Als het leven... Kwetsbaar

Gisteren kwam de eerste EVA van 2015 uit. Daar stond in een kader bij een artikel mijn verhaal in. Dit is de tekst ervan: ‘Ze zeiden schele, druif, slome. Daar ga je in geloven’ Ingeborg van Vliet (47), getrouwd en moeder van twee jongens, werd tot haar zeventiende veel gepest. “Achterna zitten, spullen verstoppen, briefjes door de brievenbus stoppen. Daar werd ik heel onzeker door. Ik probeerde mijn best te doen erbij te horen, maar ze negeerden me en sloten me uit. Ik was diegene die steeds als laatste werd gekozen.  Pas op de havo, toen het pesten gestopt was, begon de impact van het pesten door te dringen. Ik ging negatief over mezelf denken, en dacht zelfs aan zelfmoord.  Pas sinds vijf jaar kan ik hier over praten. Ik ontdek steeds meer dat ik mezelf mag zijn; dat ik niet het lelijke eendje ben, maar een mooie zwaan, de koning van de vijver! 2 Samuël 9 gaat over Mefiboseth die aan beide benen verlamd is. Hij voelde zich als een dode hond, en zo denk ik op zwakke momenten...

Wat voel ik me als volwassen vrouw nog vaak het kleine meisje van toen. Van vroeger. Met dat verschil dat ik nú veel meer weet waar ik heen moet/kan/mag gaan met mijn angst. Lees eerst nog maar eens deze blog over het melden bij mijn klasseleraar:  Straf??? Ik was wel blij dat ik toen Jezus al kende. Op een dag zat ik alleen in de aula van de MAVO en zat (inwendig!!! hardop deed ik dat nooit) te huilen. Toen schreef ik deze gedichten: Angst Angst voor het leven, angst voor de dood. Het leven is zwaar, zo zwaar als lood. Angst voor vandaag, angst voor morgen. Was er maar eens één dag, helemaal zonder zorgen. Een lach Was er maar eens één dag, niet met verdriet, maar met een lach. Voor hoelang dat geeft niet. Nu heb ik nog pijn. Nu weet ik nog niet wat ik moet. Had ik maar een keer lol en gein, dan was alles weer goed. Ik weet wel dat ik dit biddend zat te schrijven. Alsof ik het rechtstreeks aan Jezus schreef. Ik zie me fotograf...

Gedurende je leven doe je een hoop overtuigingen op. Die overtuigingen zijn gebaseerd op wat je meemaakt(e). Soms zijn ze helpend. Maar vaak zijn ze belemmerend. Gaan ze een eigen leven leiden. Is het zich gaan vastzetten als een leugen in je leven. Het zijn soms van die venijnige, opjagende stemmetjes in je hoofd. Dan luister ik liever naar Zijn rustgevende stem!! Ik loop voor mezelf wat van die belemmerende overtuigingen af. En ga daar Zijn 'wet', Zijn Waarheid tegenover zetten. Eén van mijn kinderbijbels (oude testament) uit mijn jeugd. Mozes met de 'stenen tafelen' met 'de Wet' in zijn hand. Als kind noemde ik dit 'de Bijbel met de boterham'... Als kleuter dacht ik dat het een boterham was... en zei dan tegen mama: 'lees je voor uit de 'Bijbel met de boterham'? ;-).  eigen 'wet'  Zijn 'wet'  Ik mag mijn verlangen niet benoemen (vanuit 'oude ervaringen' dat er oordelend over gesproken werd, of ...

Zó voelt autisme: Voor je gevoel een permanent afgesneden zijn van liefde... Terwijl er liefde zat om je heen is. Maar het bereikt je niet... Het diepste lijden is liefde verliezen. Misschien is het willen behouden of verkrijgen van liefde wel de diepste drijfveer van alles wat we doen/laten (uit angst juist om het te verliezen, omdat we aanvoelen dat dat het diepste lijden is). Iets van het kwijt zijn van die liefde, kun je ervaren bij een sociale handicap als autisme. Omdat liefde dan vaak een weten in het hoofd is, maar niet op zielsniveau voelbaar. Dat voelt als eenzaam. Afgesneden zijn van een, van élk medemens. Benauwend - niet op een gezonde manier zichtbaar kunnen zijn: Aan de andere kant is er de onweerstaanbare behoefte aan nabijheid. Misschien door mijn wonden - opgedaan in het leven - nog wel sterker, dan bij de 'normale' medemens. Ik verlang naar liefde... maar de angst om júist genegeerd te worden ontaard in claimen. ( lees er hier meer over! ) ...

Vandaag pijnlijk geconfronteerd met een nieuwe regelgeving omtrent de incontinentie-voorziening van onze gehandicapte zoon. Het zat er al aan te komen. Daar heb ik op FB al ooit mijn nood over geklaagd. Maar vandaag belde ze dan. De zogenaamde 'TENA-verpleegkundige'. Klinkt heel wat. Maar eigenlijk is het iemand, die namens de overheid mag vertellen, dat onze zoon het voortaan moet doen met minder luiers per etmaal en dan ook nog met luiers die minder absorberen per plas. Er tegen ageren hielp niet... 'ja maar mevrouw, we zijn met de huidige situatie heel tevreden; laat het dan zo'. 'Nee, dat kan niet, ik moet me ook kunnen verantwoorden', was haar antwoord. Er werd over onze zoon gesproken of het een product was, i.p.v. ons kind, dat incontinentie-materiaal nodig heeft (waar we ook niet om gevraagd hebben!!!) Het nieuwe voorstel (wat geen voorstel is, maar een door de strot geduwde maatregel), wordt naar de apotheek gefaxt en vanaf woensdag kunnen we het nieu...

Een eigen geschreven Psalm, naar aanleiding van gevoelens die ik nú ervaar. Een kunstig lied van mij. Ik voel me nu rustig Heer. DankUwel. Maar dat is ook weleens (vaak) anders. Dan ben ik onrustig van binnen. Omdat ik bijvoorbeeld jaloers ben op mensen die wel aandacht krijgen en ik niet. Jaloers op mensen die het ogenschijnlijk zo goed hebben, voorspoed ervaren, letterlijk makkelijk kunnen praten en makkelijk contact kun maken. Waardoor het geziene-mensen zijn. Dat benadrukt letterlijk mijn eenzaamheid Heer. Als ik dáárop let, op die ander die zo gezien is. Dan voel ik me nóg meer het kleine meisje, eenzaam op het schoolplein. Maar U verloste me Heer, van dát plein. U nam me daar weg en droeg me naar hier. In Uw armen ben ik veilig. Staren op die ander trekt me naar beneden. Steunen op U geeft me rust. Heer, ik overzie ook zoveel niet. Voor mijn gevoel moet er altijd zoveel gebeuren, en dan voel ik me opgejaagd. Als ik dat niet in mini-kleine stukjes hak, dan raak...

Vorig jaar was DIT mijn meest gelezen Blog tot nu toe. Nu zijn we al weer een jaar verder. Dankbaar voor wie je bent, Onze lieve Vincent. Al 12 jaar lang in ons gezin. Voor een verjaardagsetentje bij McDonald's ben je altijd in. Dankbaar dat je bent, zoáls je bent, Lieve vent. De wereld ontgaat je grotendeels. Je hoeft niet op scholenjacht, Omdat 'normaal' de brugklas zou naderen. Je leeft voornamelijk bij de dag En leert óns hoe je ontvankelijk leven mag. Geniet van vandaag, Al vieren we het maar klein. Juist dán vind je de sfeer wel fijn. Ook post zal er niet veel komen. Veel mensen denken er niet aan, Weten niet hóe er mee om te gaan, Of... Zullen er eenvoudigweg niet toe komen. Maar jouw feestje gaat dóór. En al blijft het een weg vol met hobbels, Ook in je nieuwe levensjaar gaan we er weer voor. Van harte gefeliciteerd jongen! XXX Mama en papa. Foto's van het feestje op school. Ze maken er nog een heel ritueel van, maar het liefste gri...