Als het leven... Kwetsbaar

Je naam is je gegeven. Je naam, roept je tot leven, uitgesproken, of uitgeschreven. Hoor je je naam, Dan weet je van je bestaan. Dan weet je dat je leeft, en je leven bestaansrecht heeft. Je naam. Gekend. Bekend. Herkend. Geliefd. Niet eenzaam. Vader kent je naam. Hij zegt zelf: 'Vrees niet, ik heb U bij Uw naam geroepen'. Op een dag krijg je zelfs een nieuwe naam. Op een wit steentje, waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt. Hij spelt het me vast voor. Heel zachtjes fluisterend in mijn oor.

Na dat mijn vader was overleden, gingen we dus terug verhuizen naar de stad waar ik geboren was. Daar kwamen we begin jaren '70 in een 'nieuwbouwwijk' te wonen. Naast ons een gezin met 2 meisjes. De oudste van dat gezin was anderhalf jaar jonger, dan ik was. Heel af en toe speelde ik wel met haar. Samen schommelen in de achtertuin bijvoorbeeld. Ook zij hoorde in die tijd van mij dat ik regelmatig zei: "papa komt heus wel 'tejug'". Ik was 4. Zij was 3. Ook zij nam deze woorden voor waarheid aan. Als je oudere buurmeisje dat zegt... zal het wel zo zijn. Mijn moeder heeft 3 zussen en had 1 broer. De broer (ouder dan mama), was vrijgezel. Maar sinds dat papa dood was, kwam hij elke feestdag (uitgezonderd de feestdagen die op zondag vielen, want dan mocht hij niet reizen) bij ons op bezoek. In het begin sliep hij dan ook bij ons. Er hing ook standaard een pak, ondergoed, sokken, etc.. van hem bij ons in de kast, want dan hoefde hij dat niet mee te sjouwen...

Ik ben wat gaan snuffelen in mijn 'archieven' en vond van een paar jaar geleden (uit 2010) wat gedachten en gedichten over mijn vader. Ik wil ze hier graag delen. Ik wil ze hier delen met 'voortschrijdend inzicht' van 3 jaar. Of beter: met verwerking van de afgelopen tijd. Want ik merk dat er NU een stuk minder verdriet speelt in dit verlies. Ik ben er vrijer in geworden. Alsof er een 'navelstreng' is doorgeknipt. Natuurlijk was en is het een gemis en een gebrokenheid. Maar ik ben minder dat kind en meer de volwassene... Hoewel... Uit dit allereerste, grote verlies in mijn leven heb ik nog wel een stuk verlatingsangst overgehouden... tot de dag van vandaag. Als mensen onverwachts lang niets van zich laten horen, of later thuis komen (zonder dat te melden), dan word ik héél onrustig. Dat is de onrust van toen. Toen papa dood was, heb ik dagelijks nog op de deurmat gestaan om hem op te wachten. Ik was 3. En hij kwam elke dag door die deur. Dus ik was er vast van ...

Vanmorgen naar een radio-uitzending over Pesten geluisterd. Ben er van onder de indruk. Eva Radio - Eva Magazine - 16 februari 2013

Dit blogbericht begin ik toch een beetje met buikpijn te schrijven. In een eerdere blog ( Koningskind ), schreef ik al wat over het gepest zijn op de kleuterschool. Na de kleuterschool ging ik naar de lagere school, die naast de 'Willem Alexander-kleuterschool' stond. Het was ongeveer 10 minuten fietsen van ons huis af. Het was een protestante school. Vandaar deze schoolkeuze. Want tegenover ons huis stond ook een school. Een katholieke school. Ik heb 2 jaar op deze protestante school gezeten. Ik had niet veel aansluiting met de rest van de klas. Maar werd ook niet echt gepest. Gewoon... ik hoorde er niet bij. Om er wat bij te horen... wellicht bij alle kinderen uit de buurt (waar ik ook al geen aansluiting mee had, omdat ze op een andere school zaten ook), wilde ik naar de school aan de overkant. Zo gezegd, zo gedaan (want mama gunde me ook vriendinnen). In de derde klas begon ik dus op die school. Maar oh... wat ging dat mis! Ik kwam niet alleen in een klas, waar ik nieu...

Kennelijk ben ik heel vergeetachtig. Haha. Het afgelopen heb ik nog meer boeken gelezen, waarvan ik van een aantal mijn 'beleving' hier wil delen. Boeken van Henri Nouwen. - Een Parel in God's ogen (Toen Henri Nouwen met zijn vriend Fred in het centrum van New York wandelde, vroeg Fred hem: 'Je moet eens iets over jouw geestelijke leven schrijven dat is afgestemd op mij en mijn vrienden.' Henri schreef dit boek in de stijl van een persoonlijke brief aan Fred en zijn vriendenkring. Dat deed hij bewust, want het hielp hem om precies onder woorden te brengen wat hij op zijn hart had.... Namelijk... Dat je een door God geliefd kind bent.) - Binnen geroepen (Dit is in de vorm van een dagboek. Hij heeft dit dagboek geschreven in een tijd dat hijzelf in een crisis zat en het erg moeilijk had. De manier waarop hij schrijft over je angst omarmen, i.p.v. er voor wegvluchten, komt erg dicht bij mijn eigen leven. Korte hoofdstukken, die voor mij erg bemoedigend waren. Dit ...

Het afgelopen jaar, ben ik ook meer gaan lezen. Mijn leestempo ligt niet zo heel erg hoog. Ik kan me ook niet elke dag even goed concentreren, als ik wil gaan lezen. Toch heb ik in het jaar 2012 drie boeken gelezen, die voor mij stuk voor stuk van GROTE WAARDE zijn. Ik wil graag vertellen wat mij aansprak in elk van deze boeken. Ademruimte van Matthijs Goedegebuure. Matthijs Goedegebuure is Christenpsycholoog. In dit boek staan allemaal korte hoofdstukken, met uiteenlopende thema's. Het zijn soms best diepe onderwerpen. Bijvoorbeeld: Is een goed zelfbeeld echt nodig? Kun je in Gods Koninkrijk nou beter kwetsbaar zijn of sterk? Wat is de beste reactie op tegenslagen? Waarom is seksueel misbruik zo ingrijpend? Wat is geestelijke autoriteit? Hoe ontwikkel ik dat? Wie bepaalt mijn leven: God, Satan of ik? Hoe kom ik aan een positief toekomstbeeld? Heeft de Bijbel ook concrete tools voor mijn dagelijks leven? Waarom kom ik niet verder na zoveel gebed en bevrijdings-pa...