Als het leven... Kwetsbaar

De titel van deze Blog kan allerlei associaties oproepen. Eindelijk vrij! Na een jaar hard werken. Vakantie! Of... je komt letterlijk vrij, uit de gevangenis (wat ik voor mijn beperkte kring aan lezers niet hoop ;-) ). Ik wil er een Blogje aan wagen, aan dit onderwerp. Omdat het onderwerp klemmend leeft hier in huis op dit moment. In dit geval heeft het alles met school te maken. Deze maatschappij is ingericht op presteren, diploma's halen. Je bent wat je doet. Je krijgt alleen een goede, leuke baan, met redelijk salaris, als je de goede papieren hebt. Althans... dan maak je meer kans op zo'n baan. Een goede opleiding biedt niet alleen goede vooruitzichten, maar ook status.... 'ik heb gestudeerd....'. Maar voor dat alles moet je wel wat over hebben. Je moet er hard voor knokken, huiswerk maken, deadlines halen, etc. Van minuut tot minuut voortgedreven. Het resultaat ervan omgezet in cijfers of beloningen. Nu kom ik zelf uit een familie, waar status nog...

Je wilt gekend zijn. Niet één uit duizendtallen, Maar héél persoonlijk, Bij je naam. Dat iemand 70x7 naast je blijft staan. Al klopt er niets van je leven. Jezus, wil zich als dié Vriend, ONVOORWAARDELIJK aan me geven. Tussen duizenden gekend zijn... Als ik ergens moeite mee heb (met mijn autisme), is de aandacht delen... Ik wil niet één van duizenden zijn. Ik wil gekend zijn, gezien, speciaal, omdat ik het waard ben. Niet: na jou, duizend anderen. Dat maakt me zo verdrietig. Ik moet hierbij sterk denken aan een 'zondagsschool-liedje' dat papa voor zijn meisjes elke zondag voor ons zong: ' Weet gij hoeveel heldere sterren '. Voor Hem ben ik speciaal. Voor papa was ik speciaal. Voor mijn man ben ik speciaal. Voor mijn kinderen ben ik speciaal. Ik ga er maar eens voor zitten en er van genieten... dat speciaal zijn! En weetje.  Bijgevoegd plaatje, is me volgens mij wel 100x uitgelegd in mijn leven. Bij verschillende hulpverleners, voorbijgangers,...

Iedereen begrenst zich. Tot hier en verder niet. Mijn hele leven, noodgedwongen een rode draad, tot mijn grote verdriet. De enkeling die de deur verder openzette, Voelde veilig. In plaats van 'ga weg! Je verhaal en leven zijn me teveel!',  klonk: 'Weet je welkom. Vertel. Ik luister wel.' Eindelijk niet de onveilige grenzen. Het was een welkom. Tot de deur dicht moest. Opnieuw een grens. Begrijpelijk. Bom. Alsof je niet meer bestaat. Begrenzing is eenzaam. Ik durf niet meer. Zonder warm welkom, Ben ik weg. Ik probeer te voldoen, aan (opgelegde) regels. Doe ontiegelijk (ongezien) mijn best. Ben aan het groeien naar een nieuw, zelfstandiger mens. Ik wil het nóóit meer zoals het was. En nog besta je niet.  Word je benaderd als oude mens. Met een héle duidelijke grens. Ik loop een leven lang te zwoegen.  En wat rest? Eenzaamheid. Ik ben weg.

Er moet me één ding van het hart: Er is een vrouw in mijn leven die de volgende woorden spreekt: 'Is die bril nog wel in de mode'. 'Je haar is niet mooi geknipt'. 'Je knippert zo veel met je ogen'. 'Je wordt wel dik'. Ik ben er de laatste maanden op gaan letten. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van vele uitspraken. Maar tegenover deze woorden staan géén bevestigende woorden. Is dit uit zorg gezegd? Is het 'opbouwende kritiek'? Ik weet het niet. Maar als er geen andere woorden tegenover staan, is het niet fijn. En ik durf er niets van te zeggen, omdat ik van deze vrouw houd en haar niet wil kwetsen. Misschien heeft ze wel nooit geleerd, hoe ze liefde moet geven en bevestigen (dat is ook zo, door eigen gebrokenheid). En dat snap ik. Ik houd van haar en draag het dus maar. Het bijgevoegde plaatje geeft wel aan, hoe gevoelig je kunt zijn, voor wat anderen van je vinden. Zowel positief (dat wil ik graag horen; bevestiging), als negatief...

Dit is alweer mijn 50e Blog. Eigenlijk zou dit een feestje moeten worden, maar dat bewaar ik dan maar voor een latere Blog. Er zijn op het moment té veel dingen, die ik van me af wil schrijven. Er hangen nog meer dingen in mijn hoofd, die ik graag nog een keer beschrijf. Maar dat komt later. Vandaag eerst wat er vandaag leeft. Logisch toch? Gisterenavond hebben we naar een documentaire over een autistische man gekeken. Naar aanleiding hiervan, plaatste ik vanmorgen dit op FB: Heftige t.v. programma's helpen mijn man en mij om te praten over onderwerpen die er toe doen. Daar waar ik vanuit mezelf het gesprek soms moeilijk aandurf. En mijn man het ook liever mijdt. Zo gisteravond een programma gezien 'het beste voor Kees'. In eerste instantie vlucht ik dan weg. Kruip ik in mijn schulp. Maar uiteindelijk helpt het wel, om de zwaardere onderwerpen te bespreken. Want wat in deze docu naar voren kwam, was toch de zorg... Hoe nu verder, als ouders niet meer kunnen. Vroeg...

Er is een gebeurtenis in mijn leven geweest, wat ik nog maar moeilijk een plekje heb kunnen geven. Dat komt eigenlijk, omdat ik het niet bewust heb meegemaakt. Toen ik in de brugklas zat, zat ik op zwemmen. Dat was op zaterdagavond. De dochter van een vriendin van mijn moeder zwom daar ook. Dat meisje was even oud als ik was. Na afloop van het zwemmen, had mijn moeder altijd een appeltaart voor ons gebakken. Een vast zaterdagavond-ritueel. Op zaterdag 13 december 1980 hadden we weer gezwommen. De moeder van dat meisje, had ons gebracht met de auto. En bracht ons ook weer terug naar huis. Tot dat ene kruispunt. Ik zat achter de bestuurster. Dat andere meisje zat rechts naast mij. De bestuurster sloeg bij het stoplicht linksaf. Het was groen. Maar rechtdoor van de andere kant, had daar ook groen. En dus was het boem. De andere auto vol in de rechterflank van 'onze' auto. Bestuurster en andere meisje mankeerden niets. Ik kan me ook niets van dat ongeval herinneren. Ik weet alle...

Vanmorgen las ik op Facebook van een vriendin, die een week lang had genoten van de stilte in huis en genoot van het alleen zijn. Gezien mijn recente hulpverleningsontwikkelingen, zal er ook in mijn leven meer rust (moeten gaan) komen. Nu weet ik van mezelf en ook uit het verleden dat ik het aan de ene kant heerlijk vind om alleen te zijn. Ik kan me uitstekend vermaken. Verveel me niet echt. Een dag kan zo voorbij vliegen. En dan zijn mensen om me heen alleen een verstoring van het schema dat ik voor mezelf die dag bedacht had (ik leef van lijstje naar lijstje, om overzicht te creëren voor mezelf). Van de andere kant weet ik ook dat ik altijd échte stilte heb opgevuld met muziek, of het 'uitschreeuwen' bij mensen. Want als het stil wordt... moet je het bij jezelf uithouden....komt er van alles boven. Heb ik dat ooit geleerd? Het écht bij mezelf uithouden. Ja. Flarden van dagen. Af en toe 10 minuten. Ik kan me überhaupt nooit lang concentreren. Dat leer(de) ik een beetje bij ...