlijk toch wel te vieren. Met mensen om me heen die ik zelf uitkies en die me lief zijn. Kost helaas ook geld....

Twee weken geleden postte ik een blog dat naar de kerk gaan niet vanzelf gaat:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/naar-de-kerk.html . Vandaag het omgekeerde. Eigenlijk liep het gisteren al niet lekker met Jongste. Daarover postte ik dit vanmorgen:  Jongste is dit weekend erg baldadig. Trekt veel negatieve aandacht. Uit het niets hangt hij in je haren, of heb je een krab op je borst staan. Wat voor onvrede zit er in hem? Hij volgt zijn impuls en die is vrij negatief dit weekend. Manlief wilde dat positief doorbreken en is met de trein met jongst naar Eindhoven gegaan. De laatste avond van glow ( http:// www.gloweindhoven.nl/nl ). Oudste had daar ge en zin in. Hij had wel een ander idee. Hij wilde net als toen hij klein was door zijn moeder gemasseerd worden. Ik trek me al zo vaak terug. Dus toch dat moeder-zoon moment met beide handen aangegrepen. Lekkere olie uitgezocht voor hem. Op de iPad de aanbidding van Kees Kraayenoord aan vanaf het EVA's vriendinnenw...

  Ik ben dankbaar dat er dit weekend de mogelijkheid is om via de livestream het EVA's Vriendinnenweekend mee te volgen.  Het thema is ' The please disease’, n.a.v. een boekje 'Nee is oké' van Carianne Ros en Michelle van Dusseldorp. In deze blog vertelde ik daar ook al wat over:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/11/conflictvermijdende-pleaser.html . Met grote honger zit ik als een verslaafde achter de iPad, om maar geen lezing te hoeven missen. Want wat zitten er een gaten in mijn ontwikkeling en wat verlang ik naar verandering. Verandering die gelukkig al vergaand gaande is, maar toch...  Vanmiddag gaf Michelle aan de zaal een opdracht. Namelijk om je ziel te zien als een huis en te bedenken welke personen je welke rechten geeft in je ziel. Als je de parallel doortrekt naar dat huis zijn er wellicht mensen die je het liefst op de oprijlaan laat staan. Of mensen die je huiskamer in mogen. Of mensen die in je koelkast mogen komen. Koelkastrechten. Een opbouw in ...

Ik schreef het vandaag nog naar iemand:  In de eerste helft van het jaar zag mijn leven er zo uit: 75% rood en 25% groen. Na een turbulent eerste half jaar en mezelf steeds meer leren begrijpen inclusief héél veel plannen om van rood naar groen te komen of rood te voorkomen, is er veel rust gekomen.  Een voorbeeld is het plan waarbij ik scenario's heb wat een ander mogelijker wijs aan het doen is, als er niet (gelijk) een reactie kont. En dat helpt echt! Ik hoef me niet meer druk te maken over mogelijke afwijzingen. Die ander is aan het lezen, boodschappen doen, vergaderen, werken, vrijen of alles tegelijk.  Veel meer rust.  Dus nu ziet mijn leven er zo uit: 75% groen en 25% rood.  I love my new life!!!  Ik doe lekker mijn ding.  De huishouding, lezen, wandelen, een boodschapje, dagboekschrijven, kleuren.    En dat alles op autistische wijze. Geen leraren meer die me voor niet-netjes kunnen kleuren een onvoldoende geven. Maar gewoon alles in ...

Het was op de Havo. 4 en 5 havo. 1986. Ik zat bij een toneelgroepje. En daarbij ook een leraar aardrijkskunde (wat ik niet in mijn pakket had). Hij gaf een beetje leiding aan dat toneelgroepje. Ik ben - met dat groepje - een avond bij hem thuis geweest in Heesch. Omdat ik van mijn moeder niet alleen door het donker naar huis mocht fietsen (wat ik wel snap, want het waren stille stukken van Heesch naar mijn ouderlijk huis) zou dus GN (die leraar) me naar huis brengen. Maar het werd later en later. Ik voelde me al lang niet meer op mijn gemak. Ik wilde naar huis! Maar was toen nog zo'n angstig vogeltje dat ik het niet durfde zeggen. Ondertussen was GN een beetje zat aan het worden. Gelukkig nam hij het besluit dat hij niet meer wilde rijden. Dus hij klapte de slaapbank uit en ik zou er nu overnachten. Daar lag ik in een vreemde bijkeuken in een vreemd huis, op een plek wat ik niet wilde. Na een brakke nacht bracht hij me naar huis. Tegen mana zei ik dat het leuk was. De realiteit is ...