Als het leven... Kwetsbaar

Het item grenzen... Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Maar wie niet. Er zijn honderden boeken te koop die gaan over grenzen. En dan vooral over grenzen aan kunnen/durven geven. Je éigen grens herkennen. Maar ook: hoe ga je met die grens van een ander om? Hoewel dat laatste minder in die boeken aan de orde komt, dan de eerste. Hier wat voorbeelden van boeken: Ik heb alleen de laatste van deze twee gelezen ('leef...'). Daarin word je leven vergeleken met een tuintje. En wordt er vanuit deze metafoor van alles uitgelegd: wat er mis kan gaan met je grond, over onkruid en over het hek dat je om je eigen tuin mag zetten. Een overzichtelijk en leesbaar boekje. Voor mij met mijn leestempo goed te doen. Vandaag kwam met Zucko het onderwerp grenzen weer uitgebreid aan bod. Er werd me een enorme spiegel voorgehouden. Door een 'simpele oefening' kwam het uitgebreid ter sprake. Misschien kun je je de blog van vorige week nog herinneren ( http://kwet...

Zucko en Castor Ik schrijf deze blog na een therapie-dag met Zucko. Het was niet leuk. Het was één grote spiegel. Maar wel een goede spiegel van bewustwording. Ik heb best een goede band met Zucko, mijn therapie-hond. Maar vandaag ging het niet zo goed. Ik moest een grens aangeven. Een brokje op mijn been. En als hij dan zou happen, moest ik 'gewoon' nee zeggen. Maar dat 'nee' ging te fel. Meer in een schrik-reactie van mij. Zoals ik vroeger kon schrikken van pesters, riep ik nu 'te groot' NEE. Het arme beest schrok zich het apelazarus. Zó erg, dat het contact tussen mij en Zucko totaal verdwenen was. Ondanks verschillende herstelpogingen, dacht Zucko bekijk het maar en bleef met zijn billen naar me toe liggen. Om de therapie verder voort te zetten kreeg ik een andere hond. Castor. Zelfde oefening. Maar nu - zelf geschrokken en me zeer 'klote' voelend, was het een hele zachte 'nee'. Zó zacht dat Castor het brokje gewoon pakte. Met de ...

Onze jongste zoon (verstandelijk beperkt en autistisch) gebruikt al vanaf ongeveer zijn vijfde van die inpaklintjes (dat lint, dat vaak bij het Kruidvat aan een rol zit, naast het inpakpapier). Hij stopt dan zo'n stukje in zijn mond en splitst het razendsnel in de lengte. Vervolgens houd hij dat met één hand omhoog. Dat krullende lintje danst dan voor zijn ogen. En met wat gespannen mond en hand tikt hij daar op. Een repeterende beweging, ritmisch voor zijn ogen. Kijk ook maar op deze foto's om een beeld ervan te hebben: Op het moment dat hij met zo'n touwtje bezig is, is hij vooral met zich zelf bezig. Niet met het contact met de ander. Hij is dan in zijn eigen wereld. Als hij al wandelend zo'n touwtje vast heeft (wat zijn voorkeur heeft), heeft hij minder oog voor ons en zijn omgeving. Zodra je zegt het touwtje te willen afpakken, ontstaat er weer contact. Giechelend probeert hij het dan van ons weg te houden. Zonder touwtje is er het meest contact met zijn ...

Eerder deze week schreef ik op FB een stukje over positief denken en negatief denken: "Dit is een citaat uit een boek van Tim Keller (Aan Gods hand door pijn en lijden). In fases dat ik het heel moeilijk had (heb) is er verschrikkelijk veel tegen me gezegd dat ik positief moest denken en ik zoveel had om dankbaar voor te zijn. Dat laatste was en ben ik zeker. Maar toch gingen mijn haren overeind staan bij zulke opmerkingen en kwam er weerstand. Waarom? Omdat ik voelde dat ik dan voorbijging aan het leed en de gebrokenheid die er wel degelijk was én is. Voor mijn gevoel kreeg ik de opdracht om negatieve gevoelens uit te bannen. Om die 'krijgsgevangene' te maken en te vervangen door positieve. Ik kón daar niets mee. (Daarom heb ik het boek van Joyce Meyer 'strijd in je denken' ook halverwege weggelegd. Het ging voorbij aan mijn leed). Gelukkig heb ik iets heel moois mogen ontdekken. Namelijk dat de vrede van God niet de afwezigheid van negatieve gedachten is, maar ...

Op internet zie ik een artikel/blog voorbij komen.  Over een journaliste die uitkomt voor psychische problemen.  Dapper. Eerlijk. Kwetsbaar.  En die stortvloed aan emoties (en angsten in de nacht) kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren, toen ik net met mijn verleden naar buiten kwam (2012). Wát een achtbaan. De wanhopige poging op zoek naar hulp daarin. Niet gehoord en niet begrepen worden. Zelf grensoverschrijdend om me heen slaan, omdat ik nooit grenzen hebt geleerd (want ze zijn zoveel bij mij overschreden). En tot de ontdekking komen, dat je niet langer kunt wegrennen, maar er doorheen moet. Alle gevoelens van het gepest zijn en van handen op plekken, waar geen handen mochten komen. Hoe treffend. Gelukkig ben  je als je daarbij een Herder hebt, die de weg in het donker voor je baant.  Gelukkig ben ik, dat ik goede hulp heb en óók die Herder.  Gelukkig ben ik dat ik het grootste donker achter mij heb (is een lang proces hoor!).  Gel...

Ik open mijn Blog-pagina en zie opeens 99 blogs staan... 99.... Dan komt nu - terwijl je dit leest - mijn honderdste blog eraan. Mijn eerste blog was op 22 januari 2013 verschenen hier. Schoorvoetend zette ik mijn eerste stappen op het publieke 'papier'. Aangemoedigd door een voorbijganger om zichtbaarder te zijn, ging ik mijn schaamte voorbij en schreef anoniem over mijn verleden en pijn. Nu, ruim twee jaar verder, mag ik mij verheugen in een breder wordend lezerspubliek. Mijn blogs vinden hun weg. Naar mensen die zich herkennen in wat ik schrijf. Wat ik schrijf over mijn eigen autisme, mijn eigen pijn, maar ook hoe het is om ouders van een ernstig autistische zoon te zijn. De schaamte voorbij. De zichtbaarheid vergroot. De Liefde van Jezus in onze kwetsbaarheid. En soms (te vaak) nog de valkuil  dat ik me afhankelijk maak van wie het (me) ziet. Dan ga ik 'autistisch drammen'....: 'hé... zag jij mijn blog niet'? ...

Zie je deze kokers? Ik heb soms wel eens het gevoel dat ik in zo'n koker zit. Ik leef en beweeg. Maar dan met een denkbeeldige koker om me heen. Mijn armen kunnen niet heel breed uitgestrekt worden. Of ik moet dwars door die koker heen. Wat is er aan de hand? Ik 'werk' met een therapiehond. Deze foto komt van internet want je mag er geen foto's maken. Dankzij deze hond leer ik - in therapie - wat grenzen zijn. Van mezelf. Van een ander. Dat iemand iets om mij kan doen, omdat ik het ben en niet omdat het zo hoort. Als mijn man zegt dat hij van me houdt, is dat niet een trucje dat hij geleerd heeft, maar hij zegt het echt om mij. Mijn denkkader was dat mensen toneelstukjes opvoerden, zoals ik aangeleerd soms gesprekken voer (zie deze blog:  http://kwetsbaarheid.blogspot.com/2015/05/sociale-spellen.html ). Nu ken ik ondertussen aardig wat commando's om Zucko wat te laten doen. Maar nu komt het: ik moet hem ook non-verbaal in beweging brengen. En daar sta ik....