Als het leven... Kwetsbaar

Vrij vertaald naar Jesaja 62:1-5 Uit liefde voor Justine kan Ik niet zwijgen, uit liefde voor haar ken ik geen rust , totdat haar heil straalt als een gloed en haar redding als een brandende fakkel. De mensen om je heen zullen je heil zien en je heerlijkheid. Zij zullen je bij een nieuwe naam noemen, die de Heer zelf heeft bepaald, speciaal voor jou. Je zult een schitterende kroon zijn in de hand van de Heer, een koninklijk diadeem in de hand van je God. Men noemt jou niet langer ‘Verstotene’, en je ziel niet langer ‘Verlatene’, maar u zult heten: ‘Mijn Welbehagen’, en je ziel: ‘Gehuwde’. Want de Heer heeft welbehagen in jou en je ziel wordt gehuwd, zal een verbintenis aangaan met God. Zoals een jongeman een meisje huwt, zo zal Hij, die jou opbouwt, jou huwen. En zoals de bruidegom blij is met zijn bruid, zo zal jouw God blij zijn met jou . En weet je wat dat betekend dat Hij blij is met mij? Dat betekent dat Hij zoveel van mij houdt dat...

Autistisch zijn doet pijn, Niets, maar dan ook niets gaat vanzelf op sociaal vlak.  Autistisch zijn doet pijn.  Ik heb behoeften, net als ieder mens die heeft... Mijn behoeften zijn soms veeleisend...  Omdat ik als autistisch mens leef...  Alles is autistisch... Zelfs mijn wensen... En veelal tref ik mensen... Die geen benul hebben hoe ze daarin moeten voorzien...  Die dat gewoon niet meer willen...  Want blijft het voorzien uit... Dan ga ik gillen... Omdat ik dat juist van hen niet verwachtte...  Maar mijn gegil bewijst hoezeer ik autistisch smachtte...  En dan moet ik afscheid nemen van zulke mensen...  En zelfs dat lukt me niet... Ik blijf verwachten dat iemand me ziet... Dus zelfs fatsoenlijk afscheid...  Het is altijd met pijn uit elkaar...  Oh... En dat doet pijn... Want het waren mensen die voor even mijn naasten wilden zijn... Je wilt niet in gebrokenheid loslaten... Voel je ...

Op Facebook maakte ik melding dat ik zoveel pijn had. Een stukje van die pijn: Als mensen onduidelijk voor me zijn.. Verwarrende boodschappen brengen... Waar ze zichzelf niet eens aan houden... Dan giert het van binnen door mijn lijf... Hoe zit het dan? Hoe moet het dan? Ik snap het niet! En als je de gierende onduidelijkheid eerlijk communiceert... Dan wordt dat gezien als één grote aandachtsclaim... Dan gaan er poorten op slot... Contact onmogelijk gemaakt... Blokkades of andere begrenzingen... Zodat om uitleg vragen niet eens meer mogelijk is... Het is geen claim om aandacht... Het is uiting van onmacht... Omdat jij, onduidelijk mede-schepsel , zo onduidelijk bent voor mij... Wanneer is daar begrip voor? Tranen blijven stromen.. Onduidelijkheid doet pijn... Onbegrip nog meer... Kon ik maar anders zijn... Na een dagje diep door deze pijn gaan, ben ik een dagje als een gek gaan ontvluchten (in de huishouding). Zoveel gedaan, dat het zelfs een voldaan gevoel gaf. Maar dat ...

Ik was vandaag naar het vervolg van een autismedag waar ik in oktober al over blogde:  http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/10/20-of-800-vrouwen.html . Henny Struik die toen een lezing zou verzorgen was ziek. Vandaar deze extra dag, want vandaag was ze er wel. In de ochtend ging het over autisme en geloof. Als inleiding daarvoor werd er uit een krantenartikel geciteerd. Het was een artikel uit het Nederlands Dagblad van 2009 van Arie van der Knijff. Over hoe hij zijn geloof ervaart. Best wel wat herkenbare punten hoor. Deze man heeft theologie gestudeerd, maar heeft nooit predikant mogen worden, omdat hij niks beleefde bij zijn geloof... Het hele artikel kun je hier lezen:  https://vertrouwenveilig.files.wordpress.com/2016/01/nu-weet-ik-tenminste_-ik-hc3a9b-die-beleving-niet-nederlands-dagblad.pdf . Een hele treffende zin hieruit:  Ik mag zijn wie ik ben, omdat Hij me kent. Bij mensen is het vaak: je mag zijn wie je bent, zolang je bent wie zij denken dat je bent. ...

Vandaag moest ik in het westen van het land zijn. Toen ik terug naar huis reed kwam er een stralende zon door. Ik besloot een stuk te gaan wandelen in de Biesbosch. Als ik ga wandelen, lees ik vaak eerst een stukje uit de Bijbel om zo mijn gedachten een beetje te sturen. Vervolgens gaan ze alsnog alle kanten uit. Maar vaak toch wel in een bepaalde richting. Zo las ik vandaag Psalm 104: 1-13: Prijs de HEER, o mijn ziel. HEER mijn God, U bent machtig groot, met pracht en met verhevenheid omkleed. Hij gaat gehuld in een mantel van licht, Hij heeft de hemel als zijn tentdak gespreid, zijn zalen op het water gebouwd. Hij maakt van de wolken zijn wagen en beweegt zich voort op de vleugels van de wind. Hij maakt de stormen tot zijn boden en zijn dienaren de laaiende bliksems. Op pijlers heeft Hij de aarde gegrond: zij wankelt niet, nooit ofte nimmer. Als een kleed hebt U de oerzee over haar heen gelegd, de wateren stonden tot boven de bergen. Maar zij vluch...

Als het leven anders is, als niets vanzelfsprekend is, als alles zorgvuldig moet worden gepland, als alles moeizaam gaat, en anders dan gehoopt en verwacht, als de omstandigheden voelen als donkere nacht, als zorg van buiten steeds meer wordt wegbezuinigd, als er zoveel dingen zijn, die elke seconde tot onvoorspelbaar maakt, dan is er een God, die hoort als er een zucht wordt geslaakt. 13 jaar ben je vandaag lieve schat, Mama weet nog als de dag van gisteren dat ze jou net in haar armen had. Geen vuiltje aan de lucht, een gezonde zeug, zoals de gynaecoloog je noemde. Daar ging je. Je leven in. Dat was het begin Van jaren vol strijd en paniek. Waar jouw blik omhoog gericht is, is de mijne nog zo vaak naar beneden. Nog steeds zoekend naar een oorzaak (als die er al is...).  Niet dat je zware handicap daarmee weg is.  Maar wel de vraag: Hadden we dit kunnen voorkomen? Jou dit kunnen besparen?  Spijt van sommige prenatale keuzes (medicatie). Hoe...

Angst Het overkomt me wel vaker, dat ik - om het even waar ik heen ga op dat moment of wat me te doen staat -  overspoeld wordt door een overweldigende angst. Angst is een emotie die met me op de loop gaat. Ik ben niet meer de baas over de emotie, maar de emotie over mij. Dingen kunnen onnoemlijk groot worden in mijn hoofd, vooral als ik nog niet weet wat me te wachten staat of ik me daar nog geen voorstelling van kan maken. Deels heeft dat ook te maken met de controle uit handen durven geven. Wanneer alles lijkt samen te spannen opdat ik het huis niet zou verlaten. Of, op een ander moment, op te staan en te beginnen met taken. Of naar die activiteit te gaan waar alles vertrouwt zal zijn en nauwkeurig is voorbereid. Wanneer ik het gevoel krijg dat met elke stap die ik zet lichaamsfuncties lijken uit te vallen en een onzichtbare hand mij lijkt tegen te houden. Met een bord ‘keer op toegestane wijze terug’. Het is volgens mij ook niet zo eenvoudig te weten of je ang...