Als het leven... Kwetsbaar

Naam Meer dan 3 jaar geleden schreef ik dit gedicht over 'je naam':  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/03/je-naam.html . En vandaag weer een Blog over 'naam'. Over 'mijn naam'. Een beetje teer om dat hier te doen. Degenen die via mijn persoonlijke FB-account of Twitter hier terecht komen, zullen weten hoe ik heet. Mensen die via een andere weg hier komen (via de FB-pagina  https://www.facebook.com/kwetsbaarheid/  behorende bij deze blog bijvoorbeeld, of via een zoekopdracht in Google), zullen het niet allen weten. Deze Blog staat op naam van Justine, zoals je kunt zien. Dat heb ik gedaan (en blijf ik na dit schrijven doen) om zoveel mogelijk de anonimiteit van ons gezin te waarborgen. Hier en daar glipt er een naam doorheen. Maar dat probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Omdat letterlijk jan en alleman via Google op deze Blog terecht kan komen. Maar in dit blogbericht maak ik zoals gezegd een uitzondering. Naamgeving Een naam krijgen van je oud...

Deze blog is een vervolg op mijn vorige blog ( http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/05/volkomen-zichtbaar.html ). Hoe veilig voel ik me bij anderen? Een mooie - begrijpende - reactie, las ik er vandaag onder: ' Wat een diepe worsteling beschrijf je hier. Moedig dat je dit verwoord en deelt. Er is dus elke dag een strijd tussen het verlangen om te mogen zijn wie je bent, met je autisme, met je hele zijn en daarnaast het aanpassen zodat mensen met jou kunnen leven. Wat verdrietig en wat uitputtend moet dit zijn. Blij dat je een zielsverbinding heb net Hem die nooit afstand zal nemen. Die je zal omarmen, bij je is en van jou houd. Altijd!! Niet alleen als je reageert zoals het uitkomt. Ken je zo'n liefde nog? Sterkte en ik zal voor je bidden! ' Prachtig. Begrepen worden geeft een stukje veiligheid. Ondanks het wat grijze weer vandaag, ben ik vanmiddag in de polder bij de voormalige 'Oijense hut' gaan wandelen. Ik zag deze twee prachtige zwanen zwemmen en nam ...

Zulke berichtjes van school maken je machteloos verdrietig. School is voor hem geen veilige plek om autistisch te zijn, zoals de wereld voor mij ook geen veilige plek is om autistisch te zijn. Want wie nog zegt mij lief te vinden heeft mij nog niet meegemaakt als ik echt autistische aanvallen heb. Zorgvuldig probeer ik aangepast gedrag te vertonen. Een schild om mijn autisme heen. Heb je mijn autisme (en gedram) nog niet echt leren kennen? Dat is een teken dat ik goed ben in  dat schild omhoog houden. Een schild dat ik mijn hele leven omhoog hield en waar trauma op trauma zich achter verborgen. Totdat er iemand kwam die zó veilig was dat het schild om mijn trauma's kon zakken. Maar daarmee zakte ook mijn schild om mijn autisme. Met alle gevolgen van dien. Want waarbij had ervaren dat het veilig was voor mijn trauma's bleek het niet veilig voor mijn autisme. Frustratie op frustratie. Omdat ik me vastbijt in dingen en er halszaken van maak en dat door die ander als onbenullig ge...

Een week geleden was jongste zoon uit logeren en waren we met oudste naar Den Bosch. Hij vertelde vrijmoedig hoe hij ervan geniet als jongste er niet is. Ondertussen zijn we een week verder. Jongste is sinds woensdag weer uit logeren. Man, ik en oudste hebben enorm genoten van een paar daagjes weg in de buurt van Dordrecht. En ik moet heel eerlijk zeggen dat mij dan dezelfde gevoelens bekruipen dat ik ervan geniet als jongste er niet is. We kwamen echt aan elkaar en gesprek toe. Iets wat met jongste erbij niet lukt. Dan zou één van de twee (meestal manlief) aan het zorgen, rennen en bewaken zijn. De locatie waar we zaten zou voor jongste ook totaal ongeschikt zijn. De vraag was wat er van inventaris en interieur heel gebleven zou zijn en ondertussen zou hij weglopen en was de nachtrust gestoord. Dus zulke dagen hebben we ook echt nodig. En tuurlijk mis je jongste. Het is gebroken dat we dat niet met vieren kunnen doen. Tuurlijk blijft hij in je hoofd met de gedachte 'zal het hem go...

Na een week herfstachtig weer,  te koud voor eind april,  is het enige wat ik wil: eruit! We nemen terstond een besluit,  om te gaan wandelen bij de Litsche sluis.  De jongens zijn niet thuis,  dus met zijn tweeën op pad.  Aan de dreigende lucht te zien hebben we het mooiste wel gehad.  Omsloten door gore wolken die niets goeds voorspellen.  Maar dan dat streepje zonlicht!  Alsof het ons wil vertellen:  Hoe duister en goor het ook lijkt,  Hij is er bij als dat streepje zonlicht dat aan de Hemel prijkt. Een flinterdun straaltje, maar toch. Het duister heeft niet het laatste woord!  Dus wij liepen - kijkend naar dat streepje zonlicht - dapper voort.  Zo moet het zijn; het zoete zingen van God, heel zacht door alles heen, een teder zonlicht op de dingen  die goed zijn, dood zijn en gemeen.  Leo Vroman En zo is het. God laat zich niet zien met groot vertoon. Maar soms midden in het leven, als dingen zo duister zijn e...

Ik ben mijn boekenkast op zolder wat gaan opruimen. Beneden staat ook nog een hoop boeken. Het is wel grappig om een bepaalde lijn te ontdekken. In mijn studententijd (1987-1992) was ik namelijk veel met het onderwerp dopen bezig. Ik ontmoette studenten die een evangelische achtergrond hadden en dus anders over dopen dachten dan de hervormde kerk waar ik deel van uitmaakte. Ik wilde dat graag onderzoeken. Wat zegt de Bijbel. Is die kinderdoop echt zo onbijbels als evangelischen soms beweren? Het onderzoeken heeft voor mij nooit geresulteerd in een 'volwassendoop'. Het heeft geresulteerd in blijvend begrip, ook voor de 'vreemde' standpunten. Ik heb dat onderwerp ook zonder strijd los kunnen laten. Ik wil van harte lid zijn van de gemeente waar ik lid van ben ( https://www.facebook.com/PaaskerkOss/ ) en ik pas me aan aan de 'regels' die in die gemeente gelden. Als dat voor mij nog onderwerp van discussie is, dan heb ik het geloof volgens mij niet begrep...