Als het leven... Kwetsbaar

Ik las gisteren in het boek 'Grenzen' dit stukje:    Daarna het boek even weggelegd omdat ik merkte dat er in mijn lichaam en ziel wat gebeurde. Ik voelde verdriet binnenkomen en sinds mijn capitulatie van een paar jaar terug (zie deze  Blog ), wil én kan ik mijn gevoelens niet meer negeren. Ze mogen er zijn. En ik nam de tijd ernaar te luisteren.  Ik voelde mijn moeite met "nee's". Mijn teleurstelling en pijn als een nee toch écht een nee blijft en geen ja wordt.  Mijn plannen die ik moet hanteren om niet tóch te gaan verwachten en daarmee mezelf pijn te doen. En een steeds diepgaander besef dat een ander inderdaad die vrijheid heeft. Mijn verdriet mag er zijn. Maar ik stel mezelf steeds vaker de vraag: 'mag een ander die vrijheid hebben om een nee een nee te laten blijven?' En steeds vaker beantwoord ik die vraag met ja. Hoewel ik er nog veel andere vragen bij heb: 'waarom is het richting een ander dan wel een ja? Wat is dan de relatie tot die ander ...

Ik las vanochtend dit mooie en treffende gedicht van  Ronald Lammers :  Genade en nog eens genade Je dacht dat het kwaad jou niets meer kon maken. Je bent immers meer dan overwinnaar in Hem die jou heeft liefgehad. Om dan zo in vertwijfeling te raken is als het verliezen van je kostbaarste schat. Je dacht dat ongeloof jou nooit meer zou treffen. Je bent immers zeker van het leven dat Hij toch wilde leven in jou? Dat dat nu weg is, doet je hopeloos beseffen dat je je om moet keren, het tijd is voor berouw. Maar je tranen ontladen slechts gevoelens. Diep van binnen ben je iets dierbaars kwijt. Het leven dat je nu in het verborgene leidt is toch niet het leven dat Hij kan bedoelen? Je dacht dat je niet meer kon struikelen op je paden. Je bent immers gerechtvaardigd in Hem die geen enkele schuld meer ziet in jou? Om dan zo door het moeras van twijfel te waden maakt jou diep onzeker over je liefde en trouw. Maar Hij komt met genade en nog eens genade. Totdat je zegt: Heer, geloof U...

Soms creëer je muren in je leven. Geen gezonde grenzen, maar een dik schild, een vestingmuur gebaseerd op angst. Angst voor monsters die niet eens bestaan, maar gaandeweg wel steeds groter en reëler worden. Zo ontmoet ik in mijn leven wel eens mensen die op dat moment onderdeel zijn van mijn wereld. Een wereld tussen mij en die ander. En tuurlijk weet manlief met wie ik omga en in welke context. Maar de angst ontstaat als hij in 'mijn wereldje' komt die ik met een ander heb. Als hij een gesprek voert met MIJN vrienden. Als hij met mijn therapeut sprak. Als...hij IRL kennis wil maken met een voorbijganger in mijn leven. Als eenmaal het contact heeft plaats gevonden valt de muur van mijn angst weg. Maar vóórdat het contact plaatsvindt manipuleer ik met mijn angst manlief weg bij zo'n persoon. Vandaag wilde manlief niet meer naar mijn angst luisteren en heeft een voorbijganger van me tóch een hand gegeven. En nóg was mijn angst zo sterk dat ik hem mee naar buiten wilde sleuren...

Van sommigen zaken in het leven weet ik heel veel. Omdat daar mijn interesse ligt en ik me daar letterlijk (autistisch) in vast bijt. Zo bijt ik me vast in computers, telefoons, wiskunde, het Woord van God. Andere zaken gaan geheel langs me heen. Ze hebben mijn interesse niet en verdiep me er dus niet in. Zo hadden we op vakantie deze week met man en zoon en zijn vriend een bootje gehuurd voor een dag. Onwetend als ik was, wist ik niet dat je een boot stil kon leggen met... Een anker... Tuurlijk ken ik het woord anker. In de Bijbel komt het voor in de betekenis van het woord Hoop in Hebreeën 6:19. Hoop als anker voor de ziel. Iets om je aan vast te houden. En ja, ik wist dat een anker op die manier als symbool gebruikt werd. Maar verder... Was het een woord zonder betekenis voor me... Er had net zo goed het woord 'gjgthhgdrui' kunnen staan. Net zo betenisloos voor me. Het was niet iets wat in mijn wereld voor kwam. Tot afgelopen dinsdag toen we gingen varen... Het was schittere...

We zijn vanmiddag teruggekomen van vakantie. En zodra we de deur inkwamen merkte ik het: ik ben ziek. Het is weer zover. De  overgangen  maken mijn lichaam ziek. Zo balen.... Er ligt een berg met was... De boodschappen moeten gedaan... En ik ben compleet gevloerd. Niet handig... Ik schrijf deze blog ook in bed. Gewoon om woorden te geven aan het k*-gevoel dat ik er door heb.  Dit is ook wel de reden dat we gepland hebben jongste pas maandag te halen. Want dan kunnen we niet alleen het nodige aan de huishouding doen, maar ook letterlijk agglematiseren.  Dankbaar zijn we ook dat deze zorg nu geregeld is. Eerdere jaren was dat niet zo. Hij ging jaren naar een vakantieweek van  Voor elkaar vakantieweken . Totdat ze op een punt kwamen dat het te zwaar werd. Toen nog wat gesukkeld met 2 andere vrijwilligersorganisaties.  Met als dieptepunt dat we jongste na één nacht al moesten halen, omdat de vrijwilligers omvielen (zo werd het gemeld naar ons).  We waren t...

Op onze laatste vakantiedag besluiten we nog uit eten te gaan. Ik had zin in een pannenkoek. Na een paar happen constateer ik dat het niet gaar is. Klef. Blè. Niet lekker. De serveerster komt vragen of alles naar wens is en met bescheiden ogen en stem knik en zeg ik 'ja'. Maar na driekwart pannenkoek laat ik het toch maar staan. Krijg ik het niet meer weg. En terwijl ik wacht tot de rest klaar is met eten, denk ik aan wat ik gisteren in het zwembad las in mijn boek over grenzen. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen lichaam, ziel en geest. Ik heb verantwoordelijkheid voor anderen, maar ben niet verantwoordelijk voor anderen. Dat is hun tuin. Mijn tuin houdt op bij bijvoorbeeld mijn lichaam. En voor mijn eigen lichaam mag ik zorgen met goed en lekker voedsel. Maar wat deed ik? Ik ging zorgen voor het welzijn van serveerster en kok. In plaats van dat het een probleem van hun werd (waar het hoorde), werd het mijn probleem. Poeh... De volgende keer toch maar oefenen in het voor...

Ik heb lang getwijfeld over het schrijven van deze blog. Na wijs beraad met manlief besloten het toch te doen. Waarom? Omdat mijn woorden misschien ook wel de woorden zijn van hen die dit herkennen en dit ook nooit in de openbaarheid zullen durven brengen. Wij zijn getrouwd. Al meer dan 19 jaar.  En al houden we van elkaar, ook ons huwelijk kent zijn strubbelingen.  Een gehandicapte zoon.  Mijn autisme, waardoor het soms een ouder-kind relatie lijkt. Maar door alles heen houden we van elkaar.  Zoals de vaste lezers weten, ben ik in 2011 burn-out geraakt.  Op dat moment waren mijn slaapproblemen die ik al 10tallen jaren had op het 'hoogtepunt'. Maar in de periode erna heb ik wel aan mijn slaapproblemen gewerkt en leren herkennen wat me uit de slaap houdt. Ik had in die periode 's nachts ook veel last van herbelevingen. Dat hield me uiteraard uit de slaap.  Maar er speelde meer. Ik heb een slaaponderzoek gehad. Daar kwam uit naar v...