Als het leven... Kwetsbaar

In ruim een jaar Bloggen heb ik al een aardig beeld gegeven van kleine en grote levensgebeurtenissen. Levensgebeurtenissen, die mij maakte tot de mens, die ik nu ben. Elke levensgebeurtenis, zou je als een eilandje kunnen zien. Zo is 'papa' een eiland. 'Het pesten' een eiland. 'De schorsing' een eiland. En zo alles wat ik meemaakte. Op elk eiland is als het ware een stukje 'ik' achtergebleven. Tussen al die eilanden is water. Soms hop ik terug van eiland naar eiland. En is er geen contact met de andere eilanden of 'de volwassen ik'. Op die eilanden is eenzaamheid, verdriet, afwijzing, pijn, geschreeuw om erkenning, om gezien te worden. Wat al die 'ikjes' ten diepste nodig hebben is liefde en troost. Maar omdat ze zo los waren gekomen van 'de volwassen ik', was er best moeilijk contact mee te maken. Ik kon ze zelf niet troosten. En niemand kan in die diepe behoefte voorzien. En eenmaal naar zo'n eiland gehopt, is de weg ter...

Vrijdag, word jij, onze zoon, ons Koningskind, 11 jaar. Het is 11 jaar geleden, dat jij (ook op een vrijdag) ter wereld kwam, dat ik jou voor het eerst in mijn armen nam. Nog niet wetend wat er zou komen... Want al na 2 jaar spatten ze uiteen... alle mooie dromen. De mooie dromen van gezondheid in het leven. Maar jij kwam ons kennelijk iets anders geven. Om niet af te gaan op uiterlijkheden in dit leven. Maar om een andere droom te dromen, De droom dat wij soms in jouw wereldje mogen komen. De droom om onvoorwaardelijk van je te houden, kind, Al krijgen wij er geen woord voor terug...toch te weten dat ik je lief vind. Je wordt al een grote jongen, Maar je leefwereld blijft letterlijk - verdrietig - klein. Want weet, dat er om jou heel wat tranen al gehuild zijn. Lieve jongen, Mama weet dat er ook een Vader is, die jou kent, dat je Vaders bijzondere, geliefde zoontje bent, Hij droomt al onze dromen mee, Hij spreekt jouw taal, al heb je zelf geen woorden paraat, Voor Hem en voor ons,...

Op de voorlaatste dag van het jaar en oudjaarsdag zelf, gaat het vaak al flink te keer. Knalt het er op los: vuurwerk. En dan heb ik nog een lieve zoon van 14, die (jongens-eigen??) 'gek' is van vuurwerk. Geen goede combi. Bij mij brengt elke knal schrik naar boven. Mijn lichaam alert. Terug in herinneringen van het schoolplein. Geluiden om me heen. Op eigen houtje heb ik anderhalve dag gevochten. Gevochten met en tegen deze angst. Ik was niet meer ik, leek het wel. Ik vocht niet alleen op eigen houtje. Laf als ik weer was, zocht ik ook bescherming bij mijn Twitter-maatjes, FB-vrienden en real-live 'vaders'. Nog maar net dat verlangen begraven, kan ik de 'vuurproef' (van het vuurwerk) weer niet doorstaan en heb ik het voor mijn gevoel volledig 'verknald'. Wát een drama's (ook relationeel, t.o.v. de mensen die ik lastig val in die angsten) en wát een verdriet en wat verlang ik naar genezing. Totdat... Totdat... ik het zelf vechten opgaf. Me letterli...

Op de dag dat ik dit schrijf, is het precies een jaar geleden dat ik stilgezet werd, door mijn schouder, die uit de kom schoot (door veel stress en een vervelende samenloop van omstandigheden...). En nu ben ik een jaar verder... Soms ben ik dankbaar voor genezing die heeft plaats gevonden. Soms lijkt het dal nog dieper dan ooit. Maar in dat dal ben ik NOOIT alleen geweest. Hij is én was er altijd bij. Ik ben vooral dankbaar dat ik meer en meer de waarheid weet over mezelf. Dat de leugen van het verleden mag wijken. Helaas is dat verleden zó hardnekkig in mijn ziel gekerfd, dat het een dagelijkse strijd is. Maar het is niet mijn strijd. Het is Zijn strijd. Exodus 14:14 ( 14 De HEER zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.’ ). Met dat vertrouwen ga ik 2014 in. Ik mag het overgeven aan Hem. Hij is al in die toekomst aanwezig.  Ik ben ook dankbaar dat ik in 2013 veel mooie mensen mocht ontmoeten. Op een nabij-weekend van de bemoedigingssite en SELAH-vrouwen. Stuk voo...

Misschien verbaas je je over de titel. Deze Blog heet namelijk www.kwetsbaarheid.blogspot.com. Ik wil er alhier even over nadenken. Kwetsbaarheid. Mijn Timeline op Facebook en Twitter staat de laatste weken vol met Tweets en quotes over kwetsbaarheid en moed. Ik zal er één citeren: "KWETSBAAR ZIJN is niet eng en ook niet fijn, maar NODIG. Om echt te zijn voor echte mensen." (van Willem de Vink). Of: "Kijk naar Jezus in zijn kwetsbaarheid. Niemand is ZO ECHT ALS HIJ. Daarom kan Hij als geen ander echt contact met jou maken." (ook van Willem de Vink). Maar ik kom het op allerlei manieren tegen de laatste weken. En ik merk dat het me onrustig maakt. Alsof het een nieuw soort 'moeten' is. Nu 'moeten' we kwetsbaar zijn, want kwetsbaar zijn is moedig en niet zwak. En als je dan kwetsbaar bent. Die moed hebt. Tja... Dan loop je risico. Namelijk het risico van verkeerd begrepen worden. Het risico dat je daardoor verbindingen kwijt raakt. Het risico dat ...

En hoe nu verder, sinds mijn vorige blog-berichten van wanhoop en verlangen?  Nou eigenlijk best positief. Het besluit om papa los te gaan laten heeft echt wat bij me in beweging gezet. Ik heb daarbij het besluit genomen om het pap-bordje, waar ik in dit blog-bericht  over schreef, uit mijn leven weg te gaan doen. En dat vraagt échte overgave. Iets wat mij mijn leven lang aan papa 'verbonden' heeft. Bijna letterlijk... gaat weg. Het is een ritueel. Maar wel een ritueel, dat me helpt in het loslaten. En eigenlijk... voel ik me nu al vrijer. Vrijer van papa, vrijer van alle zoeken naar vervangende bevestiging. Dus dat is al best een grote stap voorwaarts. Het ritueel moet nog plaatsvinden. Het bordje wordt begraven. Waarmee ik letterlijk papa aan Papa geef. Mindfulness Maar ondertussen leef ik ook nog in het nu. En in het nu heb ik ook te dealen met mezelf. Om dat wat hanteerbaarder te maken, krijg ik sinds kort een mindfulness training voor 'volwassenen met autisme...

Mijn vorige blog-bericht barst van onvervuld verlangen. En toch wil ik iets gaan doen met dat onvervulde verlangen.  Door zo te blijven verlangen, blijf ik papa vasthouden. Hem bij me houden. Al is het maar door het zoeken naar 'aardse vervanging', in woord of daad. Stel je eens voor...