Als het leven... Kwetsbaar

Als ik denk dat God geen antwoord geeft en angsten in mijn hart toeslaan, ik weet dan toch dat Jezus leeft. Hij zal altijd naast mij staan. Als zelfs de Bijbel geen troost meer geeft en tranen onbedwingbaar zijn, ik weet dan dat Hij mij in Zijn handen heeft. Hij weet alles van mijn grote pijn. Als ik denk dat leven hier geen zin meer heeft, als ik vastloop in een vreselijk verdriet, als mijn lichaam zenuwachtig beeft, ik weet dan toch dat God mijn tranen ziet. Als ik denk dat alle hoop ontbreekt en ik een schouwspel van ellende ben en het lijkt dat ik vergeefs om uitkomst smeek, ik weet dan dat Jezus mijn hele leven kent. Want ook al ben ik zonder moed of kracht, in moeite, zorg en pijn, juist dan draagt Hij mij door de nacht, juist dan wil Jezus bij mij zijn.

Mijn gepest worden op school, maakte me eenzaam. Ik ging niet naar feestjes. Niet naar feesten. Ging niet uit. Hoorde er niet bij. Jaarlijks kwam het carnavalsfeest. Daar waar iedereen zich in het feest gestort had, bleef ik alleen achter. Ik had gekleurde Philips-gloeilampen gekocht (een gele, blauwe, rode). Draaide die op mijn slaapkamer in alle lampen. Zo had ik een echte disco-kamer. Ik had een hele verzameling carnavals-muziek erbij. Zette die dan aan en ging dan in mijn eentje hossen en de polonaise lopen. Dat was mijn feestje. Drinken en chips erbij en hossen maar. Dat was in de jaren '80. Ik heb er vandaag wat woorden aangegeven. Woorden, hoe ik het anno 2013 nog steeds kan beleven. Feest. Het feest is al begonnen. De lampen, in rood, groen en blauw schijnen met een vrolijk licht. Het is feest. De wereld viert feest. Ik vier ook feest. Wie viert er mee? Wie sluit er aan in mijn polonaise? Ik kijk naar buiten, En zie iedereen voorbij gaan. Druk met vanalles en n...

Je naam is je gegeven. Je naam, roept je tot leven, uitgesproken, of uitgeschreven. Hoor je je naam, Dan weet je van je bestaan. Dan weet je dat je leeft, en je leven bestaansrecht heeft. Je naam. Gekend. Bekend. Herkend. Geliefd. Niet eenzaam. Vader kent je naam. Hij zegt zelf: 'Vrees niet, ik heb U bij Uw naam geroepen'. Op een dag krijg je zelfs een nieuwe naam. Op een wit steentje, waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt. Hij spelt het me vast voor. Heel zachtjes fluisterend in mijn oor.

Na dat mijn vader was overleden, gingen we dus terug verhuizen naar de stad waar ik geboren was. Daar kwamen we begin jaren '70 in een 'nieuwbouwwijk' te wonen. Naast ons een gezin met 2 meisjes. De oudste van dat gezin was anderhalf jaar jonger, dan ik was. Heel af en toe speelde ik wel met haar. Samen schommelen in de achtertuin bijvoorbeeld. Ook zij hoorde in die tijd van mij dat ik regelmatig zei: "papa komt heus wel 'tejug'". Ik was 4. Zij was 3. Ook zij nam deze woorden voor waarheid aan. Als je oudere buurmeisje dat zegt... zal het wel zo zijn. Mijn moeder heeft 3 zussen en had 1 broer. De broer (ouder dan mama), was vrijgezel. Maar sinds dat papa dood was, kwam hij elke feestdag (uitgezonderd de feestdagen die op zondag vielen, want dan mocht hij niet reizen) bij ons op bezoek. In het begin sliep hij dan ook bij ons. Er hing ook standaard een pak, ondergoed, sokken, etc.. van hem bij ons in de kast, want dan hoefde hij dat niet mee te sjouwen...

Ik ben wat gaan snuffelen in mijn 'archieven' en vond van een paar jaar geleden (uit 2010) wat gedachten en gedichten over mijn vader. Ik wil ze hier graag delen. Ik wil ze hier delen met 'voortschrijdend inzicht' van 3 jaar. Of beter: met verwerking van de afgelopen tijd. Want ik merk dat er NU een stuk minder verdriet speelt in dit verlies. Ik ben er vrijer in geworden. Alsof er een 'navelstreng' is doorgeknipt. Natuurlijk was en is het een gemis en een gebrokenheid. Maar ik ben minder dat kind en meer de volwassene... Hoewel... Uit dit allereerste, grote verlies in mijn leven heb ik nog wel een stuk verlatingsangst overgehouden... tot de dag van vandaag. Als mensen onverwachts lang niets van zich laten horen, of later thuis komen (zonder dat te melden), dan word ik héél onrustig. Dat is de onrust van toen. Toen papa dood was, heb ik dagelijks nog op de deurmat gestaan om hem op te wachten. Ik was 3. En hij kwam elke dag door die deur. Dus ik was er vast van ...

Vanmorgen naar een radio-uitzending over Pesten geluisterd. Ben er van onder de indruk. Eva Radio - Eva Magazine - 16 februari 2013

Dit blogbericht begin ik toch een beetje met buikpijn te schrijven. In een eerdere blog ( Koningskind ), schreef ik al wat over het gepest zijn op de kleuterschool. Na de kleuterschool ging ik naar de lagere school, die naast de 'Willem Alexander-kleuterschool' stond. Het was ongeveer 10 minuten fietsen van ons huis af. Het was een protestante school. Vandaar deze schoolkeuze. Want tegenover ons huis stond ook een school. Een katholieke school. Ik heb 2 jaar op deze protestante school gezeten. Ik had niet veel aansluiting met de rest van de klas. Maar werd ook niet echt gepest. Gewoon... ik hoorde er niet bij. Om er wat bij te horen... wellicht bij alle kinderen uit de buurt (waar ik ook al geen aansluiting mee had, omdat ze op een andere school zaten ook), wilde ik naar de school aan de overkant. Zo gezegd, zo gedaan (want mama gunde me ook vriendinnen). In de derde klas begon ik dus op die school. Maar oh... wat ging dat mis! Ik kwam niet alleen in een klas, waar ik nieu...