Als het leven... Kwetsbaar

Sommigen van mijn lezers, zullen het misschien wel eens op mijn FB-timeline voorbij hebben zien komen. Ik ben (zo nu en dan) bezig met het boek 'Hartschrift' van Coby Kremer. Het is een vorm van 'creatief dagboek-schrijven'. Het leuke... Het is je éigen dagboek. Er is dus geen goed of fout. Het is zoals het is. Wat er boven komt, kun je schrijven. Oordeelsvrij. Je bent zelf de enige die het leest. Nu ben ik al een tijdje bezig met 'mijn levenstuin' (voor wie het boek heeft... het is in hoofdstuk 4). Ik geloof dat ik zelden zulke moeilijke opdrachten gezien heb... Waar bloei ik van... Wat wil ik behouden in mijn tuin... etc. etc. Bij elke opdracht slaat de twijfel toe... Lees ik het wel goed... Interpreteer ik de opdracht niet compleet verkeerd... Het liefste raadpleeg ik onzeker de schrijfster met de vraag... 'is dat wat je bedoelde hier?'... Maar ik doe het niet... Hoe ik het ook interpreteer... Het is kennelijk wat er op dat moment in me naar bo...

Toen ik voor mijn vorige Blog  de foto van de fiets bij de MAVO zocht, kwam ik in mijn plakboek dit kaartje met foto tegen. Ik zal hier een jaar of 11 geweest zijn. We hadden altijd cavia's en konijnen in huis. Die beesten hadden namen en bijnamen, of namen veranderden in de loop van de tijd. De cavia hier op de foto heette Freeke en had als bijnaam Frodje. Nu ik dit terug zie, weet ik precies waar ik zat. Ik zat op het bed van mijn zus. Zij schreef ook dit gedichtje voor me, en gaf me dat in een kaartje voor Sinterklaas. Mijn zus zat toen ook op een fotocursus. Dus deze foto had ze zelf ontwikkeld. Maar dat gedichtje... smelt... Geschreven door een zus, die me aanvoelde en begreep (meer dan mama en mijn andere zus... nu nog). Toen papa net dood was (ik was 2, bijna 3), was die zus 7 jaar. Ze was geabonneerd op de Bobo. Dan gooide ze wekelijks haar 'oude' Bobo door de brievenbus en die was dan zogenaamd voor mij. Dan gingen we samen 'clubje spelen' (geen idee...

Ja ja! Er is er één jarig! En dat is deze fiets! Deze fiets kreeg ik op 13 oktober 1981 voor mijn 14e verjaardag! Ik weet het nog goed. Ik zat op de Mavo. In de tweede klas. (Het leerjaar dat ik uiteindelijk door mijn problemen zou verknallen, waardoor ik doubleer. Zie ook:  Straf .) Op 4 oktober vertelden de kinderen aan de leraren dat ik jarig was. De leerkrachten keken dan niet goed in het klassenboek, geloofden dat en feliciteerden me. Dat vonden de kinderen héél hilarisch, want ze wilden me gelijkstellen met een dier.... jarig op dierendag... Misschien daarom wel was ik zo verknocht aan mijn verjaardag op de 13e. Dat was MIJN dag. Op de lagere school niet helemaal. Daar gebeurde het wel eens dat er 2 op één dag jarig waren. Maar... op 13 oktober waren het er zelfs 3. Ik en nog twee jongens. Ik weet de namen nog. En daar was ik ook trots op. Want het was zo uniek. Drie op één dag. Ik voelde me daardoor héél speciaal. En in 1981 zou mijn verjaardag óók speciaal z...

Beeld van het schoolplein. Stel… Ik zat nu nog op school… Dat is de periode, dat ik letterlijk wil aansluiten, in de kring kinderen. Maar als ik er tussen wil gaan staan, maken ze expres de kring wat ‘strakker/ compacter’. Zo kom ik er met geen mogelijkheid tussen. Maar dan… Op een dag… Staat daar een ‘jongetje’. Ik noem hem ‘Michel’. Hij heeft medelijden met me. Ziet achter mijn strakke gezicht mijn verdriet. Hij neemt me mee de kring in. Ik hoor er bij!!!! Maar dan… Ontdekt het jongetje, Dat het niet voor niets is, dat ik ALTIJD uit die kring geweerd ben. Hij ontdekt mijn ‘rare gedrag’. Gedrag dat voor mij nog niet te verklaren was. Omdat er nog geen diagnoses bestonden. Maar ook hij stuit op dat ‘gedrag’. En dus… Doet het jongetje hetzelfde als al die kinderen deden… Ik mag er ook niet meer bij horen. Tenzij ik ‘aangepast’ gedrag vertoon… Dan wil het jongetje wel weer in beeld komen. Altijd moet IK me aanpassen. ...

Wat een titel van deze Blog. Dat zijn grote woorden. Ik ben een 'nobody', die door de Genade van God een 'somebody' mag zijn. Deze woorden las ik in een artikel gisteren, dat me raakte:  'hoe om te gaan met lastige mensen' . Ikzelf word door mijn 'beperkingen' al snel als lastig getypeerd. Je zou je dan al snel een 'nobody' gaan voelen. Alsof je ook wilt gaan bewijzen dat je tóch een 'somebody' bent, als tegenreactie. Dat gebeurde vroeger op school al. Ik werd behandelt door mijn klasgenoten als een 'nobody'. Door allerlei overlevingsstrategieën, ga je je dan toch een beetje een 'somebody' voelen. En dat gebeurt nu niet anders. Als ik door mensen anders benadert word, omdat ik dat schijnbaar door mijn beperking (autisme) over me afroep (lastig dus), komen die overlevingsstrategieën weer naar boven. Eén overlevingsstrategie is dat er allemaal stukjes van mij op eilandjes achter zijn gebleven. 'Kind-delen' van ...

Vanmorgen weer gewandeld. Plots viel mijn oog, in de wijk, op een tafereel. Er was een kalkoen buiten het hek (ik weet niet zeker of het een kalkoen was, maar noem het beest maar zo). Het dier was behoorlijk in paniek. Wilde kennelijk weer terug op het veldje, waar ook één soortgenoot was en een stel schapen. Het arme beest wist zich geen raad. Ik pakte mijn telefoon om het te filmen: Een filmpje van de kalkoen in paniek Zó voel ik me ook vaak... Volslagen radeloos en in paniek. Geen uitweg (in dit geval ingang) zien. Het mooie was... Op het laatst deed ik een stap naar voren. Dat beest schrok er kennelijk zó van, dat hij nu plots zijn vleugels uitsloeg en het hek overvloog. Paniek voorbij. Is het vaak met mij/ons ook niet zo? Zó in paniek zijn, dat je niet meer ziet, hoe je er uit kunt komen. Totdat... i(I)emand een stap naar je toe zet, en je daarmee net dat duwtje geeft dat nodig is. Je hebt vaak meer mogelijkheden (in je), dan je zelf bedacht had (om tot een op...

Vandaag gewandeld. En dan voer ik hele gesprekken met mezelf en mijn Vader. Ik vertel Hem mijn worstelingen, en spreek aarzelend uit dat ik Hem vertrouw. Ik wil dat zo graag, Hem vertrouwen... Maar omdat het zo beproefd wordt door de omstandigheden (en meer nog door mijn heen en weer slingerende emotie's ), is dat zo lastig. En des te harder is het nodig Hem wél te vertrouwen. Als enige vorm van stabiliteit in mijn leven. Daar waar mijn emotie's het vaak af laten weten (ik kan van de top, zo weer het dal invliegen), daar is Hij stabiel, met Zijn liefde rondom mij. In mij. Vult Hij mij en voedt Hij mij. Dat voel ik maar af en toe. Maar dat wéét ik wel, omdat Zijn Geest me ervan verzekert dat ik Zijn geliefde kind ben (Romeinen 8), en Hem mag aanroepen met Abba Vader. Op Twitter plaatste ik net, na de wandeling deze Tweet: "Ik snap niks van het leven. Ik snap niks van mezelf. Mensen snappen niks van mij. Ik snap niks van God. God snapt alles van mij (Psalm 139). Ik vertro...